Τρίτη, 23 Νοεμβρίου 2010

You are splendit butterfly.

Έχω πίστη ότι όλα γίνονται για κάποιο λόγο. Και αυτή η πίστη μου σε αυτό το ιδανικό, σε αυτόν τον λόγο ύπαρξης μου αφαιρεί την ανησυχία και τον φόβο. Καμιά ανάσα στον κόσμο δεν είναι άσκοπη, και κανένας θάνατος στον κόσμο δεν ήταν ποτέ αναίτιος. Η λέξη είναι αξιοπρέπεια και το ιδανικό είναι η δικαιοσύνη. Όσο υπάρχουν αυτοί που σπέρνουν την δυστυχία στον κόσμο, τόσο θα υπάρχουν και αυτοί που θα αποζητούν ένα καλύτερο αύριο. Υπάρχουν όλοι αυτοί που διψάνε για δικαιοσύνη, για αξιοπρέπεια, και για ανθρωπιά, και το δείχνουν με κάθε λέξη και κάθε πράξη τους. Θα ήταν παράλογο εάν δεν ήταν μοναδικός μου στόχος να είμαι αδερφός τους αγαπημένος και φίλος τους. Θα ήταν παράλογο εάν δεν ήταν η μόνη μου αγωνία το να βρεθώ στο πλευρό τους, και μαζί τους στο πλευρό των κατατρεγμένων.
Όλα είχαν, έχουν και θα έχουν ένα λόγο που γίνονται.

Για την Rachel.




You are a splendid butterfly
It is your wings that make you beautiful
And I could make you fly away
But I could never make you stay
Υπόψιν: Υπάρχει κάτι που δεν πρέπει να σας ξεφύγει.

Δευτέρα, 22 Νοεμβρίου 2010

«Το όνομά μου είναι Rachel Corrie» - Τρίτος κύκλος παραστάσεων

#theatro #Flotilla
Αναδημοσίευση από το ομώνυμο Blog:
Μία αληθινή ιστορία.

Ένα θέατρο ντοκουμέντο που «μιλάει» την αλήθεια. Η 23χρονη αμερικανοεβραία Rachel Corrie βρήκε το θάρρος να περάσει στην απέναντι όχθη και να δει την αλήθεια της άλλης πλευράς με τα δικά της μάτια… Την αλήθεια του παλαιστινιακού λαού που εδώ και 60 χρόνια βρίσκεται σε απόγνωση… Και συνάντησε το θάνατο… Ήταν ηρωίδα; Ήταν τρελή;

Μία παράσταση που απαγορεύτηκε στη Νέα Υόρκη.

Μία παράσταση της Μάνιας Παπαδημητρίου που παρουσιάζεται στο Θέατρο του Νέου Κόσμου για τρίτη φορά.



Σάββατο (19:00), Κυριακή (21:30), Δευτέρα (21:30)


Τηλ: 210 – 9212900



Παρασκευή, 19 Νοεμβρίου 2010

Select all με ένα κλικ #Facebook

Άμα έχετε καμιά 2000 φίλους και θέλετε να τους επιλέξετε όλους για να διαδωσετε ένα event Group, ή κάποια σελίδα. Μπορείτε να τους επιλέξετε όλους με την μια γράφοντας javascript:fs.select_all() στον Browser σας την στιγμή που θα σας ζητάει να επιλέξετε τους φίλους σας.

Τετάρτη, 17 Νοεμβρίου 2010

PDF Η απόλυτη μου ήττα.

Πότε δεν περίμενα να ηττηθώ κατά κράτος τόσο οικτρά. Είναι μέσα στην ζωή του κομπιουτεράκια να υπάρχει εκνευρισμός και σπαζοκεφαλιές που μερικές φορές ξεπερνούν και την πιο διεστραμένη φαντασία. Είναι κοινά γνωστό ότι πολλά προγράμματα (ιδίως αυτά του κλειστού κώδικα), υπολειτουργούν σκόπιμα, και αδυνατούν να πράξουν μερικές φορές τα αυτονόητα, με απώτερο σκοπό φυσικά το κέρδος. Αυτό είναι γνωστό, και έχω προσαρμοστεί με αυτή την συνθήκη και προσπαθώ να κάνω τα πάντα με τα πάντα χωρίς να επαναπαύομαι σε οικεία προγράμματα, που κάποια διαφορετική παράμετρος θα με έβγαζε από τα νερά μου, και θα με ανάγκαζε να πω και εγώ το τόσο ενοχλητικό για τους πελάτες... "όχι, δεν μπορώ να το κάνω".

Γενικότερα έχω καταφέρει μέχρι σήμερα να κρατήσω 2 καλές παραδόσεις στην δουλειά μου. Πρώτα από όλα δεν έχω πει μέχρι σήμερα όχι στις επιθυμίες των πελατών μου, (Βέβαια έτυχε μια φορά να πω όχι σε πελάτη, αλλά αυτό είναι άλλου παπά ευαγγέλιο), και η δεύτερη μου παράδοση, είναι ότι ακόμα δεν έχω αποτύχει ή για να το πω πιο απλά ακόμα δεν έχω γίνει ρεζίλι, (βέβαια έτσι όπως πιέζω την τύχη μου κάποια στιγμή θα γίνει). Πάντως, όσα και να έχω συναντήσει, όσα και να μου έχουν συμβεί, ποτέ μα ποτέ δεν θα περίμενα ότι θα ήταν τόσο δύσκολο να φτιάξω ένα PDF Τέλος πάντων, ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Ο μυστηριώδης κος Β. μου ζήτησε να επιμεληθώ μια σελιδοποίηση βιβλίου. Αυτή η σελιδοποίηση είχε κάποια χαρακτηριστικά που κάνανε το θεματάκι ελαφρώς πιο πολύπλοκο, από ότι σε συνηθισμένες σελιδοποιήσεις βιβλίων:
1)Το βιβλίο θα έχει μαύρες σελίδες, και το μέγεθός του θα είναι με πλάτος τα 19εκ και ύψος τα 24,5εκ. Αυτό είναι ένα προσαρμοσμένο μέγεθος που δεν συμβαδίζει με τα γνωστά μεγέθη εκτύπωσης.
2)Ο κύριος Β προτίμησε να μην μου παραδώσει το Υλικό και την σειρά των κειμένων εξαρχής, αλλά η σειρά, οι τροποποιήσεις, και οι διορθώσεις, ακόμα και τον εικόνων, θα γίνονταν πάνω στην διαδικασία.
3)Τρίτο και χειρότερο, οι τροποποιήσεις γίνονταν υπό την παρουσία και την καθοδήγηση του, και όλα αυτά με την υποσημείωση ότι ο κος Β, δεν έχει χρησιμοποιήσει σχεδόν ποτέ του Υπολογιστή. (Ξέρει πολλά από πολλά θέματα, αλλά ανήκει στους ανθρώπους που έχουν παραμείνει σε παλαιότερες τεχνολογίες και στην άγνοια της χρήσης των υπολογιστών.

Όπως θα καταλάβατε εκλεκτοί μου αναγνώστες αυτό κάνει αυτή την διαδικασία της σελιδοποίησης κομματάκι πιο πολύπλοκη από τις συνηθισμένες σελιδοποιήσεις. Αυτή η πολυπλοκότητα λοιπόν με έκανε να αποφασίσω να μην χρησιμοποιήσω publisher, (τουλάχιστον όχι στην αρχή... όπως νόμιζα), και να χρησιμοποιήσω ένα επεξεργαστή κειμένου ώστε τουλάχιστον στην αρχή, όπως είναι και αυτονόητο βέβαια, να επεξεργαστώ το κείμενο...

