Τετάρτη, 29 Σεπτεμβρίου 2010

Απολογισμός: Ποσοτική αναφορά και ποιοτική ανάλυση απήχησης «Ψηφιακού Καραβιού»

Αναδημοσίευση από το Ψηφιακό Καράβι:


Εισαγωγή

Με την γενική ονομασία «Ψηφιακό Καράβι» αναφερόμαστε στο σύνολο των μέσων που χρησιμοποιήθηκαν για την προβολή και την διάδοση του εγχειρήματος “Freedom Flotilla”. Σ' αυτά περιλαμβάνονται:
  1. Blogs (Ιστολόγια)
  2. Facebook (Σελίδα κοινωνικής δικτύωσης)
  3. Twitter (Κοινωνικό δίκτυο άμεσων δημοσιεύσεων 140 χαρακτήρων)
  4. Youtube (Βίντεο)
  5. Livestream (διαδικτυακή τηλεόραση)
Το διάστημα το οποίο πραγματευόμαστε αφορά στην χρονική περίοδο από τον Μάιο του 2010, που ξεκίνησε η προσπάθεια, έως και τώρα. Θα πρέπει να έχουμε πάντως υπόψιν ότι ο κυρίως όγκος της κίνησης έλαβε χώρα κατά την περίοδο που υπήρχαν γεγονότα εν εξελίξει, δηλαδή από την έναρξη του ταξιδιού μέχρι και την επιστροφή των αιχμαλώτων στις χώρες προέλευσής τους.

Ποσοτικά

Αυτό που κυρίως έγινε γνωστό ως «Ψηφιακό Καράβι» ήταν ένα ιστολόγιο (blog) που ενσωμάτωνε μέσα στις σελίδες του, με μια ματιά, όλα τα δίκτυα που προαναφέρθηκαν. Εκτός από το ελληνικό Ψηφιακό Καράβι, δημιουργήθηκαν παράλληλα πανομοιότυπα ιστολόγια για το Free Palestine Movement και το Ship to Gaza - Sweden (τα οποία η ομάδα του «ψηφιακού καραβιού» δεν διαχειριζόταν). Οι επισκεψιμότητες των μέσων που χρησιμοποιήθηκαν από εμάς, διαμορφώθηκαν ως εξής:
  • Ψηφιακό Καράβι (ιστολόγιο) : 91.800 μοναδικοί επισκέπτες
  • Κανάλι διαδικτυακής τηλεόρασης (Livestream) :
    • 40.932,53 ώρες τηλεθέασης
    • 2.021 «μοιράσματα» του καναλιού
  • Σελίδα Facebook: 15.122 μέλη
  • Λογαριασμός Twitter:
    • 870 “followers” («παρακολουθούν»)
    • 80 «λίστες» (οι λίστες δημιουργούνται από τους χρήστες και περιλαμβάνουν περισσότερους από έναν λογαριασμούς. Κάποιος μπορεί να παρακολουθεί αυτές τις λίστες χωρίς να παρακολουθεί απευθείας το λογαριασμό μας)
  • Κανάλι YouTube:
    • 5.946 προβολές των βίντεο
    • 1.114 απευθείας επισκέψεις στο κανάλι

Η διασπορά των επισκεπτών του ιστολογίου «Ψηφιακό Καράβι»

Ποιοτικά

Τα ποσοτικά στοιχεία που αναφέρθηκαν παραπάνω, κρύβουν και μια σειρά από ποιοτικές ιδιότητες που κάνουν τη διασπορά τού μηνύματος ακόμα πιό μεγάλη, δημιουργώντας αντίκτυπο και πολλαπλασιασμό.
Όσον αφορά στους επισκέπτες της σελίδας, δηλαδή του ιστολογίου, όπως φαίνεται και από τον χάρτη, η συντριπτική πλειονότητά τους προέρχεται από την Ευρώπη και δη Ελλάδα, Σκανδιναυική Χερσόνησο, Ισπανία, Πορτογαλία, Βρετανία, Ιρλανδία, σημαντικό αριθμό όμως επισκέψεων δεχτήκαμε και από:
  • Τουρκία
  • Εγγύς Ανατολή
  • Β. Αφρική
  • ΗΠΑ/Καναδά
  • Λατινική Αμερική
  • Ινδονησία
  • Μαλαισία

Τα άλλα μέσα, δηλαδή Facebook, Twitter, YouTube, Livestream έχουν εντελώς διαφορετικά ποιοτικά χαρακτηριστικά απήχησης, καθώς η δραστηριότητα κάθε ενός χρήστη που «παρακολουθεί» τους λογαριασμούς μας, εκτίθεται αυτόματα και σε όλους τους άλλους που «παρακολουθούν» αυτόν τον χρήστη.
Μιλάμε δηλαδή για εκθετική αύξηση των αποδεκτών του μηνύματος. Μερικά παραδείγματα:
  • 15.000 χρήστες στο Facebook επί (κατά μέσον όρο) 300 «φίλους» ο καθένας, μας οδηγεί στον αριθμό των 4.500.000 αποδεκτών. Συνυπολογίζοντας όμως και «κοινές φιλίες» μεταξύ των χρηστών, το πραγματικό νούμερο κυμαίνεται κάπου στο 1.000.000 αποδέκτες.
  • 870 χρήστες στο Twitter και οι 273 που παρακολουθούν τις λίστες χωρίς να παρακολουθούν άμεσα τον λογαριασμό μας επί (κατά μέσον όρο) 400 «παρακολουθούντες» ο καθένας, συνυπολογίζοντας και «κοινές φιλίες», μας οδηγεί περίπου στους 300.000 αποδέκτες.

Η εποχή της σκληρής και κρυας πέτρας.

