Τρίτη, 16 Νοεμβρίου 2010

Μπελάδες Νοεμβρίου.

Υπάρχουν στιγμές που με πιάνω στα πράσα να λέω αυτή την ακατονόμαστη φράση... θέλω να ζήσω.
Θέλω όμως; Ίσως. Στον περιορισμένο χώρο των  4 τετραγωνικών που καθορίζεται από το πόσο τεντώνω την πλάτη μου στην καρέκλα του Υπολογιστή μου, προσπαθώ να βρω τον ρυθμό της ανάσας μου. Προσπαθώ να βρω τον παλμό μου και το μήκος κύματος μου ακούγοντας το "Ένα φιλάκι είναι λίγο πολύ λίγο", και αναλογίζομαι το ότι θα πρέπει κάποια στιγμή να βρω την γυναίκα της ζωής μου.
Οι δουλειές τρέχουν, οι άνθρωποι γκρινιάζουν, ή πολυαγαπημένη μου Μαμά μου φέρνει προβληματάκια μοιράζοντας μου τα "Θα" της σαν να είναι καραμέλες, και εγώ σε αυτή την άκρη του γκρεμού του Ζαλόγγου σκέφτομαι τι χορευτικό να επιστρατεύσω προτού σαλτάρω.

Φρικάρω. Περνάω δύσκολες ώρες, και η οθόνη του υπολογιστή μου έχει βγάλει πλοκάμια και θέλει να με φάει. Σκέφτομαι να ξεκινήσω τα ναρκωτικά ή τουλάχιστον μέτα από την μεγάλη συμπάθεια μου για τον Δήμαρχο Καμίνη, μου περνάει από το μυαλό μου η παρανοϊκή ιδέα να γίνω Πασόκος.

Τα 2 projects που σχεδόν τελείωσα  με καθυστερούν και με αναγκάζουν να μένω στο "σχεδόν" λόγω πολλαπλών και τελείως αναδιαρθρωτικών αλλαγών που χρειάστηκαν να γίνουν.

Από την μια η σελίδα του αρχιτέκτονα Ρενάτου Παπά είναι σχεδόν έτοιμη αλλά θέλει μερικές ρυθμίσεις, μερικές δεύτερες γνώμες, και φυσικά να ξεκινήσει να γεμίζει με λίγο κείμενο. ώστε να αποκτήσει την ζωή που σχεδιάστηκε να έχει.

Το δέυτερο project είναι μυστικό και έχω υποσχεθεί να μην το πω ούτε του Παπά. Για να σας προϊδεάσω πάντως πρόκειται για την κάπως ιδιαίτερη σελιδοποίηση ενός βιβλίου. έχουμε τελειώσει με την σελιδοποίηση και αυτό που μας μένει είναι η Φασίνα, και ένα προβληματάκι φύσεως pdf και εκτύπωσης για το οποίο θα σας μιλήσω ενθέτω χρόνο.

Το καλό βέβαια είναι ότι έχω ανεβάσει level. έχω περάσει εκείνη την λεπτή γραμμή συνειδητοποίησης που κατανοείς ότι πλέον μπορείς να βγάζεις περισσότερη και αποτελεσματικότερη δουλειά από αυτήν που έβγαζες και παλιότερα.

Το κακό είναι ότι είμαι πολύ αυστηρός με τα χρονοδιαγράμματα μου. Έχω βάλει ένα minimum απόδοσης, και έτσι έχω φτιάξει από μόνος μου την θηλιά που σφίγγει τον λαιμό μου. Υπάρχουν στιγμές που θέλω να παρατήσω τα πάντα και να παίξω κανένα παιχνίδι, ή τουλάχιστον να βγάλω ουρλιαχτά και αφρούς και να αρχίσω να τρέχω άσκοπα στον δρόμο.

Μια απο τις λίγες ποιοτικές διασκεδάσεις που έχω στην καθημερινότητα μου είναι τα παιχνίδια στον υπολογιστή, και φιλοδοξώ κάποια στιγμή, (όταν βρω το κατάλληλο, δωρεάν κατά προτίμηση Desktop 3d recorder) να κάνω μερικά Game walkthrought για λόγους φήμης, με πρώτη μου προτεραιότητα το Elders scrolls 4 oblivion. Καλός στόχος αλλά θα πρέπει να βρω τον κατάλληλο χρόνο. Αυτό το παιχνίδι είναι το κατάλληλο για να προσφέρω στους φίλους μου μια περιπέτεια και να τους εισάγω στον μαγευτικό χώρο των RPG.

Οι γλυκοί μπελάδες μου όμως δεν σταματούν εκεί:

Αποφάσισα να μορφωθώ να αναμορφωθω και να παραμορφωθω. Και έτσι μαζί με τα μαθήματα μου Δημοσιογραφίας δια αλληλογραφίας, αποφάσισα να βάλω και λίγο ακόμα μόρφωση στην ζωή μου.

Η Μητέρα μου με έπεισε να ακολουθήσω μαθήματα δια αλληλογραφίας ως τεχνικός Υπολογιστών, πράγμα που για κάποιους μπορεί να μοιάζει ανούσιο αλλά θεώρω ότι θα βάλει σε τάξη τα κενά που έχω σε αυτό το θέμα κάπου μεταξύ θεωρείας και πράξης. Just for the record  η λυπητερή για τα μαθήματα είναι 70 Ευρώ τον μήνα.