Με το σκεπτικό ότι θα χρησιμοποιήσω το Scribus 1.3.3.14 ως publisher, που είναι και η πιο καινούρια σταθερή (όπως νόμιζα...) έκδοση του Scribus για windows, οπότε όπως είναι λογικό χρησιμοποίησα το Open office Writer για επεξεργαστή κειμένου, αφού είναι συμβατός (όπως νόμιζα...) με το Scribus, και όλα καλά... ξεκινήσαμε με τον εκλεκτό μυστηριώδη κύριο Β. την επεξεργασία του κειμένου, με τον απαραίτητο εκνευρισμό που επέβαλλε η περίσταση.

Η πρώτη μεγάλη μου φρίκη συνέβη μια ωραία πρωία όταν ο κος Β. μου ζήτησε να μετατρέψουμε τις σελίδες σε μαύρες. και εγώ με την χαρά στα στήθια (σαν να είχα φάει Μακεδονικό Χαλβά) πήγα στην μορφή, μετά στην επιλογή "Σελίδα...", μου έβγαλε το παράθυρο διαλόγου πήγα στην επιλογή μοτίβο, επέλεξα το μαύρο χρώμα για μοτίβο, και...
...και ανακάλυψα ότι τα περιθώρια είχαν μείνει λευκά, (κάπου εκεί ήταν και η πρώτη ρωγμή που έκανα στην οθόνη με το κεφάλι μου). Δεν απελπίστηκα... πήγα από εδώ... πήγα απο εκεί... πήγα στην προ επισκόπηση σελίδας, πήγα στις ρυθμίσεις pdf πήγα, στις ρυθμίσεις του δεξι κλικ επιλογές... προτιμήσεις... plugins... απολύτως τίποτα.
Ξαφνικά ένοιωσα μόνος μου μέσα σε έναν ολόκληρο κόσμο, αναρωτιώμουν, άμα ήμουν ο μοναδικός στον πλανήτη που προσπαθούσε να ετοιμάσει κείμενο με μάυρη σελίδα στον Writter του Open office.

Μέσα στην τρελή μου άγνοια, (δεν είμαι του κλάδου των εκδόσεων και ο κος Β. πιθανόν να με προτίμησε εξαιτίας του λαμπερού μου χαμόγελου, και της αδυναμίας μου να λέω όχι), υπέθεσα ότι θα μπορούσε να αξιοποιηθεί μαύρο χαρτί ή κάτι τέτοιο. Το ότι δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο το έμαθα με άσχημο τρόπο όταν μου το είπε με το πιο ξινισμένο και κομπλεξικό ύφος που μπορούσε να επιστρατεύσει ένας τυπογράφος  επί της Στουρνάρη κοντά στην πλατεία Εξαρχείων.

Προφανώς το θεώρησε πολύ αστείο που ρώτησα, και κάτι παραπάνω από αυτονόητο ότι κάθε πελάτης που έρχεται να κάνει κάποια εκτύπωση, γνωρίζει άπταιστα την τέχνη της εκτύπωσης και δεν δικαιούται να ρωτάει τέτοια πράγματα, (Βασικά ο συγκεκριμένος ο τυπογράφος ήταν άσχετος άλλα αυτό θα το αναλύσουμε παρακάτω).

Το μικρό μου αυτό Ντε ζαβού με τον τυπογράφο συνέβη επειδή θεωρήσαμε (εγώ και ο κος Β.) ότι  από την στιγμή που ο κος Β. χρειαζόταν να βλέπει μαύρα και τα περιθώρια, το μόνο που μας έσωζε θα ήταν μια πρώτη εκτύπωση των περιεχομένων από ένα (όπως νόμιζα...) έμπειρο τυπογράφο. Just for the Records  να ενημερώσω ότι όταν είχα πάει στον τυπογράφο πήγα με ένα αρχείο .odt (open Office Writer), ένα αρχείο .Doc (απο MS office Word 2003) και ένα .pdf προερχόμενο για τεχνικούς λόγους μόνο από open office writer, που και το .pdf αλλα και το .Odt είχανε το ίδιο πρόβλημα με τα περιθώρια. Το Word δεν συνάντησε κανένα πρόβλημα με τα περιθώρια, αλλά χρειαζόταν σουλούπωμα λόγω της μετατροπής και εκείνη την στιγμή δεν προλάβαινα, και βέβαια και την μετατροπή να είχα κάνει θα κολλούσα σε ένα πολύ σοβαρότερο πρόβλημα, που απλά ακόμα δεν το είχα ανακαλύψει. Τελικα προτίμησα να το εκτυπώσω σε .odt με τα περιθώρια λευκά (ανούσια πράξη κατά την γνώμη μου, αλλά μέσα στην φρίκη, και στον εκνευρισμό, έκανα και εγώ τις κοτσάνες μου).

Μετά από αυτό το μικρό μου ταξιδάκι στην φωλιά του Κούκου ο κος Β. έδειξε κατανόηση και έτσι συνεχίσαμε με λευκά περιθώρια μέχρι το "σχεδόν" τέλος της επεξεργασίας του κειμένου. Το σχέδιο θα ήταν να το περνούσα μόλις τελειώναμε από το scribus (όπως νόμιζα...) το περιεχόμενο για την τελική σελιδοποίηση, και από εκεί και πέρα θα το έκανα .pdf

Βασικά τουλάχιστον για το θέμα της προβολής (και της εκτύπωσης όπως νόμιζα...) βρήκα την λύση σε μια στιγμή έμπνευσης προερχόμενης προφανώς από τους 4 καφέδες που είχα πιει εκείνο το απόγευμα για να κρατηθώ ξύπνιος. και μετά από 1,5 ώρα τυραννίας πάνω στο Open office writer βρήκα την λύση κρυμμένη στο Τελείως άκυρο σημείο. Η λύση (όπως νόμιζα...) ήταν στην επιλογή Εργαλεία > Επιλογές > Χρώματα. μόλις πάτησα αποθήκευση τα χρώματα των περιθωρίων γίνανε μάυρα. Έριξα αρχικά μερικά καντήλια για τον τυπογράφο ο οποίος αντί να κάθεται να γελάει σαν το χάχα με τον πελάτη του θα μπορούσε τουλάχιστον να μου δώσει τα φώτα του και να λυνόταν τουλάχιστον το θεματάκι με την πρώτη εκτύπωση. Άγνοια ή καθαρόαιμη κακία δεν ξέρω, αλλά το συγκεκριμένο καημενούλι κουμπάκι ποτέ του δεν το πάτησε. και εγώ έδωσα 32 Ευρώ και 40 λεπτά για μια μαμακία και μισή.

Όπως και να έχει έκανα μια δοκιμή να εκτυπώσω μερικές σελίδες με τον εκτυπωτή που είχα εύκαιρο και η σελίδες βγήκαν όπως τις θέλαμε... μαύρες σαν τον Θάνατο, ή σαν το σύννεφο κακοτυχίας που προφανώς με ακολουθεί. και πάνω που η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά από την αγωνία για το μήπως έχω βρει την λύση, πάτησα το κουμπάκι για δημιουργία .pdf και...
...και το PDF βγήκε με λευκά περιθώρια, (από εκεί προέρχεται και η δεύτερη ρωγμή πάνω στην οθόνη μου... και αυτή με το κεφάλι μου έγινε, αφού όπως είναι γνωστό δεν είχα κάτι με την οθόνη για να της δώσω μπουνιά).

Μετά από μερικές κατάρες για την άκαρδη την τύχη μου, το άφησα το θεματάκι αυτό για να το κάνω στο τέλος, αφού υπήρχε η Επεξεργασία υλικού που έπρεπε να γίνει.

Η μεγάλη φρίκη ξεκίνησε όταν τελείωσα (σχεδόν...) με το υπόλοιπο περιεχόμενο, και το περιεχόμενο είχε λάβει θέση έτοιμο για σελιδοποίηση...