Για ακόμα μια φορά μια καινούρια εποχή ξημερώνει για εμένα, και αυτή η εποχή θα αποτελέσει την πιο σκοτεινή μου εποχή. Την εποχή αυτή την ονόμασα "Εποχή της σκληρής και κρύας πέτρας", και έχω του λόγους μου που την ονόμασα έτσι.
Μέχρι τώρα έλπιζα στους ανθρώπους, εμπιστευόμουν τους ανθρώπους, και προσπαθούσα να βρω την καλή λύση σε ότι αφορούσε τις διαπροσωπικές μου σχέσεις.
Δεν μπορώ να το κάνω άλλο, οι άνθρωποι της ζωής μου με απογοήτευσαν ανεπανόρθωτα, και η ανθρώπινη βλακεία, έχει φτάσει σε τέτοιο σημείο που μου προκαλεί προβλήματα επιβίωσης.
Εάν είχα πρόβλημα επιβίωσης λόγω αναπηρίας, ασχήμιας, ανικανότητας ή απλά τεμπελιάς, τότε ίσως θα το αποδεχόμουν.
Αλλά το να μην ξέρω τι θα μου ξημερώσει εξαιτίας παθών, αδυναμιών, άγχους, ή ανειλικρίνειας των ανθρώπων που με περιβάλλουν... όχι. Αυτό δεν πρόκειται να το ανεχτώ. Ποτέ και για κανένα λόγο. Ποτέ ξανά.
Όχι άλλο συμπόνια, όχι άλλο κατανόηση, όχι άλλο υπομονή.
Δεν είμαι πρωτοβουλιακός σύντροφος, δεν είμαι γιος και δεν είμαι φίλος... ένας προδομένος άνθρωπος είμαι που προσπαθεί να επιβιώσει. Οπότε έχω το δικαίωμα να χαμογελάσω και εγώ στην νέα μέρα με το πιο σκληρό μου χαμόγελο.
Με εκτίμηση.
Χρήστος.

Δευτέρα, 27 Σεπτεμβρίου 2010

Πρεμιέρα παράστασης στο θέατρο του Νέου Κόσμου την Παρασκευή 1η Οκτωβρίου

Αναδημοσίευση από το "Το όνομά μου είναι Rachel Corrie":



Η εταιρεία Familia σε συμπαραγωγή με το Θέατρο του Νέου Κόσμου παρουσιάζουν την παράσταση «Το όνομά μου είναι Rachel Corrie», σε σκηνοθεσία Μάνιας Παπαδημητρίου, για 2η χρονιά και για ένα μόνο μήνα, από 1η έως 30 Οκτωβρίου.


Θέατρο του Νέου Κόσμου

Αντισθένους 7 και Θαρύπου, Αθήνα, Τηλέφωνο: 210 – 9212900

http://www.theatroneoukosmou.gr/


Το όνομά μου είναι Rachel Corrie

ένα έργο βασισμένο στα ημερολόγια και τα emails της Rachel Corrie που επιμελήθηκαν οι Alan Rickman και Katharine Viner.

Μία αληθινή ιστορία. Μία παράσταση που απαγορεύτηκε στη Νέα Υόρκη. Ένα θέατρο ντοκουμέντο που «μιλάει» την αλήθεια. Η 23χρονη αμερικανοεβραία Rachel Corrie βρήκε το θάρρος να περάσει στην απέναντι όχθη και να δει την αλήθεια της άλλης πλευράς με τα δικά της μάτια… Την αλήθεια του παλαιστινιακού λαού που εδώ και 60 χρόνια βρίσκεται σε απόγνωση… Και συνάντησε το θάνατο…

Ήταν ηρωίδα; Ήταν τρελή;

Συνέντευξη Τύπου «Freedom Flotilla II»

karabaki            ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Αθήνα, 24 Σεπτεμβρίου 2010

Τη Δευτέρα 27 Σεπτεμβρίου και ώρα 13:00 στην αίθουσα της Ένωσης Ανταποκριτών Ξένου Τύπου (Ακαδημίας 23) θα δοθεί Συνέντευξη Τύπου της διεθνούς Συντονιστικής Επιτροπής του «GAZA FREEDOM FLOTILLA II» (Στόλος της Ελευθερίας II),  με θέμα:
  • Ανακοίνωση των αποφάσεων των εργασιών της διεθνούς Συντονιστικής Επιτροπής στη διήμερη «Τέταρτη Συνάντηση» της Αθήνας, 26 και 27 Σεπτεμβρίου, σχετικά με τη διοργάνωση της επόμενης αποστολής στη Γάζα, με εκπροσώπους από: ΗΠΑ, Τουρκία, Ελλάδα, Σουηδία, Παλαιστινιακή Διασπορά, Ιρλανδία, Αγγλία, Ιταλία, Ισπανία, Ελβετία, Ολλανδία και Λατινική Αμερική.
  • Ενημέρωση για την πρόσφατη Έκθεση – πόρισμα της ανεξάρτητης Επιτροπής Έρευνας του Συμβουλίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ σχετικά με την ισραηλινή επίθεση στον «Στόλο της Ελευθερίας» την 31η Μαΐου 2010 και τις επόμενες ενέργειες.

