Τετάρτη, 29 Σεπτεμβρίου 2010

Η εποχή της σκληρής και κρυας πέτρας.

Για ακόμα μια φορά μια καινούρια εποχή ξημερώνει για εμένα, και αυτή η εποχή θα αποτελέσει την πιο σκοτεινή μου εποχή. Την εποχή αυτή την ονόμασα "Εποχή της σκληρής και κρύας πέτρας", και έχω του λόγους μου που την ονόμασα έτσι.
Μέχρι τώρα έλπιζα στους ανθρώπους, εμπιστευόμουν τους ανθρώπους, και προσπαθούσα να βρω την καλή λύση σε ότι αφορούσε τις διαπροσωπικές μου σχέσεις.
Δεν μπορώ να το κάνω άλλο, οι άνθρωποι της ζωής μου με απογοήτευσαν ανεπανόρθωτα, και η ανθρώπινη βλακεία, έχει φτάσει σε τέτοιο σημείο που μου προκαλεί προβλήματα επιβίωσης.
Εάν είχα πρόβλημα επιβίωσης λόγω αναπηρίας, ασχήμιας, ανικανότητας ή απλά τεμπελιάς, τότε ίσως θα το αποδεχόμουν.
Αλλά το να μην ξέρω τι θα μου ξημερώσει εξαιτίας παθών, αδυναμιών, άγχους, ή ανειλικρίνειας των ανθρώπων που με περιβάλλουν... όχι. Αυτό δεν πρόκειται να το ανεχτώ. Ποτέ και για κανένα λόγο. Ποτέ ξανά.
Όχι άλλο συμπόνια, όχι άλλο κατανόηση, όχι άλλο υπομονή.
Δεν είμαι πρωτοβουλιακός σύντροφος, δεν είμαι γιος και δεν είμαι φίλος... ένας προδομένος άνθρωπος είμαι που προσπαθεί να επιβιώσει. Οπότε έχω το δικαίωμα να χαμογελάσω και εγώ στην νέα μέρα με το πιο σκληρό μου χαμόγελο.
Με εκτίμηση.
Χρήστος.
Related Posts with Thumbnails

Αρχειοθήκη ιστολογίου