Όταν τελειώσαμε με το περιεχόμενο, (160 σελίδες ακριβώς), ο κος Β. μου ζήτησε να του ετοιμάσω το Sample για να πάει να το κάνει εκτύπωση προκειμένου να μπορεί να το δεί για τυχών τροποποιήσεις, αλλά και για να μπορεί να το δείξει σε ενδιαφερόμενους εκδότες. Έχωντας την αίσθηση της έλλειψης χρόνου ετοίμασα σε μια νύχτα το .odt sample του βιβλίου σουλουπωμένο και έτοιμο για εκτύπωση, όπως επίσης το .doc sample του βιβλίου εξίσου σουλουπωμένο και επίσης έτοιμο για εκτύπωση, και για να είμαι τυπικός και ένα .pdf sample το οποίο είχε βέβαια το πρόβλημα με τα περιθώρια που και πάλι δεν μπόρεσα ακόμα να λύσω.

Το ίδιο πρωί ο κος Β. με πήρε τηλέφωνο για να μου πεί ότι είχε πρόβλημα με τον τυπογράφο, ο οποίος αρνιότανε να το εκτυπώσει με οποιαδήποτε άλλη μορφή εκτός από .pdf
Οκεικ. Δεν ταράχτηκα. Συνεννοήθηκα με τον πελάτη και την ίδια νύχτα δοκίμασα καμία 15αρια προγράμματα odt to pdf και doc to pdf.

Just for the record μια που το έφερε και η κουβέντα για δημιουργία pdf υπάρχουν 2 διαφορετικού τύπου προγράμματα. Αυτά που κάνουν Convert ένα αρχείο σε pdf και αυτά που κάνουν εικονική εκτύπωση για να μετατρέψουν το αρχείο σε pdf. Αυτά που λειτουργούν με εικονική Εκτύπωση κατά την γνώμη μου είναι πιο αξιόπιστα... και θα μπορούσα να ξεμπερδέψω με το θεματάκι αυτό, εάν δεν υπήρχε ακόμα ένα μικρό προβληματάκι που έφραζε τον δρόμο. Στην αναζήτηση μου τα Free ware βγάζανε το .pdf με ένα εξόφθαλμο ελλάτωμα που σε έκανε να αναρωτιέσαι αμά το βάλανε επίτηδες, ενώ αυτά που βγάζανε καλό και 100% αποτέλεσμα... ήταν από αυτά που σου ζητούσαν να πληρώσεις.

Την επόμενη μέρα (την παρασκευή που μας πέρασε) του έδειξα τα Samples που ετοίμασα με τα προγράμματα που δοκίμασα, στον κο Β. και του είπα ότι ίσως θα έπρεπε να καταφύγουμε σε πληρωμένο πρόγραμμα. Μου είπε ότι θα το σκεφτόταν και την επόμενη μέρα μου απάντησε ότι για το Sample δεν ήθελε να χρησιμοποιήσει πληρωμένο πρόγραμμα. Αυτό σεβαστό εν μέρη αλλα με έβαζε σε τέτοιους μπελάδες που ευτυχώς αποφάσισα να ξεκουραστώ μια μέρα γιατί αλλιώς θα βρισκόμουν τώρα με κανένα ζουρλομανδύα.

Την δευτέρα τα χαράματα η μάχη του ΣΑΝΤΑ ΜΟΥΤΡΑ ΜΑΣ είχε ξεκινήσει...

Αλλα γι αυτήν θα σας μιλήσω αργότερα γιατί έχω δουλίτσα... Πολυτεχνείο άλλωστε :)

Και εγένετο...@Facebook .com

#Facebook
Αναδημοσίευση από το The Insider:



zuck_facebookΜια νέα υπηρεσία που ενσωματώνει το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο και, παράλληλα, υποστηρίζει την άμεση ανταλλαγή μηνυμάτων και διαθέτει μηχανισμούς φίλτρων παρουσίασε πριν από λίγο ο Mark Zuckerberg, επικεφαλής του Facebook.
Ο ίδιος διευκρίνισε πως η νέα υπηρεσία δεν αποτελεί ανταγωνιστή του ηλεκτρονικού ταχυδρομείου. "Είναι ένα σύστημα ανταλλαγής μηνυμάτων που έχει το email ως μέρος του.
Η υπηρεσία, γνωστή μέχρι πρότινος με την προσωρινή ονομασία "πρόγραμμα Τιτάνας", θα είναι διαθέσιμη αρχικά μέσω ενός συστήματος προσκλήσεων, ανάλογο με αυτό που γνωρίσαμε στο παρελθόν κατά το λανσάρισμα υπηρεσιών από την Google. Σε όλους τους χρήστες του Facebook, που υπολογίζεται πως ξεπερνούν κατά πολύ το μισό δισεκατομμύριο, θα δοθεί η δυνατότητα να αποκτήσουν και λογαριασμό email της μορφής "@facebook.com". 

Οι άνθρωποι του Facebook παρουσιάζουν τη νέα υπηρεσία σαν μια εξελιγμένη έκδοση των υπηρεσιών chat, ενώ ο M. Zuckerberg φρόντισε να... καταχεριάσει το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο. Οπως είπε, το email "είναι αργό... Δεν νομίζουμε πως το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο [θα είναι ένα] μοντέρνο σύστημα διαχείρισης μηνυμάτων".

Στο πλαίσιο της διάθεσης της νέας υπηρεσίας στους χρήστες η εταιρεία του Facebook ετοιμάζει και μία ειδική εφαρμογή για την πλατφόρμα του iPhone. O Μ. Zuckerberg τόνισε ότι για την ανάπτυξη του νέου συστήματος εργάστηκαν 15 μηχανικοί της εταιρείας του, ο μεγαλύτερος αριθμός ανθρώπων που έχει ποτέ ασχοληθεί με κάποια εφαρμογή ή υπηρεσία του Facebook, όπως χαρακτηριστικά είπε.

Stranger than Fiction

#Goodmorningzone

Δεν συνηθίζω να γράφω για ταινίες. Αυτό είναι κρίμα γιατί μερικές φορές πρέπει. Παραδείγματος χάριν  η ταινία για την οποία αποφάσισα να σας γράψω, Το "Stranger than Fiction" ή "Πιο περίεργο από την Φαντασία" εάν προτιμάτε στην Ελληνική.
Η ταινία βγήκε στις αίθουσες το 2006 με την επιμέλεια του Σκηνοθέτη Μάρκ Φόρστερ,  που έδωσε ένα πολύ ιδιαίτερο αέρα στην ταινία αυτή.
Για να μπείτε στο νόημα για ποιόν λόγο σας γράφω για αυτήν την ταινία, αυτή η ταινία γράφει για 3 πράγματα. Τους αριθμούς, την ρουτίνα και την μη ρουτίνα, και όλα αυτά εντός ενός βιβλίου μιας συγγραφέα, η οποία αντιμετωπίζει την ρουτίνα και την μη ρουτίνα, και αυτή προφανώς μέσα στις λέξεις που χαράζουν την ζωή της, στο βιβλίο κάποιου Σεναριογράφου/Συγγραφέα ό οποίος μπορεί κατά βάθος να είναι και αυτός θύμα της ρουτίνας και της μη ρουτίνας, ενδεχομένως και αυτός παγιδευμένος μέσα στις σκέψεις και τις λέξεις κάποιου παρανοϊκού σαδιστή Συγγραφέα.


To σενάριο έχει ως εξής. Ο υψηλόβαθμος υπάλληλος της Εφορίας Χάρολντ Κρικ επί σειρά ετών ακολουθεί πιστά το μοναχικό πρόγραμμα της ρουτίνας που προσφέρει η δουλειά του. Μια ζωή σε τάξη, αυστηρά δομημένη σε αριθμούς και χρονοδιαγράμματα που καθορίζουν την καθημερινότητα του. Ως την ημέρα που το ρολόι του, και μια παρανοϊκή συγγραφέας τραγωδιών αποφασίζουν να τον βγάλουν από την ρουτίνα της ζωής του και να τον βάλουν στην μη ρουτίνα και στον δρόμο... για το θάνατό του;
Όπως και να έχει, αξίζει να το δείτε.
Καλημέρα.