Δευτέρα, 20 Σεπτεμβρίου 2010

Η παράσταση «Το όνομά μου είναι Rachel Corrie» & το ντοκιμαντέρ "Γάζα Ερχόμαστε" στην Πάτρα

Η παράσταση «Το όνομά μου είναι Rachel Corrie» θα ανέβει στην Πάτρα, στο χώρο του Πολύεδρου, τη Δευτέρα 20 και την Τρίτη 21 Σεπτεμβρίου 2010. Tο «Γάζα ερχόμαστε» θα προβληθεί και τις δυο μέρες πριν από την παράσταση.
ΗΜΕΡΕΣ ΚΑΙ ΩΡΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ
Δευτέρα 20 Σεπτεμβρίου 2010: 20.45 «Γάζα ερχόμαστε» - 21.35 «Το όνομά μου είναι Rachel Corrie”
Τρίτη 21 Σεπτεμβρίου 2010: 20.45 «Γάζα ερχόμαστε» -21.35 «Το όνομά μου είναι Rachel Corrie”


ΤΙΜΕΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ
Γενική Είσοδος: 12€
Φοιτητικό: 7€

Πέμπτη, 16 Σεπτεμβρίου 2010

Diaspora - Έρχεται το αντί Facebook social network

Από το Connection.gr:


Diaspora - Social Network
Το Diaspora είναι ένα νέο project το οποίο ξεκίνησαν 4 φοιτητές και αν όλα πάνε καλά, θα είναι online μετά το τέλος του καλοκαιριού.
Η σημαντικότερη διαφορά του Diaspora από το Facebook, αν τελικά ολοκληρωθεί, είναι ότι... τα προσωπικά δεδομένα των χρηστών (μηνύματα, φωτογραφίες κ.λπ.) παραμένουν αποθηκευμένα και κρυπτογραφημένα στους υπολογιστές τους.

Σκοπός του να λειτουργήσει ως ένα αντί Facebook - social network.
Αντίθετα στην περίπτωση του Facebook, αυτά βρίσκονται αποθηκευμένα στους δικούς του servers.
Οι περίεργες αλλαγές στους όρους χρήσης του Facebook (που θα του επέτρεπαν να χρησιμοποιήσει τα δεδομένα των χρηστών όπως αυτό ήθελε)... αλλά και οι αλλαγές στις ρυθμίσεις ασφάλειας που έκαναν τελικά πιο πολύπλοκο για κάποιον να αποκλείσει την πρόσβαση σε αυτά, έχουν δημιουργήσει τους τελευταίους μήνες, ένα κύμα δυσαρέσκειας μεταξύ των χρηστών του δημοφιλούς δικτύου.
Αυτό ακριβώς το κενό έρχεται να καλύψει το Diaspora. Υπόσχεται απόλυτη ασφάλεια στα προσωπικά σας δεδομένα και την απουσία κάποιου κεντρικού server που θα αποθηκεύει δικά σας στοιχεία.
Το παράξενο αν θέλετε τώρα της υπόθεσης αυτής είναι ότι μεταξύ των δωρητών για τη δημιουργία του Anti-Facebook (Diaspora), βρίσκεται και ο ίδιος ο Mark Zuckerberg, ο CEO και δημιουργός του Facebook, σύμφωνα πάντα με δήλωσή του!!!
laptopblog.gr

Ο Αντενάουερ παρέδωσε τον Αϊχμαν στο Ισραήλ

Ο Αντολφ Αϊχμαν δεν απήχθη από τη Μοσάντ και όλη η επίσημη ιστορία της «απαγωγής» του αξιωματικού των Ες Ες είναι κατασκευασμένη. Αυτό προκύπτει από έρευνα της Γερμανίδας δημοσιογράφου Γκάμπι Βέμπερ.
Μύθος, τελικά, η απαγωγή του αξιωματικού των Ες Ες, Αντολφ Αϊχμαν, από τη Μοσάντ. Γερμανίδα δημοσιογράφος αποκάλυψε ότι ο καγκελάριος Αντενάουερ «εξαργύρωσε» την παράδοσή του στο Ισραήλ με βαθιά σιωπή για άλλους συνεργάτες του (φωτ. Reuters) Μύθος, τελικά, η απαγωγή του αξιωματικού των Ες Ες, Αντολφ Αϊχμαν, από τη Μοσάντ. Γερμανίδα δημοσιογράφος αποκάλυψε ότι ο καγκελάριος Αντενάουερ «εξαργύρωσε» την παράδοσή του στο Ισραήλ με βαθιά σιωπή για άλλους συνεργάτες του (φωτ. Reuters) Η Βέμπερ, που ασχολήθηκε για πολλά χρόνια -και επίμονα- με την υπόθεση, κατάφερε, όπως ισχυρίζεται, να βρει την «άκρη του νήματος» της αλήθειας, βάσει των απόρρητων εγγράφων της γερμανικής μυστικής υπηρεσίας BND.
Ο Αντολφ Αϊχμαν, ο οποίος οργάνωσε τη μεταφορά Εβραίων στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, βρήκε -ίσως του βρήκαν- καταφύγιο μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο στην Αργεντινή, αφού πέρασε τα πρώτα πέντε χρόνια 1945-1950 μετά τον πόλεμο στη Δυτική Γερμανία. Σύμφωνα με την επίσημη ισραηλινή ιστορία, ο Αϊχμαν απήχθη στην Αργεντινή από πράκτορες της Μοσάντ, το 1960, και μεταφέρθηκε με άκρα μυστικότητα στο Ισραήλ, όπου δικάστηκε σε θάνατο και εκτελέστηκε το 1962. Χθες, η ισραηλινή εφημερίδα «Μααρίβ» έφερε τα πάνω-κάτω στην υπόθεση, δημοσιεύοντας τις αποκαλύψεις της Γερμανίδας δημοσιογράφου. Σύμφωνα με τη Βέμπερ, η CIA, η γερμανική BND και η Μοσάντ αρνήθηκαν να της δώσουν τα έγγραφα που σχετίζονται με την υπόθεση. Τον Μάιο του 2008, μίλησε με έναν εκπρόσωπο της νομικής υπηρεσίας της Καγκελαρίας, ο οποίος της υποσχέθηκε να εξετάσει το αίτημά της. Δεν τήρησε, όμως, την υπόσχεσή του. Τον Οκτώβριο του 2008, η Βέμπερ αναγκάστηκε να προσφύγει στη γερμανική Δικαιοσύνη, ζητώντας να της δώσει η BND τη δυνατότητα να δει και να εξετάσει τα απόρρητα έγγραφα της υπόθεσης, κάτι που τελικά συνέβη. Σύμφωνα με τη δημοσιογράφο, οι 3.400 σελίδες της υπόθεσης αφορούν κυρίως τη δεκαετία του '50 και τις αρχές της δεκαετίας του '60. Από τα έγγραφα προκύπτει ότι ο τότε καγκελάριος της Γερμανίας, Κόνραντ Αντενάουερ -ο οποίος είχε ταχθεί κατά του φασισμού και είχε φυλακιστεί- παρέδωσε στο Ισραήλ τον Αϊχμαν, μαζί με μυστικά για την κατασκευή της πυρηνικής βόμβας και τις χρηματικές αποζημιώσεις, ώστε να μην αποκαλυφθεί ότι στην κυβέρνησή του είχε αξιωματούχους που υπηρέτησαν το ναζιστικό καθεστώς.