Από εκεί και πέρα επιθυμία μου είναι να ακολουθήσω μια σειρά σεμιναρίων από το μικρό πολυτεχνείο. Αυτό γίνεται για έναν και μόνο λόγο. Θέλω να ζήσω. Θέλω να βάλω λίγο ζωή στην ζωή μου. Λίγο ίσα ίσα για την γεύση. Θέλω να ξαναξεκινήσω να εκφράζομαι, και επιτέλους, θέλω να σταματήσω να απουσιάζω από την ζωή μου. Τα σεμινάρια είναι 2. Είναι ένα σεμινάριο συγγραφικής με θεματολογία Dark and Sencual stories, και ένα σεμινάριο Θεατρικής έκφρασης.
Τα είδα, τα μελέτησα, και η λυπητερή που προφανώς πρέπει να πληρώσω είναι περίπου 150ε με 200ε τον μήνα για 3 μήνες.

Αυτό σημαίνει ότι θα χρειαστώ λεφτά. Λεφτά τα οποία με την τωρινή μου δουλειά άμα δεν αλλάξω τιμές θα τα μαζέψω σε 100 χρονάκια. Φυσικά τα λεφτά δεν φέρνουν την ευτυχία, αλλά όπως θα καταλάβατε στην περίπτωση μου νοικιάζουν αρκετή.

Επειδή τις τιμές μου μάλλον θα αργήσω να τις ανεβάσω (είναι μια απόφαση που παίρνεται με δυσκολία) αποφάσισα να ενδώσω στην μισθωτή σκλαβιά που όλοι επιδιώξαμε, και μερικοί μαζοχιστές όπως εγώ αγαπήσαμε. Θα ήταν ωραία ιδέα να φορούσα κανένα ζιβάγκο και κανένα γαλλικό μπερέ και να δούλευα  σε κανένα βιβλιοπωλείο πίνοντας καπουτσίνο και καπνίζοντας στα κλεφτά υπό τους ήχους του Le Femme Sans Haine, ή τουλάχιστον να έκανα τα μαλλιά μου όρθια με ζελέ και να και με το κατάλληλο trendy-Geek μπλουζάκι να έπιανα δουλειά σε κανένα κατάστημα υπολογιστών.


Υπάρχουν όμως δυσκολίες οι οποίες δεν πρέπει να περάσουν αψήφιστα. Το να βρω φυσιολογική δουλειά σε μια πόλη που απαιτεί συνεχώς "Εθελοντική εργασία" και καλές δημόσιες σχέσεις, (στις οποίες λόγω του σχιζοφρενούς του χαρακτήρα μου, όπως είναι λογικό δεν τα πηγαίνω καλά), καταντάει κομματάκι δύσκολο ως υπερβολικά αδύνατο. Εκτός αυτού σε αυτή την θαυμαστή πολιτεία του φαίνεσθαι, δεν είμαι αρκετά γυμνασμένος, αρκετά Trendy, αρκετά συνελευσειακός trendy θυμωμένος αριστεροπρωτοβουλιακός, αρκετά φυσιολογικός, ή αρκετά πατριώτης ώστε να καλύπτω τα κριτήρια  της σύγχρονης αγοράς εργασίας. Βέβαια εξαιτίας των χρόνων που κουβαλώ στην πλάτη μου έχω μάθει να δουλεύω, αλλά τέτοιες αρετές ανήκουν πλέον στο παρελθόν, και έτσι είναι κομματάκι δύσκολο.


Και έτσι στα χρονικά περιθώρια της Ψυχοσωματικής μου κρίσης πανικού υπ αριθμόν 622 και κάτι ψιλά αποφάσισα να κάνω ένα μεγάλο κύκλο, μια μεγάλη κωλοτούμπα στην μίζερη ζωή μου και να επιστρέψω για λόγους χρημάτων και καλπάζουσας ανοησίας στην παλιά μου τέχνη. 


Η παλιά μου τέχνη είναι αυτή του Σερβιτόρου...


Φυσικά τα μειονεκτήματα που προανέφερα αφορούν και αυτόν τον κλάδο, αλλά τουλάχιστον σε αυτήν την δουλειά δεν έχω σκουριάσει, και εκτός αυτού έχω και το μυστικό μου όπλο... βιβλιάριο υγείας (καμένο ε; :P). Το να επιστρέψω σε αυτήν την δουλειά, θα μου εξασφαλίσει τους απαραίτητους πόρους για να κάνω τα καπρίτσια μου, και άμα εξυπηρετώ ανθρώπους που ζούνε την ζωή τους μπορεί να μου δώσει και εμένα τα κατάλληλα κριτήρια για να αρχίσω να ζω.


Τέλος υπάρχουν και οι κοινωνικές μου υποχρεώσεις. Πραγματάκια που κάνω για να είμαι καλός άνθρωπος και καλός φίλος, αλλά για αυτά θα σας μιλήσω στον παραλογισμό μιας άλλης μέρας.
Με λένε Χρήστο, Χρήστο Άλμ και αυτή είναι η ζωή μου.
Καλώς ήλθατε.
Με εκτίμηση.
Χρήστος.


Related Posts with Thumbnails

Αρχειοθήκη ιστολογίου