Τρίτη, 16 Νοεμβρίου 2010

Μπελάδες Νοεμβρίου.

Υπάρχουν στιγμές που με πιάνω στα πράσα να λέω αυτή την ακατονόμαστη φράση... θέλω να ζήσω.
Θέλω όμως; Ίσως. Στον περιορισμένο χώρο των  4 τετραγωνικών που καθορίζεται από το πόσο τεντώνω την πλάτη μου στην καρέκλα του Υπολογιστή μου, προσπαθώ να βρω τον ρυθμό της ανάσας μου. Προσπαθώ να βρω τον παλμό μου και το μήκος κύματος μου ακούγοντας το "Ένα φιλάκι είναι λίγο πολύ λίγο", και αναλογίζομαι το ότι θα πρέπει κάποια στιγμή να βρω την γυναίκα της ζωής μου.
Οι δουλειές τρέχουν, οι άνθρωποι γκρινιάζουν, ή πολυαγαπημένη μου Μαμά μου φέρνει προβληματάκια μοιράζοντας μου τα "Θα" της σαν να είναι καραμέλες, και εγώ σε αυτή την άκρη του γκρεμού του Ζαλόγγου σκέφτομαι τι χορευτικό να επιστρατεύσω προτού σαλτάρω.

Φρικάρω. Περνάω δύσκολες ώρες, και η οθόνη του υπολογιστή μου έχει βγάλει πλοκάμια και θέλει να με φάει. Σκέφτομαι να ξεκινήσω τα ναρκωτικά ή τουλάχιστον μέτα από την μεγάλη συμπάθεια μου για τον Δήμαρχο Καμίνη, μου περνάει από το μυαλό μου η παρανοϊκή ιδέα να γίνω Πασόκος.

Τα 2 projects που σχεδόν τελείωσα  με καθυστερούν και με αναγκάζουν να μένω στο "σχεδόν" λόγω πολλαπλών και τελείως αναδιαρθρωτικών αλλαγών που χρειάστηκαν να γίνουν.

Από την μια η σελίδα του αρχιτέκτονα Ρενάτου Παπά είναι σχεδόν έτοιμη αλλά θέλει μερικές ρυθμίσεις, μερικές δεύτερες γνώμες, και φυσικά να ξεκινήσει να γεμίζει με λίγο κείμενο. ώστε να αποκτήσει την ζωή που σχεδιάστηκε να έχει.

Το δέυτερο project είναι μυστικό και έχω υποσχεθεί να μην το πω ούτε του Παπά. Για να σας προϊδεάσω πάντως πρόκειται για την κάπως ιδιαίτερη σελιδοποίηση ενός βιβλίου. έχουμε τελειώσει με την σελιδοποίηση και αυτό που μας μένει είναι η Φασίνα, και ένα προβληματάκι φύσεως pdf και εκτύπωσης για το οποίο θα σας μιλήσω ενθέτω χρόνο.

Το καλό βέβαια είναι ότι έχω ανεβάσει level. έχω περάσει εκείνη την λεπτή γραμμή συνειδητοποίησης που κατανοείς ότι πλέον μπορείς να βγάζεις περισσότερη και αποτελεσματικότερη δουλειά από αυτήν που έβγαζες και παλιότερα.

Το κακό είναι ότι είμαι πολύ αυστηρός με τα χρονοδιαγράμματα μου. Έχω βάλει ένα minimum απόδοσης, και έτσι έχω φτιάξει από μόνος μου την θηλιά που σφίγγει τον λαιμό μου. Υπάρχουν στιγμές που θέλω να παρατήσω τα πάντα και να παίξω κανένα παιχνίδι, ή τουλάχιστον να βγάλω ουρλιαχτά και αφρούς και να αρχίσω να τρέχω άσκοπα στον δρόμο.

Μια απο τις λίγες ποιοτικές διασκεδάσεις που έχω στην καθημερινότητα μου είναι τα παιχνίδια στον υπολογιστή, και φιλοδοξώ κάποια στιγμή, (όταν βρω το κατάλληλο, δωρεάν κατά προτίμηση Desktop 3d recorder) να κάνω μερικά Game walkthrought για λόγους φήμης, με πρώτη μου προτεραιότητα το Elders scrolls 4 oblivion. Καλός στόχος αλλά θα πρέπει να βρω τον κατάλληλο χρόνο. Αυτό το παιχνίδι είναι το κατάλληλο για να προσφέρω στους φίλους μου μια περιπέτεια και να τους εισάγω στον μαγευτικό χώρο των RPG.

Οι γλυκοί μπελάδες μου όμως δεν σταματούν εκεί:

Αποφάσισα να μορφωθώ να αναμορφωθω και να παραμορφωθω. Και έτσι μαζί με τα μαθήματα μου Δημοσιογραφίας δια αλληλογραφίας, αποφάσισα να βάλω και λίγο ακόμα μόρφωση στην ζωή μου.

Η Μητέρα μου με έπεισε να ακολουθήσω μαθήματα δια αλληλογραφίας ως τεχνικός Υπολογιστών, πράγμα που για κάποιους μπορεί να μοιάζει ανούσιο αλλά θεώρω ότι θα βάλει σε τάξη τα κενά που έχω σε αυτό το θέμα κάπου μεταξύ θεωρείας και πράξης. Just for the record  η λυπητερή για τα μαθήματα είναι 70 Ευρώ τον μήνα.

Από εκεί και πέρα επιθυμία μου είναι να ακολουθήσω μια σειρά σεμιναρίων από το μικρό πολυτεχνείο. Αυτό γίνεται για έναν και μόνο λόγο. Θέλω να ζήσω. Θέλω να βάλω λίγο ζωή στην ζωή μου. Λίγο ίσα ίσα για την γεύση. Θέλω να ξαναξεκινήσω να εκφράζομαι, και επιτέλους, θέλω να σταματήσω να απουσιάζω από την ζωή μου. Τα σεμινάρια είναι 2. Είναι ένα σεμινάριο συγγραφικής με θεματολογία Dark and Sencual stories, και ένα σεμινάριο Θεατρικής έκφρασης.
Τα είδα, τα μελέτησα, και η λυπητερή που προφανώς πρέπει να πληρώσω είναι περίπου 150ε με 200ε τον μήνα για 3 μήνες.

Αυτό σημαίνει ότι θα χρειαστώ λεφτά. Λεφτά τα οποία με την τωρινή μου δουλειά άμα δεν αλλάξω τιμές θα τα μαζέψω σε 100 χρονάκια. Φυσικά τα λεφτά δεν φέρνουν την ευτυχία, αλλά όπως θα καταλάβατε στην περίπτωση μου νοικιάζουν αρκετή.

Επειδή τις τιμές μου μάλλον θα αργήσω να τις ανεβάσω (είναι μια απόφαση που παίρνεται με δυσκολία) αποφάσισα να ενδώσω στην μισθωτή σκλαβιά που όλοι επιδιώξαμε, και μερικοί μαζοχιστές όπως εγώ αγαπήσαμε. Θα ήταν ωραία ιδέα να φορούσα κανένα ζιβάγκο και κανένα γαλλικό μπερέ και να δούλευα  σε κανένα βιβλιοπωλείο πίνοντας καπουτσίνο και καπνίζοντας στα κλεφτά υπό τους ήχους του Le Femme Sans Haine, ή τουλάχιστον να έκανα τα μαλλιά μου όρθια με ζελέ και να και με το κατάλληλο trendy-Geek μπλουζάκι να έπιανα δουλειά σε κανένα κατάστημα υπολογιστών.