Αναδημοσίευση από την Ελευθεροτυπία.

Τετάρτη, 15 Σεπτεμβρίου 2010

Η παράσταση «Το όνομά μου είναι Rachel Corrie» συνεχίζεται για 2η χρονιά

Απο το Blog της Θεατρικής ομάδας:



Η εταιρεία Familia σε συμπαραγωγή με το Θέατρο του Νέου Κόσμου παρουσιάζουν την παράσταση «Το όνομά μου είναι Rachel Corrie», σε σκηνοθεσία Μάνιας Παπαδημητρίου, για 2η χρονιά και για ένα μόνο μήνα, από 1η έως 30 Οκτωβρίου.


Θέατρο του Νέου Κόσμου
Αντισθένους 7 και Θαρύπου, Αθήνα, Τηλέφωνο: 210 – 9212900


Το όνομά μου είναι Rachel Corrie
ένα έργο βασισμένο στα ημερολόγια και τα emails της Rachel Corrie που επιμελήθηκαν οι Alan Rickman και Katharine Viner.
Μία αληθινή ιστορία. Μία παράσταση που απαγορεύτηκε στη Νέα Υόρκη. Ένα θέατρο ντοκουμέντο που «μιλάει» την αλήθεια. Η 23χρονη αμερικανοεβραία Rachel Corrie βρήκε το θάρρος να περάσει στην απέναντι όχθη και να δει την αλήθεια της άλλης πλευράς με τα δικά της μάτια… Την αλήθεια του παλαιστινιακού λαού που εδώ και 60 χρόνια βρίσκεται σε απόγνωση… Και συνάντησε το θάνατο…
Ήταν ηρωίδα; Ήταν τρελή;

Λίγα λόγια για την ιστορία του έργου
Ανέβηκε για πρώτη φορά στο Royal Court Theater του Λονδίνου το 2005, σε σκηνοθεσία του Alan Rickman, όπου και σημείωσε τεράστια επιτυχία, αποσπώντας το βραβείο «London Theatergoers’ Choice Award» για την «Καλύτερη Θεατρική Παράσταση», «Καλύτερη Σκηνοθεσία» και «Καλύτερη Σόλο Ερμηνεία». Παίχτηκε έκτοτε σε πολλά θέατρα της Αγγλίας και της Αμερικής, καθώς και σε πολλές άλλες χώρες παγκοσμίως, όπως την Αυστραλία, το Μεξικό ακόμα και το Ισραήλ. Το έργο τιμήθηκε με πολλά βραβεία και διακρίσεις ανά τον κόσμο, ενώ αξιοσημείωτη παραμένει η ακύρωση - για το φόβο πολιτικών αντιποίνων - προγραμματισμένων παραστάσεων στη Νέα Υόρκη, το Μαϊάμι και το Τορόντο.

Τρίτη, 7 Σεπτεμβρίου 2010

Τέλος εποχής για τις ΗΠΑ η «αποχώρηση» από το Ιράκ

Απο την προσωπική Ιστοσελίδα του κου. Άρη Χατζηστεφάνου:


