Τετάρτη, 6 Οκτωβρίου 2010

Η καρέκλα.

Ξόδεψα τον χρόνο μου και τα βήματα μου σε καθηκοντα μικρά και μεγάλα, και στην αναζήτηση της γνώσης, (ίσως και της ανθρωπιάς μου). Μονοπάτια μοναχικά μέσα σε σκοτεινά σοκάκια και φωτεινές πλατείες.  Ξόδεψα τον χρόνο μου, και εξαργύρωσα τις στιγμές μου για αξίες που καν δεν γνωρίζω. Πολέμισα με μένος θεούς και δαίμονες και τέλος νικήθηκα από τις μολώχες που φυτρώνουν στις γλάστρες. πλήρωσα, πληρώθηκα, ξεχρέωσα και ξόφλησα. Βήματα μέσα στο σκοτάδι, και ένας δρόμος που οδηγεί στο πουθενά. Μα η πυξίδα μου δήχνει ακόμα ένα δρόμο που πρέπει να διαβώ. Υπάρχει μια καρέκλα που περιμένει εμένα. Υπάρχει μια καρέκλα που θα κρίνει τα όσα έχω κάνει, και όσα θα κάνω σε καιρούς δύσκολους.
Μια θέση στην λεπτή κόκκινη γραμμή που χωρίζει τα δεδομένα ενος σκληρού δίσκου από τις αναμνήσεις ενος ανθρώπου με σάρκα και οστά. Το σημείο εκείνο που τα bit και οι παλμοί της καρδιάς χτυπάνε στον ρυθμό της ελπίδας.

Πρέπει να πάω εκεί... δεν ξέρω άλλο μέρος που θα μπορούσε κάποιος να με περιμένει.

Related Posts with Thumbnails

Αρχειοθήκη ιστολογίου