Υπάρχουν όμως δυσκολίες οι οποίες δεν πρέπει να περάσουν αψήφιστα. Το να βρω φυσιολογική δουλειά σε μια πόλη που απαιτεί συνεχώς "Εθελοντική εργασία" και καλές δημόσιες σχέσεις, (στις οποίες λόγω του σχιζοφρενούς του χαρακτήρα μου, όπως είναι λογικό δεν τα πηγαίνω καλά), καταντάει κομματάκι δύσκολο ως υπερβολικά αδύνατο. Εκτός αυτού σε αυτή την θαυμαστή πολιτεία του φαίνεσθαι, δεν είμαι αρκετά γυμνασμένος, αρκετά Trendy, αρκετά συνελευσειακός trendy θυμωμένος αριστεροπρωτοβουλιακός, αρκετά φυσιολογικός, ή αρκετά πατριώτης ώστε να καλύπτω τα κριτήρια  της σύγχρονης αγοράς εργασίας. Βέβαια εξαιτίας των χρόνων που κουβαλώ στην πλάτη μου έχω μάθει να δουλεύω, αλλά τέτοιες αρετές ανήκουν πλέον στο παρελθόν, και έτσι είναι κομματάκι δύσκολο.


Και έτσι στα χρονικά περιθώρια της Ψυχοσωματικής μου κρίσης πανικού υπ αριθμόν 622 και κάτι ψιλά αποφάσισα να κάνω ένα μεγάλο κύκλο, μια μεγάλη κωλοτούμπα στην μίζερη ζωή μου και να επιστρέψω για λόγους χρημάτων και καλπάζουσας ανοησίας στην παλιά μου τέχνη. 


Η παλιά μου τέχνη είναι αυτή του Σερβιτόρου...


Φυσικά τα μειονεκτήματα που προανέφερα αφορούν και αυτόν τον κλάδο, αλλά τουλάχιστον σε αυτήν την δουλειά δεν έχω σκουριάσει, και εκτός αυτού έχω και το μυστικό μου όπλο... βιβλιάριο υγείας (καμένο ε; :P). Το να επιστρέψω σε αυτήν την δουλειά, θα μου εξασφαλίσει τους απαραίτητους πόρους για να κάνω τα καπρίτσια μου, και άμα εξυπηρετώ ανθρώπους που ζούνε την ζωή τους μπορεί να μου δώσει και εμένα τα κατάλληλα κριτήρια για να αρχίσω να ζω.


Τέλος υπάρχουν και οι κοινωνικές μου υποχρεώσεις. Πραγματάκια που κάνω για να είμαι καλός άνθρωπος και καλός φίλος, αλλά για αυτά θα σας μιλήσω στον παραλογισμό μιας άλλης μέρας.
Με λένε Χρήστο, Χρήστο Άλμ και αυτή είναι η ζωή μου.
Καλώς ήλθατε.
Με εκτίμηση.
Χρήστος.


Δευτέρα, 15 Νοεμβρίου 2010

Infowar: O Αϊνστάιν σε ένα νεοφιλελεύθερο πανεπιστήμιο

Αναδημοσίευση από την Ιστοσελίδα του κου Άρη Χατζηστεφάνου:


Picture
Θα έβρισκε δουλειά ο θείος Αλβέρτος στα σύγχρονα πανεπιστήμια του νεοφιλελευθερισμού; Θα μπορούσε να παρουσιάσει τη γενική και την ειδική θεωρία της σχετικότητας χωρίς να χρειαστεί να την πατεντάρει και να την πουλήσει σε κάποια πολυεθνική που θα χρηματοδοτούσε το τμήμα του; Δύσκολες ερωτήσεις τις οποίες αποφασίσαμε να θέσουμε στον Άλεξ Καλίνικος, διευθυντή Ευρωπαϊκών Σπουδών στο King's College του Λονδίνου και συγγραφέα, μεταξύ άλλων, του βιβλίου «Πανεπιστήμια σε ένα νεοφιλελεύθερο κόσμο».

Νέα ηλεκτρονική ταυτότητα: «Διαβατήριο» για τον ψηφιακό κόσμο

Αναδημοσίευση από το Digitallife.gr:

Ξέχασε όλα όσα ήξερες… Πολύ σύντομα, η ταυτότητά σου θα μοιάζει με την πιστωτική σου, καθώς σ’ ένα «έξυπνο» τσιπ θα ενσωματώνει όλα τα στοιχεία σου, όπως αριθμό δημοτολογίου, ΑΦΜ, ΑΜΚΑ κ.ά. Το τέλος της γραφειοκρατίας είναι κοντά ή μήπως είμαστε υπερβολικά αισιόδοξοι;
Αν μη τι άλλο, πρόκειται για ένα καλό νέο, απ’ αυτά που χαίρεσαι να διαβάζεις στις εφημερίδες και σε κάνουν να αισιοδοξείς για ένα μέλλον χωρίς ουρές σε δημόσιες υπηρεσίες, όπου, με μερικά κλικ, θα μπορείς να διεκπεραιώνεις πολλές από τις υποχρεώσεις σου ως πολίτης. Εντάξει, δεν είπε κανείς ότι από τη μια μέρα στην άλλη δε θα χρειάζεται να πηγαίνεις από γραφείο σε γραφείο στο Δημόσιο για να λύσεις ακόμη και το πιο ασήμαντο θέμα, το πρώτο βήμα για τον περιορισμό της γραφειοκρατίας όμως φαίνεται ότι είναι πλέον πολύ κοντά. Πριν λίγες ημέρες, ανακοινώθηκε από επίσημα χείλη πως η Κάρτα του Πολίτη, η νέα «ηλεκτρονική ταυτότητα» αναμένεται να μπει στη ζωή μας το πρώτο εξάμηνο του 2011. Δεν αποκλείεται, μάλιστα, τα προσεχή χρόνια να αντικαταστήσει εντελώς ακόμη και την κλασική αστυνομική ταυτότητα που όλοι έχουμε. Δεν είναι αυτός ένας λόγος για να αισιοδοξείς ότι η τεχνολογία μπορεί να κάνει τη ζωή σου καλύτερη;
Η νέα «ταυτότητα» θα έχει σχήμα πιστωτικής και θα περιέχει ένα «έξυπνο» τσιπ που θα ενσωματώνει τον αριθμό δημοτολογίου σου, το ΑΦΜ (Αριθμός Φορολογικού Μητρώου), τον αριθμό ΑΜΚΑ (Αριθμός Μητρώου Κοινωνικής Ασφάλισης), ενώ θα έχει φυσικά φωτογραφία, αλλά και το δακτυλικό σου αποτύπωμα. Επιπλέον, θα αποτελεί ένα «διαβατήριο» που θα σε βάλει σε μία νέα εποχή ψηφιακών υπηρεσιών, καθώς, εισάγοντας τον αριθμό της και έναν κωδικό πρόσβασης, θα μπορείς μέσω Διαδικτύου να έχεις πρόσβαση στον ιατρικό σου φάκελο και σε πολλά ακόμη στοιχεία. Έτσι, πολύ σύντομα, με μία μόνο κάρτα, θα μπορείς να έχεις πρόσβαση σε πολλές υπηρεσίες, χρησιμοποιώντας την ως κάρτα δημότη, ασφαλισμένου, ασθενούς, νέου κ.ο.κ.
Η υπουργός Υγείας Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου, σε δηλώσεις της πριν λίγες μέρες μάλιστα, τη χαρακτήρισε ως «κάρτα ηλεκτρονικού ΚΕΠ» και πρόσθεσε ότι θα περιέχει «όλα εκείνα τα στοιχεία για να εξυπηρετείται πολύ γρήγορα ο πολίτης όταν πηγαίνει στο δημόσιο νοσοκομείο ή στο Κέντρο Υγείας όταν ολοκληρωθεί η Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας και να μην προβληματίζεται από τη γραφειοκρατία».
Ήδη, στις αρμόδιες υπηρεσίες έχουν ξεκινήσει οι προεργασίες ώστε, μέχρι τα τέλη του έτους, να έχουν μπει οι προϋποθέσεις, για να μπει η κάρτα πολίτη στη ζωή μας μέσα στο 2011, ενώ, σύμφωνα με πληροφορίες, πέρα από τους Έλληνες πολίτες άνω των 18 ετών, θα εκδοθεί αντίστοιχη κάρτα Πολίτη τόσο για άτομα ηλικίας 12 έως 18 ετών, όσο και για τους μετανάστες (σύμφωνα με σχετική ευρωπαϊκή οδηγία).