 
Picture
Κατερίνα Κιτίδη
Άρης Χατζηστεφάνου


Οι Βρετανοί συνειδητοποίησαν το τέλος της αυτοκρατορίας τους με την κρίση του Σουέζ, ενώ οι Γάλλοι αποχαιρέτησαν την αποικιοκρατία όταν έχασαν την Αλγερία. Θα μπορούσε άραγε το Ιράκ και το Αφγανιστάν να σηματοδοτήσουν με ανάλογο τρόπο
το τέλος της αμερικανικής αυτοκρατορίας; Αν το συγκεκριμένο ερώτημα είχε τεθεί στην Ευρώπη ή την Ασία θα το χαρακτηρίζαμε αυτομάτως ευσεβές πόθο ξεπεσμένων υπερδυνάμεων. Όταν όμως τίθεται από τους New York Times, την ημέρα που ο Μπαράκ Ομπάμα ανακοινώνει την αποχώρηση των τελευταίων μάχιμων στρατιωτικών μονάδων από το Ιράκ, αποκτά διαφορετική βαρύτητα.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορεί να μη θέλουν να παραδεχθούν ότι έχασαν τους πολέμους στο Ιράκ και το Αφγανιστάν αλλά αδυνατούν να παρουσιάσουν έστω και ένα λογικοφανές σχέδιο για την απαγκίστρωσή τους. Στην πραγματικότητα βέβαια κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι έχασαν τον πόλεμο γιατί απλούστατα καμία από τις δυο στρατιωτικές επιχειρήσεις δεν φαίνεται να τελειώνει στο ορατό μέλλον.
Η πολυδιαφημιζόμενη αποχώρηση των αμερικανών στρατιωτών από το Ιράκ αποδεικνύεται επικοινωνιακό τέχνασμα αφού το Πεντάγωνο αφήνει πίσω του 50.000 στρατιώτες, 100.000 μισθοφόρους και σχεδόν 100 στρατιωτικές βάσεις, μέσω των οποίων φιλοδοξεί να ελέγχει το Ιράκ και την ενεργειακή πολιτική του. Το Ιράκ παραμένει μια διαλυμένη και εν πολλοίς ακυβέρνητη χώρα, στην οποία σκοτώθηκαν σχεδόν 550 άνθρωποι μόνο τον περασμένο μήνα. Αντίστοιχα στο Αφγανιστάν τα κατοχικά στρατεύματα βυθίζονται μέρα με την ημέρα στο βάλτο ενός αδιέξοδου πολέμου, ο οποίος προσφέρει συνεχώς στρατιωτικές νίκες στους Ταλιμπάν.
Οι τελευταίοι έχουν κερδίσει τη νομιμοποίηση στα μάτια του αφγανικού λαού, ενόσω ο άνθρωπος των ΗΠΑ στην Καμπούλ χάνει συνέχεια πόντους από τη διαφθορά και το νεποτισμό του καθεστώτος του. Το γεγονός ότι αποτελεί τη μόνη λύση για την Ουάσινγκτον, τη θέτει σε ένα φαύλο κύκλο, η μόνη έξοδος απ’ τον οποίο –η αποχώρηση των στρατευμάτων της τον Ιούλιο του 2011– θα σηματοδοτήσει και την ήττα της.
Φυσικά χωρίς λήξη των πολεμικών επιχειρήσεων δεν υπάρχουν ακόμη νικητές και ηττημένοι. Υπάρχουν όμως σαφείς αποδείξεις ότι η αμερικανική ισχύς έφτασε τα όριά της και ακολουθεί πλέον πορεία αναδίπλωσης. Η οικονομική κρίση μετατρέπεται σε ανοιχτή πληγή για μια αυτοκρατορία που δεν μπορεί πλέον να στέλνει με άνεση τα στρατεύματα της σε κάθε γωνιά του πλανήτη.


