Κυριακή, 30 Ιανουαρίου 2011

System Error: 111 [solved]

Posted here

Greetings Everyone.
i have solved the Following Error:

Error: Lost connection to MySQL server at 'reading initial communication packet', system error: 111
and i believe that you will find usefull to know how.

How i solved: Actually i changed the previous ip (Example 64.202.79.422) with the SQL hostname (Example mysql2.BillGates.net) manually in Config.php. The "localhost" host name works Likewise.
I hope you will find this usefull.
Best Regards

Τρίτη, 25 Ιανουαρίου 2011

Μικρές συνήθειες.

Πιστεύω ότι χρωστάω αναρτήσεις και αναδημοσιεύσεις για πολλά πράγματα. Θα περίμενε κανένας ότι η σχέση μου με τον Ακτιβισμό θα με έκανε να χτυπιέμαι πάνω στο πληκτρολόγιο, γράφοντας απόψεις και γνώμες για θέματα που καίνε. 
θα περίμενε κανείς ότι η ενασχόληση μου με τους υπολογιστές θα με έκανε να γράφω αράδες σχετικά με το πως γίνεται το ένα ή το άλλο, ή τουλάχιστον ότι θα είχα αφιερωθεί λίγο περισσότερο με  κριτικές παιχνιδιών προγραμμάτων ή ακόμα και των μηχανημάτων που περνούν από τα χέρια μου.
Η γνώμη μου όμως με εγκαταλείπει, και τα όσα πράττω όταν το πληκτρολόγιο μου καίει τα δάχτυλα δυσκολεύομαι πραγματικά να τα εκφράσω με λέξεις.
Άλλωστε οι λέξεις ήταν πάντοτε το αδύνατο μου σημείο, γι αυτό το blog μου το ονόμασα και ακατάληπτες λέξεις.
Για να είμαι ειλικρινής δεν ξέρω κάν κατά πόσο θα μπορούσα να με θεωρήσω ακτιβιστή... δεν ξέρω κατά πόσο βοηθάνε οι μικρές μου πράξεις για να αλλάξει έστω και το παραμικρό στο κόσμο. Τουλάχιστον πρέπει να παραδεχθείς ότι ακόμα προσπαθώ. Δεν τα κατέβασα ακόμα.
Αυτό που ήθελα να γράψω απόψε αφορά μικρές συνήθειες.
Πράξεις ασήμαντες μα καθημερινές, που μερικές φορές μπορούν να σε λυτρώσουν, και άλλες να σε ρίξουν στην φωτιά της κόλασης.
Καπνίζω. Η ρομαντική εικόνα που είχα για το τσιγάρο με εγκατέλειψε, και τώρα το βλέπω σαν τον απαραίτητο καρκίνο της ημέρα.
Περπατώ. Ακόμα περπατώ. Υπάρχουν κάτι μέρες που το περπάτημα μου αυτό μου γίνεται αφόρητο, και σαν χούφταλο, ψάχνω κάπου να αράξω να ξεκουράσω το τομάρι μου.
Γεύομαι μικρές γεύσεις αυτοπεποίθησης, την φωτιά να καίει, κάθε φορά ορμάω σε ψηφιακούς κόσμους, για να βρω λύσεις για ζητήματα ζωής, ή μικρές ασήμαντες πληροφορίες για να πεισθώ ότι δεν υπάρχει αρκετή ζωή για να ασχολούμαι με τα ζητήματά της.
καταφέρνω με μεγάλη ευκολία ακόμα να αδειάζω. να γίνομαι λίγο πιο κενός την κάθε μέρα που περνάει, και να ξυπνάω λίγο πιο νεκρός κάθε φορά που ξημερώνει. Έχω γίνει ειδικός στο να μελετώ την σαπίλα μου. 5 χρόνια  τώρα μέρα με την μέρα μετράω την παρακμή μου, μπας και μου δοθεί η ευκαιρία κάποια στιγμή να δωρίσω την ανυπέρβλητη ανοησία που με δέρνει στην επιστήμη.
Γερνάω... το βλέπω κάθε μέρα που περνάει, και το αισθάνομαι στην κάθε έκφανση της ζωής μου.
Γίνομαι κάτι άθλιο και σιχαμένο, μα πάνω από όλα γέρικο, που έχει καταπατήσει αφόρητα το κάθε δικαίωμα του να ανασαίνει.
Τα μούτρα μου στον καθρέπτη δεν μου αρέσουν. Έχω τα ίδια μούτρα ακόμα, απλά τότε μου άρεσαν. τώρα με βρίσκω σαν γκροτέσκο Ιταλό μαφιόζο σε αμερικάνικη κωμωδία του 80. βέβαια μικρές αλλαγές κάνουν την διαφορά. το μαλλί μου ή ασπρίζει ή με εγκαταλείπει... προσπαθώ να το πείσω να παραμείνει, αλλά μάταια... έχει βαρεθεί να με βλέπει.
Η κάθε λέξη που έγραφα μέχρι σήμερα, κάθε πράξη μου, κάθε τι που με απαρτίζει δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα γράμμα στο μπουκάλι.
Μου λείπεις... ναι το ξέρω... μαλακία... περασμένα ξεχασμένα, κοίτα μπροστά, Carpe diem, ή αλλιώς Get a life, και άλλες τέτοιες μαλακίες.
Αλλά εσύ μου λείπεις.
Αυτό είναι ακόμα μια καθημερινή συνήθεια που δυσκολεύομαι να εγκαταλείψω εδώ και καιρό.

Για την Ντ.
Related Posts with Thumbnails