Κυριακή, 14 Νοεμβρίου 2010

Facebook όταν η ταυτότητα σου είναι ψηφιακή.

#Facebook

Ένα βίντεο του Maxime Luere που κυκλοφορεί τελευταία σε συνδυασμό με την διαπίστωση του πόσο γαμάτος είμαι, (πλάκα κάνω), μου κέντρισε το ενδιαφέρον να γράψω για το Facebook, (πράγμα που αποτελεί παλιότερο μου πόθο αλλα χρειαζόμουν ένα κίνητρο για να προχωρήσω). Καταρχήν ας είμαστε Ρεαλιστές... το Facebook δεν μαθαίνεται σε μια μέρα που να χτυπιέσαι κάτω. Μάλιστα ένα βιβλιαράκι που είχε βγει παλιότερα από μια εφημερίδα είχε τουλάχιστον μια εκατοστή σελίδες.
Αλλά και από την άλλη το να γράψεις βιβλίο για το Facebook είναι εξίσου άκυρο, για τον απλό λόγο ότι... το Facebook αλλάζει.
Αλλάζει μορφές, εξελίσεται, μεταλάσεται. Το πιο γνωστό κοινωνικό δίκτυο του κόσμου αποτελεί επίσης και τον μεγαλύτερο δοκιμαστικό σωλήνα κοινωνικών δικτύων στο κόσμο.
Στόχος; Το απόλυτο. Ενώ το Twitter ποντάρει στην απλότητα της λογικής το Facebook ποντάρει στην τεχνολογία. Τεχνολογίες που δεν έχουμε καν φανταστεί δοκιμάζονται ανεπαίσθητα στα μάτια μας, αφήνοντας μονάχα την ενόχληση ενός δικτύου που μερικές φορές κολλάει, (σε αυτό το σημείο φαντάζομαι ότι καταλαβαίνεται ότι το Facebook τελικά δεν το έφτιαξε ο Μητσοτάκης, αλλα για να είμαστε λίγο πιο ειλικρινής, κατά βάθος δεν έχουμε ιδέα ποιος ακριβώς το έφτιαξε.
Ένα παλικάρι μια φορά και έναν καιρό είχε την ιδέα αυτής της ανθρώπινης δυναμικής που απλωνόταν μπροστά του, απαστράπτουσα και μοναδική... σαν την πρώτη γυμνή φωτογράφιση της Αντζελίνας Τζολι. Ένα άλλο παλικάρι προφανώς με πλεόνασμα IQ σε σύγκριση με το EQ του πρώτου παλικαριού υλοποίησε την ιδέα. Ένα άλλο παλικάρι με αγάπη για τις υλικές αξίες της ζωής προφανώς εξασφάλισε τους πόρους για μια τέτοια επένδυση. Ένα άλλο... και ένα άλλο.... και πάλι λέγοντας.
Το ρεζουμέ είναι ότι για να φτιάξεις κάτι τόσο ολοκληρωμένο χρειάζονται πολλά μυαλά, με διαφορετικό τρόπο σκέψης το καθένα. Για αυτό συνήθως οι προγραμματιστές δουλεύουν σε ομάδες, ή σε κάποιες ξεχωριστές περιπτώσεις σε ντουέτα, (αλλά ποτέ μα ποτέ κάποιος δεν έχει φτιάξει ένα κοινωνικό δίκτυο μόνος του).
Τώρα άμα λέω αρλούμπες , ελπίζω ο δημιουργός του Facebook να με συγχωρέσει για τις αιρετικές μου αυτές απόψεις, απλά μάλλον με την σειρά μου παρεξήγησα μια ιδιοφυΐα.
Για να επανέρθουμε λοιπόν στο θέμα μας επιστρέφω στην ερώτηση κλειδί. Τι αλλαγές λανσάρει το Facebook.
Προγραμματιστές, Γραφίστες, Ψυχολόγοι, Socialnetworkers, διαφημιστές, και Υπάλληλοι της CIA (ουπς!) δουλεύουν καθημερινά και κάνουν πολλαπλές μικρές αλλαγές και κάποιες μεγάλες. Αρκετές αλλαγές αποδεικνύονται αναποτελεσματικές και ξαναφαιρούνται. Μερικά πολύ ωραία app του παρελθόντος αφαιρέθηκαν, ενώ μερικές εξίσου ωραίες δοκιμαζόμενες εφαρμογές απέτυχαν και τελικά δεν εφαρμόστηκαν. Μικρές ανεπαίσθητες αλλαγές που ενώ επηρεάζουν την καθημερινότητα μας, τις αφήνουμε να περνάνε  απαρατήρητες, ενώ σαν τα προβατάκια τρομοκρατούμαστε και μπαίνουμε  σε ομάδες διαμαρτυρίας για να μην βάλουν χρέωση στο Facebook, ενώ στην αρχηκή σελίδα γράφει με μεγάλα γράμματα: ΤΟ FACEBOOK ΕΙΝΑΙ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ ΔΩΡΕΑΝ! Αλλά από την άλλη, τι στο καλό; Ξέρει το Facebook και δεν ξέρουμε εμείς;

Εφαρμογές που αφαιρέθηκαν: Σας δίνω μερικά μονάχα παραδείγματα για να πάρετε μια γεύση, αφού η πραγματική λίστα μετά από τόσες αλλαγές θυμίζει. Για όσους δεν το έχουν προσέξει... ως γνωστός μαρτυριάρης που είμαι, το Facebook ως σελίδα έχει 3 στήλες. Η δέξιά στήλη περιέχει τις διαφημίσεις, που εάν δεν έχετε κάποιο πάθος που να το εκφράζετε στο Facebook σας βγάζει την Σάρα την Μάρα και το κακό το συναπάντημα. Το Facebook ήταν αρκετά ευγενικό για να βάλει μόνο 4 θέσεις διαφημίσεων. Αλλα απο την άλλη ήταν αρκετά αγενές για να βάλει την στήλη σε κάθε τι που κάνετε εντός του Facebook. Η κεντρική στήλη περιέχει το περιεχόμενο του σημείου που βρίσκεστε και συμμετέχετε που στους περισσότερους είναι γνωστό και ως Wall (Τοίχος στα Ελληνικά). Η Αριστερή στήλη όμως είναι αυτή που μας ενδιαφέρει αφού πάνω της έγινε μια αλλαγή που επηρέασε λίγο πολύ την Φατσοβιβλιακή ζωή μας και δεν το πήραμε χαμπάρι. Η αριστερή στήλη είναι αυτή που περιέχει την φωτογραφία του προφίλ σας, τους φίλους σας, Την αποστολή μηνύματος για ενόχληση με προσωπικό μήνυμα. το γνωστό poke για εύκολη γρήγορη ενόχληση. Την καινούρια συναρπαστική επιλογή "Εσύ και εγώ" που ουσιαστικά βγάζει ένα wall με τα κοινα στοιχεία προσέγγισης μεταξύ του Επισκέπτη και του Επισκεπτόμενος, και τις επιλογές κατασκοπίας "Δες τα βίντεο", και "δες τις φωτογραφίες". Μέσα σε όλα τα άλλα παλιότερα έδινε την δυνατότητα σε πολλά app να χρησιμοποιούν την αριστερή στήλη ώστε να διακοσμούν καλύτερα την σελίδα του χρήστη. Τους τελευταίους μήνες αυτή η κατάσταση άλλαξε. και πλέον όλοι οι τοίχοι μοιάζουν μεταξύ τους. Όλοι πλέον είμαστε ίδια ανθρωπάκια αναγκασμένα να έχουμε φωτογραφίες και βίντεο, και όλα να μοιάζουμε και να χορεύουμε τον ίδιο χορό... κάλως ήλθατε στο μέλλον. Apps όπως τα Cause, τα διάφορα παιχνίδια, τα κουίζ, και φυσικά το Stastic fbml δίνανε την δυνατότητα να βάλετε κάτι παραπάνω που θα σας εκπροσωπούσε καλύτερα. Όπως και τα Fan pages είχαν την δυνατότητα να βάλουν και κανέναν μπανερ, (στα Fan pages αυτή η ομοιομορφία είναι και αυτή που πονάει), τώρα χωρίς να καταλάβουμε καν τι έγινε όλοι ζούμε μέσα στην ομοιομορφία του FB.
Εδώ για σήμερα σας αφήνω.
Σίγουρα δεν μπόρεσα να εκφράσω ούτε την κορυφή του παγόβουνου που λέγεται Facebook, αλλά καλή θέληση να υπάρχει και πιστέυω ότι θα μας δωθεί η ευκαιρία να το αναλύσουμε περισσότερο το θέμα. Δείτε το βίντεο...
Με εκτίμηση.
Χρήστος.