Μη φοβάστε... δεν φεύγουν

Σκιές στρατιωτών διαγράφονται στην οθόνη με φόντο το ηλιοβασίλεμα στην έρημο του Κουβέιτ. Το μήνυμα δεν πρέπει απλώς να γίνει κατανοητό αλλά και να εγγραφεί στο συλλογικό υποσυνείδητο των κατοίκων ολόκληρου του πλανήτη. Οι στρατιώτες αποχωρούν. Η ημέρα τελειώνει. Η αυτοκρατορία ήλθε είδε και, αν δεν νίκησε, τουλάχιστον φεύγει με αξιοπρέπεια και όχι κυνηγημένη από την ταράτσα της αμερικανικής πρεσβείας, όπως συνέβαινε πριν από μερικές δεκαετίες στη Σαϊγκόν.
Δεν χρειάζεται φυσικά να έχει κανείς γνώσεις κινηματογραφιστή για να καταλάβει ότι τα επιλεγμένα πλάνα που δόθηκαν στη δημοσιότητα από την αποχώρηση των τελευταίων μάχιμων μονάδων από τα σύνορα του Ιράκ με το Κουβέιτ είχαν σκηνοθετηθεί μέχρι και την τελευταία λεπτομέρεια. Μόνο που αυτή τη φορά στην πάνινη καρέκλα του σκηνοθέτη κάθονταν άνθρωποι του Πενταγώνου που επιχειρούσαν να στήσουν τη δική τους εικονική πραγματικότητα. Κανένας φυσικά δεν θέλησε να καταγράψει ότι λίγα μόλις 24ωρα μετά τη χολιγουντιανή αποχώρηση εισήλθαν στο Ιράκ 5.000 στρατιώτες από το 3ο μηχανοκίνητο σύνταγμα πεζικού. «Μην έχετε αυταπάτες, δεν φεύγουν» εξηγούσε ο βετεράνος δημοσιογράφος και ντοκιμαντερίστας Τζον Πίλγκερ. Στο ίδιο μήκος κύματος και ο πολεμικός ανταποκριτής του Ιντιπέντεντ Ρόμπερτ Φισκ: Το 2003 είχε σπεύσει να γνωρίσει τον πρώτο αμερικανό στρατιώτη που πάτησε το πόδι του σε ιρακινό έδαφος μετά την εισβολή – αυτή τη φορά δεν σκέφτηκε καν να αναζητήσει τον τελευταίο που θα φύγει. Και οι δυο δημοσιογράφοι γνώριζαν πολύ καλά ότι το Πεντάγωνο αφήνει πίσω όχι έναν αλλά 50.000 στρατιώτες, ουσιαστικά δηλαδή το ένα τρίτο των κατοχικών στρατευμάτων που στάθμευαν στη χώρα τα τελευταία χρόνια. Σε αυτούς θα πρέπει να προσθέσει κανείς και τους 100.000 μισθοφόρους που παραμένουν στις θέσεις τους και σύντομα αναμένεται να αυξηθούν σημαντικά. Αν κατάφερε κάτι ο αμερικανός πρόεδρος δεν ήταν φυσικά να τερματίσει τον πόλεμο, όπως ο ίδιος ήθελε να δηλώνει αλλά απλώς να τον ιδιωτικοποιήσει. Οι ίδιες ιδιωτικές εταιρείες (όπως η Xe, διάδοχος της διαβόητης Blackwater) που είχαν αναλάβει τα βασανιστήρια, τις ανακρίσεις και τις πιο βρόμικες αποστολές εξόντωσης ιρακινών πολιτών θα συνεχίσουν ανενόχλητες το έργο τους στη γκρίζα ζώνη του διεθνούς δικαίου.
Για τη στέγαση των συγκεκριμένων δυνάμεων το Πεντάγωνο εργαζόταν πυρετωδώς τους τελευταίους μήνες ώστε να ετοιμάσει 94 απόρθητες στρατιωτικές βάσεις σε ολόκληρη τη χώρα. Είκοσι από αυτές είναι πραγματικές πόλεις με κινηματογράφους, εστιατόρια, γυμναστήρια, χώρους αναψυχής και φυσικά τα δικά τους αεροδρόμια για τον ανεφοδιασμό σε υλικά και ανθρώπινο δυναμικό. Υποτιμώντας τη νοημοσύνη ολόκληρου του πλανήτη, με τρόπο που μόνο ο Τζορτζ Μπους τολμούσε να κάνει, ο Ομπάμα και οι επιτελείς του επιμένουν ότι οι δεκάδες χιλιάδες στρατιώτες παραμένουν στο Ιράκ με μοναδική αποστολή να εκπαιδεύσουν τον ιρακινό στρατό και την αστυνομία. Και για να μην υπάρχουν αμφιβολίες για το πόσο ακόμη θα παραμείνουν στη χώρα, αξιωματούχοι του αμερικανικού υπουργείου Άμυνας εξηγούσαν ότι η εκπαίδευση των Ιρακινών δεν πρόκειται να ολοκληρωθεί πριν από το 2020! Η μόνη εξήγηση είναι ότι στην πραγματικότητα δεν τους εκπαιδεύουν για στρατιώτες αλλά για... γιατρούς – και θα παραμείνουν στη χώρα μέχρι να τελειώσουν και το αγροτικό τους.
Ουσιαστικά οι ΗΠΑ δημιουργούν στο Ιράκ αυτόνομους στρατιωτικούς θύλακες που θα αναλαμβάνουν να πνίγουν στο αίμα πιθανές εξεγέρσεις και να επιβάλουν τη θέληση της Ουάσινγκτον όταν δεν τα καταφέρνει η κυβέρνηση - μαριονέτα της Βαγδάτης. Τα μέλη της εκάστοτε κυβέρνησης θα κατοικοεδρεύουν φυσικά μέσα στην οχυρωμένη «πράσινη ζώνη» της ιρακινής πρωτεύουσας, γνωρίζοντας πολύ καλά ότι αν ξεμυτίσουν έστω και για λίγα λεπτά κινδυνεύουν να τους κομματιάσει το πλήθος. Ρόλο συντονιστή των δεκάδων στρατιωτικών βάσεων αλλά και της εκάστοτε κυβέρνησης θα παίζει φυσικά η νέα αμερικανική πρεσβεία της Βαγδάτης – ένα γιγαντιαίο κτιριακό συγκρότημα, το οποίο ξεπερνά σε μέγεθος το κράτος του Βατικανού. Μόνο μέσα στο συγκεκριμένο κτίριο θα εργάζονται 2.500 διπλωμάτες τους οποίους θα προστατεύουν 7.000 ένοπλοι φρουροί ιδιωτικών εταιρειών ασφαλείας. Μόνο για τις μετακινήσεις των συγκεκριμένων διπλωματών έξω από την πράσινη ζώνη (επιχείρηση για την οποία απαιτείται η κινητοποίηση τεθωρακισμένων οχημάτων αλλά και εναέριων μέσων) οι ΗΠΑ αναμένεται να δαπανήσουν 2,5 δισ. δολάρια μέσα στον επόμενο χρόνο.
