Παρασκευή, 15 Οκτωβρίου 2010

Για την Ντ... χωρίς αυτό να σημαίνει κάτι

Απουσία... νομίζω ότι έχω αρχίσει να συνηθίζω στην απουσία σου. Η εικόνα σου ξεθωριάζει, και την φωνή σου ίσα που την θυμάμαι. Αυτό δεν σημαίνει κάτι, και την ψυχή μου έχουν σταματήσει να την τρέφουν αυταπάτες.
Μου λείπεις.
Φυσικά ούτε και αυτό σημαίνει κάτι. Δεν τρέφω ελπίδες, και αποτελώ, (και εσύ αποτελείς, μαζί αποτελούμε) μια παλιά ιστορία, που σαν σκονισμένο βιβλίο είναι ξεχασμένη σε κάποιο ράφι κάπου ανάμεσα στις συνταγές μαγειρικής και στα new age  βιβλία που αγόρασα για να μην διαβάσω ποτέ.
Τρελαίνομαι. Η βίδα του μυαλού μου έχει αρχίσει να λασκάρει επικίνδυνα, και περιμένω την εποχή που η μόδα θα είναι ευνοϊκή στο λευκό χρώμα του ζουρλομανδύα... αλλά ούτε και αυτό σημαίνει τίποτα. Δεν μπορώ να σου ρίξω το φταίξιμο για τα σκατά που κουβαλάω μέσα στο κεφάλι μου, και φυσικά δεν περιμένω να παραδεχθείς πως επηρέασες με κάποιο τρόπο την ψυχοσωματική μου κατάσταση.
Αυτό που σημαίνει κάτι στο σημερινό μου παραλογισμό, είναι ότι τίποτα δεν έχει την σημασία που θα έπρεπε στην ζωή μου. Αναπνοές ρουτίνας διαδέχονται η μία την άλλη. Άνθρωποι έρχονται και παρέρχονται. Αμολούν μερικές σκέψεις, και αφού σιγουρευτούν ότι οι σκέψεις τους έχουν αγκιστρωθεί πάνω στο βαρύ υπερτροφικό κεφάλι μου γυρίζουν στην ζωή τους, και εγώ στον παραλογισμό του τίποτα μου. Μηχανικές κινήσεις, πονοκέφαλος καφές... ένας κακός ύπνος άρρωστος σαν τις σκέψεις μου. Μια λέξη.

Αδειάζω.

Αλλάζω μορφές και λέξεις, διακοσμώ τον τοίχο μου με διαφορετικά συντρίμμια κάθε μέρα. Το κεφάλι μου στην οθόνη το χτυπάω με ρυθμό για να μην χάνω το tempo, και εσύ απλά απουσιάζεις.
Μερικές φορές υποψιάζομαι ότι ίσως δεν υπήρξες ποτέ, ή ότι η αλήθεια  είναι διαφορετική απο αυτή που υπάρχει μέσα στο κεφάλι μου. Ποιος ξέρει; Ισως παρανοησα κάτι. Ίσως επρόκειτο για μια παρεξήγηση, σαν αυτές που υποπέφτουν αδαείς κακόμοιροι τύποι σαν και εμένα.

Φαντάζομαι πόσο ανακουφιστικό θα ήταν εάν μια μέρα μου εξηγούσες αυτή την παρεξήγηση. Φαντάζεσαι; Αμέσως θα πατούσα το κουμπί ρεσέτ και θα εξαφάνιζα όλες τις παρανοημένες αναμνήσεις μου από το μυαλό μου, και τραγουδούσα με το χαμόγελο της χαζοχαρούμενης αγελάδας "Η Ζωή είναι ωραία, όταν ήμαστε παρέα" (ή κάτι τέτοιο βλακώδες anyway...), και μετά...

Και μετά; Οέο; Μετά τι;
Απολύτως τίποτα. Ένα διαφορετικό τίποτα. Αρρωστημένο και κακόβουλο, και πάνω από όλα χωρίς εσένα. Γι αυτό σου λέω.
Είμαι ένας απόλυτα συγκροτημένος άνθρωπος, σε ένα απόλυτα συγκροτημένο κόσμο. Έχω τα σύνεργα και τις αφορμές για να ξηλώνω και να ράβω, και έτσι δεν μου λείπει ούτε η δημιουργικότητα. Βέβαια  μου λείπεις εσύ αλλά αφού δεν μου λείπει η σύνεση, δεν μπορώ να είμαι πλεονέκτης, και έτσι με τρανή χαρά ανακαλύπτω ότι από την ζωή μου δεν λείπει τίποτα... το μόνο που λείπει από την ζωή μου είσαι εσύ...
... και εγώ λείπω από την ζωή μου βέβαια, (αλλα αυτό είναι μια άλλη ιστορία).

C'est la vie (ή κάτι τέτοιο βλακώδες anyway...)

Related Posts with Thumbnails

Αρχειοθήκη ιστολογίου