Σάββατο, 13 Νοεμβρίου 2010

«Το όνομά μου είναι Rachel Corrie» - Τρίτος κύκλος παραστάσεων

#Theatro
Αναδημοσίευση από το Blog  Το ονομά μου είναι Rachel Corrie:


Μετά την επιτυχημένη της πορεία η παράσταση «Το όνομά μου είναι Rachel Corrie», που σκηνοθετεί η Μάνια Παπαδημητρίου και παρουσιάζεται από τον Ιανουάριο του 2010 στο Θέατρο του Νέου Κόσμου, ανεβαίνει για 3η φορά.
Από 21 Νοεμβρίου κάθε Σάββατο, Κυριακή & Δευτέρα στο Θέατρο του Νέου Κόσμου.
Μια συμπαραγωγή της Μάνιας Παπαδημητρίου, της εταιρείας Familia και του Θεάτρου του Νέου Κόσμου.

Η γνωρημία μου με το Twitter.

To Twitter έχει κερδίσει την συμπάθεια του κόσμου για την Αμεσότητα αλλά και για την πρακτικότητα που προσφέρει αφού αντί να ενώνει τους ανθρώπους γύρω από ομάδες πρωτοβουλίες κόμματα, και άλλες βαρετές κατηγορίες  κατάταξης, ενώνει τις ίδιες τις λέξεις με κριτήριο το νόημα το οποίο κουβαλάνε. Κάτι τόσο ζωντανό τόσο λειτουργικό και τόσο απέριττο που το κάνει αυτομάτως από ένα ακόμα κοινωνικό δίκτυο σε μια ανθρώπινη δυναμική, που κάποια στιγμή μάλλον θα αλλάξει τον κόσμο προς το καλύτερο, (εάν δεν το έχει κάνει είδη).
Λογαριασμό στο Twitter  είχα από πέρσι τον Σεπτέμβριο, αλλά το είχα αφήσει με μια ροή που την είχα τοποθετήσει από το Twitterfeed για να τρέχουν απλά ειδήσεις από αξιόπιστες ροές ώστε να ενημερώνεται ο κόσμος.
Τον Μάη που μας πέρασε οι καταστάσεις με ανάγκασαν να το χρησιμοποιήσω λίγο ποιο συστηματικά. Η συμμετοχή μου στο Ψηφιακό καράβι, ο αγώνας προπαγάνδας της αντίπαλης πλευράς, και η ανάγκη 24ωρης παρουσίας και ανταπόκρισης, έφερε την αναγκαιότητα της χρήσης ενός άλλου εργαλείου για το Twitter, το επονομαζόμενο Hootsuite.  Το οποίο δίνει τις εξής δυνατότητες, (κάνοντας το ανάρπαστο):
1) Καλύτερη παρακολούθηση των Hashtags, (αυτά που γράφονται με λατινικούς χαρακτήρες και ξεκινούν με το σύμβολο #).
2)Δυνατότητα διαχείρισης πολλαπλών λογαριασμών.
3)Δυνατότητα ομαδικής εργασίας, (το οποίο εξασφάλιζε την απαιτούμενη 24ωρη παρουσία).

Το αστείο με την περίπτωση μου είναι το γεγονός ότι πρώτα έμαθα τα εργαλεία που θα μπορούσα να χρησιμοποιήσω παρά  να χρησιμοποιώ το ίδιο του Twitter. Φυσικά το Twitter  βασίζεται σε πολύ απλούς κανόνες, αλλά το να πιάσεις τον ρυθμό και να τουιτάρεις, θέλει λίγο προσπάθεια και λίγο κατανόηση. Θα κάνω μια προσπάθεια να σας εξηγήσω τα Βασικά, και θα σας δώσω την ευχή μου, (για όσους ξεκινούν τώρα), για καλό Twittαρισμα και καλή τύχη  στις προσπάθειες σας:

1. Η γλώσσα του Twitter
Η γλώσσα του Twitter είναι απλή και λειτουργική  σε τέτοιο βαθμό που εξελίσσεται σε ένα διασκεδαστικό και πολύτιμο εργαλείο:

1.1 Hashtags (#): Τα Hashtags μαρκάρουν και ομαδοποιούν τις λέξεις βάση του νοήματος που μεταφέρουν. Το καλό με τα Hashtags είναι ότι ενώνουν τους ανθρώπους βάση του νοήματος μιας λεξης και δημιουργούν μια πλατφόρμα διαλόγου η οποία γεννάται, ζει, και πεθαίνει αναλόγως της χρησιμότητάς της, χωρίς να χρειάζεται να υπάρχει κάποιος διαχειριστής για να κρατάει τα ηνία αυτής της πλατφόρμας διαλόγου. Τόσες μικροσυλλογικότητες, μικροπρωτοβουλίες, μικροπαρατάξεις, παρατάξεις, δημοσιογράφοι, και Κόμματα, έχουν αρχίσει να χάνουν τον ύπνο τους, με κάτι τόσο απλό αλλά και τόσο θανατηφόρο όσο είναι τα Hashtags. Οπότε όσοι αγαπούμε τον διάλογο και την ελευθερία του λόγου, πρέπει να αγαπάμε τα #Hashtags :)