Μια από τις βασικότερες αρμοδιότητες της πρεσβείας, όπως εξηγούσε και ο Τζον Πίλγκερ, είναι να προστατεύει τα συμφέροντα των αμερικανικών και άλλων ξένων εταιρειών, στις οποίες έχει παραχωρηθεί για εκμετάλλευση το 60% των ιρακινών αποθεμάτων πετρελαίου. Οι συνθήκες κάτω από τις οποίες υπογράφηκαν τα περισσότερα από αυτά τα συμβόλαια είναι τόσο ύποπτες ώστε οι ΗΠΑ θα πρέπει να διατηρήσουν ισχυρότατες στρατιωτικές δυνάμεις για τουλάχιστον μια δεκαετία – έως ότου δηλαδή μια φιλική κυβέρνηση να μπορεί να ανανεώσει τις συμφωνίες με όρους αγοράς και όχι με όρους στρατιωτικής κατοχής.
Το Πεντάγωνο λοιπόν δεν αποχωρεί από το Ιράκ αλλά αναδιατάσσει τις δυνάμεις του με στόχο να προστατεύσει τα συμφέροντα συγκεκριμένων πολυεθνικών και να διατηρήσει στρατιωτικά ορμητήρια για ολόκληρη τη Μέση Ανατολή. Παρ’ όλα αυτά ακόμη και η συμβολική αποχώρηση που έστησε ο αμερικανός πρόεδρος προσφέρεται για την εξαγωγή πολύτιμων συμπερασμάτων όχι μόνο για το ρόλο που θα παίξει η Ουάσινγκτον στην περιοχή αλλά και για την ίδια την ισχύ της αμερικανικής υπερδύναμης.
Ύστερα από επτά χρόνια στρατιωτικών επιχειρήσεων που στοίχισαν συνολικά τη ζωή 1 εκατ. Ιρακινών και τον ξεριζωμό ακόμη 4 εκατ., οι ΗΠΑ δεν διαθέτουν ουσιαστικά τον έλεγχο της χώρας. Οι αμερικανοί φορολογούμενοι χρεώθηκαν τουλάχιστον κατά ένα τρισεκατομμύριο δολάρια, ενώ ορισμένες από τις φτωχότερες οικογένειες των ΗΠΑ θρηνούν περίπου 5.000 αμερικανούς στρατιώτες ή αναγκάζονται να ζήσουν με τους περίπου 40.000 σακατεμένους τραυματίες. Παρ’ όλα αυτά η ισχυρότερη πολεμική μηχανή που έχει γνωρίσει η ανθρωπότητα δεν κατάφερε να καθυποτάξει έναν περήφανο λαό και έτσι να ανακτήσει έναν από τους τέσσερις βασικούς πυλώνες της ισχύος της στη Μέση Ανατολή (μαζί με το Ισραήλ, τη Σαουδική Αραβία και την ολοκληρωτικά χαμένη υπόθεση του Ιράν). Αντιθέτως η Ουάσινγκτον επαναφέροντας στην εξουσία τους σιίτες του Ιράκ κατάφερε να στρέψει τη χώρα στην αγκαλιά της Τεχεράνης, που αποτελεί το θρησκευτικό αλλά και πολιτικό φάρο των απανταχού σιιτών.
Ποια είναι λοιπόν η απάντηση στο ερώτημα που έθετε έστω και ακροθιγώς ο συντάκτης των New York Times εάν δηλαδή το Ιράκ θα αποτελέσει για την αμερικανική υπερδύναμη ότι ήταν η κρίση του Σουέζ για τη βρετανική αυτοκρατορία και η εγκατάλειψη της Αλγερίας για τη γαλλική αποικιοκρατία; Αρκετά πιο μετρημένος στις εκτιμήσεις του ο βρετανικός Economist σημείωνε αυτή την εβδομάδα ότι είναι νωρίς για να μιλήσει κανείς για το λυκόφως της αμερικανικής ισχύος. Ούτως η άλλως, αν εξαιρέσουμε το τεράστιο οικονομικό κόστος, η απώλεια 5.000 στρατιωτών δεν είναι ιδιαίτερα βαρύς φόρος αίματος για μια υπερδύναμη που θέλει να ελέγχει το ενεργειακό μέλλον της Ευρώπης και μεγάλων περιοχών του πλανήτη. Και το Ιράκ μπορεί να μη βρίσκεται υπό τον έλεγχο των ΗΠΑ αλλά σίγουρα η κατάσταση για την Ουάσινγκτον είναι πιο ευνοϊκή σε σχέση με τα τελευταία χρόνια της κυριαρχίας του Σαντάμ Χουσεΐν.
Παρ’ όλα αυτά το Ιράκ και το Αφγανιστάν έφεραν στην επιφάνεια τα συμπτώματα της λεγόμενης αυτοκρατορικής υπερεπέκτασης, όπως την είχε προβλέψει πριν από μερικά χρόνια ο ιστορικός Πολ Κένεντι. Χωρίς ορατή έξοδο από την οικονομική κρίση, η οποία ροκανίζει τα θεμέλια των δυτικών μητροπόλεων και ενώ το κέντρο βάρους της οικονομικής δραστηριότητας μετατοπίζεται συνεχώς προς ανατολάς, είναι βέβαιο ότι θα υπάρξουν επιπτώσεις και στη γεωπολιτική ισχύ. Φυσικά, τα 700 δισεκατομμύρια δολάρια που δαπανά ετησίως για στρατιωτικό εξοπλισμό (σχεδόν δηλαδή όσο το άθροισμα των υπολοίπων χωρών του πλανήτη) θα εξασφαλίσουν στις ΗΠΑ στρατιωτική υπεροχή για αρκετά ακόμη χρόνια. Όπως όμως το Βιετνάμ αποτέλεσε έκφανση της πολιτικής και οικονομικής κρίσης που αντιμετώπισε η Αμερική της δεκαετίας του ’70 έτσι και το Ιράκ και το Αφγανιστάν μαρτυρούν το τέλος μιας εποχής. Ο 21ος αιώνας δεν θα είναι αμερικανικός.