1.2 Usernames(@): Φανταστείτε ένας διεφθαρμένος Πολιτικός ή μεγαλοδημοσιογράφος, μέσα στον πυρετό του να μην μείνει πίσω στις Εξελίξεις, για λόγους δημαγωγίας ανοίγει και αυτός ένα λογαριασμό Twitter  με την ελπίδα να γίνει και αυτός με την σειρά του Trendy και Hightech. Ας πούμε ότι αυτός ο διεφθαρμένος κάποιος χρησιμοποιεί πχ το Username Exarchiasghost. Απο την στιγμή που αυτός ο Exarchiasghost να βγάζει τις ανακοινώσεις του, τα χαμπέρια του, ή γενικότερα ότι σκατά κουβαλάει μέσα στο κεφάλι του, σε κάθε Tweet του, μπροστά βγάζει το username του με το χαρακτηριστικό σύμβολο (@) πχ @Exarchiasghost. Και εδώ ακριβώς είναι το ωραίο. Το Twitter προσφέρει μια αμεσότητα που κανένας δεν μπορεί να κρυφτεί από αυτήν. Φανταστείτε όλους αυτούς του διεφθαρμένους Πολιτικάντηδες και Μεγαλοδημοσιογράφους να τους είχατε φάτσα κάρτα, ώστε να μπορέσετε να τους τα πείτε ένα χεράκι. Με το Twitter αυτή την δυνατότητα την έχετε στο τσεπάκι. Το μόνο που χρειάζεται για να αναφερθείτε σε κάποιον και να του τα πείτε, είναι απλά να βάλετε το Username του με το χαρακτηριστικό παπάκι μπροστά (πχ @Exarchiasghost ή @Username). Ότι γράψετε το βλέπει και ο ίδιος αλλά και όσοι ανατρέχουν στα Mentions του συγκεκριμένου χρήστη. Για να το δοκιμάσετε γράψτε σε αυτόν το βλάκα που σας πρότεινα πχ @Exarchiasghost μια ατάκα (πχ Λαμόγιο @Exarchiasghost το ξέρω ότι τα παίρνεις κάτω απο το τραπέζι κτλ κτλ) και μετά γράφετε στο Search την λέξη κλειδί πχ το Username, (@Exarchiasghost για παράδειγμα), και θα σας παρουσιάσει αυτό που του γράψατε μαζί με άλλα πραγματάκια που έχουν γράψει γι αυτόν. Τόσο απλό τόσο ωραίο... τόσο γαμάτο :)

1.3 Μια συμβουλή: Όταν αυτός ο κάποιος δεν έχει λογαριασμό Twitter,  δεν συντρέχει κανένας λόγο ανησυχίας. Το μόνο που έχετε να κάνετε είναι το να γράψετε το όνομα του σαν Hashtag (πχ #Exarchiasghost, ή πχ  ένα καλό παράδειγμα είναι ο υποψήφιος Δήμαρχος Αθηνών που δεν έχει Twitter και έτσι οι απόψεις των διαφόρων φίλων του πάνε στο Hashtag #kaklamanis ) . Μην ξεχνάτε... Τα Hashtags τα γράφουμε με λατινικούς χαρακτήρες και με απλοϊκά Greeklish για να μπορούμε να είμαστε αποτελεσματικοί. Καλή διασκέδαση :)

2. Η φιλοσοφία του Twitter
Όπως  μάλλον θα προσέξατε είμαι λίγο ανάποδος με τις επεξηγήσεις μου. Ακολουθώ μια κάπως "Ποτμιακή" μέθοδο πηγαίνοντας από την βάση του παγόβουνου προς την κορυφή. Αφού όπως είπα είμαι ανάποδος άνθρωπος επιτρέψτε μου να σας εξηγήσω με λίγα λογάκια και τη φιλοσοφία του Twitter. Το Twitter ανήκει στην κατηγορία των Micro Blogging  δικτύων, δηλαδή δικτύων που δεν επιτρέπουν προτάσεις μεγαλύτερες από ένα συκγκριμένο αριθμό χαρακτήρων (πχ 148 στην περίπτωση του Twitter), και φυσικά δεν δίνει την δυνατότητα για groups albums video uploads  κτλ κτλ. Το Twitter όμως στοχεύει στις λέξεις, και στο νόημα που μεταφέρουν. Και το Twitter είναι αυτήν την περίοδο το καλύτερο μέσο για να μεταφέρουν οι λέξεις το νόημα τους, σε αυτούς που θέλουν να το δεχθούν.

Φυσικά. Οι λέξεις πάντα θα υπάρχουν, και πάντα ως πιστά άρματα θα μεταφέρουν αυτά που πρέπει να μεταφέρουν, και πάντα θα υπάρχουν και οι άλλοι...

Οπότε σας συμβουλεύω να δείτε το παρακάτω βίντεο, και έτσι θα αποκτήσετε μια εικόνα για το τι περίπου πρεσβεύει το Twitter.
Με εκτίμηση.
Χρήστος.

Δεν υπήρχε δυνατότητα για Embed και έτσι θα σας παρακαλούσα να το δείτε στο Youtube.  

Τρίτη, 9 Νοεμβρίου 2010

Οι νοσταλγοί του Χίτλερ

Hashtag: #Dimokratia_einai
Αναδημοσίευση από το Poetry Bar:

Τα χρυσά αυγά απευθύνουν ξεδιάντροπα το ναζιστικό τους χαιρετισμό στο λαό της Αθήνας
 10,000 Αθηναίοι ψήφισαν τους νοσταλγούς ενός καθεστώτος που ευθύνεται για το θάνατο 600,000 πολιτών αυτής της πόλης από πείνα και για πάνω από 1,000,000 θανάτους σε όλη τη χώρα. Μια χώρα που εκείνη την εποχή δεν αριθμούσε πάνω από 6,000,000 κατοίκους. Θαυμάστε τους "υπερπατριώτες" να χαιρετούν ναζιστικά πανηγυρίζοντας για το αποτέλεσμα κι ας θυμηθούμε μαζί κάποιες εικόνες και κάποιους αριθμούς απ' το παρελθόν.




«Η ΜΑΥΡΗ ΒΙΒΛΟΣ»




Θύματα και Απώλειες Ελλάδος




Νεκροί πολέμου 1940-41 13.327

Εκτελεσμένοι (σε ολόκληρη την Ελλάδα) 56.225

Θανόντες όμηροι (στα γερμανικά στρατόπεδα) 105.000

Νεκροί από βομβαρδισμούς 7.120

Νεκροί σε μάχες της Εθνικής Αντίστασης

(σύμφωνα με γερμανικά στοιχεία) 20.650

Νεκροί στη Μέση Ανατολή 1.100

Απώλειες Εμπορικού Ναυτικού 3.500

Σύνολο 206.922




Νεκροί από πείνα & σχετικές ασθένειες 600.000




ΓΕΝΙΚΟ ΣΥΝΟΛΟ 806.922




Απώλειες από υπογεννητικότητα 300.000

Σύνολο απωλειών 1.106.922




Στοιχεία από το βιβλίο Η ΜΑΥΡΗ ΒΙΒΛΟΣ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ, Αθήνα 2006




Τρίτη, 2 Νοεμβρίου 2010

(Event) "ΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΙ ΜΗ ΚΡΑΤΙΚΗ ΒΙΑ"-ΤΕΤΑΡΤΗ 3 Νοεμβρίου στις 7 μμ.











Παρουσίαση του βιβλίου των Στ.Παπαστάμου, πρώην πρύτανη, και Γερ. Προδρομίτη, καθηγητή, του  Παντείου Πανεπιστημίου και οι δύο, με θέμα την "ΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΙ ΜΗ ΚΡΑΤΙΚΗ ΒΙΑ".
την ΤΕΤΑΡΤΗ 3 Νοεμβρίου στις 7 μμ. μαζί με άλλους συναδέλφους στο βιβλιοπωλείο Ιανός, οδός Σταδίου.

(Event) Dark and Sensual stories

Dark and Sensual stories
Δευτέρα 21:00 εώς τις  23:30
Είσοδος ελεύθερη.
Οικοδέσποινα: Angelina Rain

Θέμα: Τη μέρα της ονομαστικής μου γιορτής, σας προ(σ)καλώ σε μυστική συνομωσία για να δημιουργήσουμε εικόνες μέσα από τις αισθήσεις. Σκοτεινές και λάγνες. Πραγματικές και φανταστικές. Όνειρα και εφιάλτες να στήσουν σκηνικό μέσα από το βλέμμα μας. Σε ένα ανοιχτό μάθημα εξερεύνησης στα μονοπάτια του νου, με σκοπό τη δημιουργική γραφή δικών μας ιστοριών, στο τμήμα που σύντομα θα ξεκινήσει με τη δική σας συμμετοχή (είσοδος ελεύθερη).

To Event στο Facebook ΕΔΩ

Test




Related Posts with Thumbnails

Αρχειοθήκη ιστολογίου