Η ήττα μοναδική επιλογή των Αμερικανών στο Αφγανιστάν


Στρατιωτική επικράτηση επί των Ταλιμπάν και συμμαχία με το ντόπιο πληθυσμό; Κατάρτιση ενός οργανωμένου σχεδίου για την ανοικοδόμηση του Αφγανιστάν; Σταδιακή παράδοση της εξουσίας στους Αφγανούς για τη διαχείρηση του στρατού και των οικονομικο-πολιτικών θεσμών της χώρας; Ούτε ένας από τους διακηρυγμένους στόχους των αμερικανικών δυνάμεων στο Αφγανιστάν δεν φαίνεται κοντά στην εκπλήρωσή του. Το τέλμα στο οποίο βρίσκονται οι Αμερικανοί μοιάζει αχανές και ανυπέρβλητο.
Η μόνη διέξοδός τους –η υλοποίηση του σχεδίου για αποχώρηση των στρατευμάτων τους τον Ιούλιο του 2011– θα είναι απλώς η επισημοποίηση της ήττας τους. Και αυτό, οι Ταλιμπάν το ξέρουν και αδημονούν: «Οι Αμερικανοί έχουν το ρολόι, αλλά εμείς έχουμε το χρόνο», λένε.
Έχουν το χρόνο, και όλο και περισσότερο, τη στρατιωτική υπεροχή. Οι θάνατοι ξένων στρατιωτών στο Αφγανιστάν έφτασαν σε επίπεδα - ρεκόρ μέσα στο 2010, καθώς ήδη έχουν πεθάνει 490, σε σύγκριση με τους 521 που έχασαν τη ζωή τους σε ολόκληρο το 2009. Την προηγούμενη εβδομάδα, μέσα σε τέσσερις μόλις μέρες σκοτώθηκαν 20 αμερικανοί στρατιώτες, και γενικότερα η βία βρίσκεται στα χειρότερά της από το 2001, όταν εκδιώχθηκαν επισήμως οι Ταλιμπάν. Η παρουσίαση έστω και του ελάχιστου στοιχείου στρατιωτικής «προόδου» μοιάζει αδύνατη, με την κοινή γνώμη στην Αμερική ήδη να δυσανασχετεί, όταν ακούει πως το κόστος του πολέμου θα ξεπεράσει τα 3 τρισ. δολάρια ή διαβάζει ότι τόσο πολλοί στρατιώτες καταφεύγουν στον ψυχίατρο στο Αφγανιστάν, που δεν αρκούν οι γιατροί του στρατού για να τους βοηθήσουν.
Εξ ου και ο στρατηγός Πετρέους, ο νέος επικεφαλής των συμμαχικών δυνάμεων, ξεκίνησε «άλλα κόλπα» για να πείσει τους σκεπτικιστές ότι ο πόλεμος μπορεί να κερδηθεί. Άρχισε να δίνει στη δημοσιότητα απόρρητα στοιχεία από τις ειδικές επιχειρήσεις των επίλεκτων δυνάμεων (π.χ. ότι σκότωσαν ή συνέλαβαν 235 επικεφαλής των Ταλιμπάν τις τελευταίες 90 ημέρες) προκειμένου να δείξει πως και εκείνοι έχουν απώλειες – όχι μόνο οι Αμερικανοί και οι ΝΑΤΟϊκοί τους σύμμαχοι. Οι λεπτομέρειες στις συνεντεύξεις Τύπου του προβλημάτισαν την Ουάσινγκτον, γι’ αυτό και έσπευσε να διευκρινίσει ότι δεν πρόκειται για αλλαγή πολιτικής – απ’ την «ανοικοδόμηση» στο «καθάρισμα των εχθρών μας». Τη διευκρίνιση συνόδευσε με δημοσιοποίηση των νέων κατευθυντήριων γραμμών προς τους στρατιώτες: να επιβάλουν την ειρήνη σε μία περιοχή, κι ύστερα να αποχωρούν, χωρίς όμως να δίνουν απευθείας τον έλεγχο τις αφγανικές δυνάμεις. Προτεραιότητα έχει η εκπαίδευσή τους – κατά τα πρότυπα του Ιράκ, που στέφθηκαν με απόλυτη αποτυχία.
Οποιαδήποτε πολιτική, όμως, κι αν δοκίμασε η Ουάσινγκτον καταδικάστηκε σε αποτυχία. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, το σχέδιο χρήσης ντόπιων οπλαρχηγών ως συμπληρωματικών δυνάμεων στο στρατό και την αστυνομία. Όταν το εφάρμοσε στην επαρχία Νανγκαράρ, δίνοντας όπλα στη φυλή των Σινουάρι, το μόνο που κέρδισε ήταν ενδοφυλετικές διαμάχες, που οδήγησαν στο θάνατο δεκάδων αμάχων.
Ένας από τους λόγους που η Ουάσινγκτον δοκίμασε το σχέδιο εξοπλισμού φυλάρχων ήταν για να παρακάμψει τον Χαμίντ Καρζαΐ, η ηγεσία του οποίου είναι πλήρως απονομιμοποιημένη στα μάτια του αφγανικού λαού. Πρόσφατα, το αμερικανικό υπουργείο Άμυνας διεξήγαγε έρευνα σε 92 αφγανικές περιοχές για να δει πώς βλέπουν οι κάτοικοί τους την κεντρική κυβέρνηση. Τα συμπεράσματα ήταν εντυπωσιακά: Δεν υπήρξε καμία περιοχή που να τη στηρίζει, ενώ 44 δήλωσαν ουδέτερη γνώμη. Όλες οι υπόλοιπες υποστήριξαν τους Ταλιμπάν. Μια παρόμοια έρευνα του ΝΑΤΟ εξέτασε τη γνώμη του λαού για τις τοπικές κυβερνήσεις σε 120 περιοχές. Στο 1/3 από αυτές, οι πολίτες χαρακτήρισαν την τοπική κυβέρνηση «δυσλειτουργική», σε άλλο 1/3 «αντιπαραγωγική» και σε 17 περιοχές «ανύπαρκτη».
Μία από τις αιτίες είναι η εκτεταμένη διαφθορά, που έχει πάψει από καιρό να αποτελεί κοινό μυστικό. Τον Ιανουάριο, τα Ηνωμένα Έθνη ανακοίνωσαν ότι οι Αφγανοί πλήρωσαν 2,5 δισ. δολάρια σε φακελάκια το 2009 – ποσό που αντιστοιχεί στο 1/4 του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος. Η κυβέρνηση Καρζαΐ έχει θεωρητικά θεσμοθετήσει κάποια μέτρα για την αντιμετώπισή της, όπως τη δημιουργία δύο ξεχωριστών σωμάτων για τη σύλληψη των διεφθαρμένων αξιωματούχων, με τη βοήθεια αμερικανών ειδικών. Όταν όμως τον Ιούλιο το ένα από αυτά τα σώματα συνέλαβε έναν σύμβουλο του ίδιου του Καρζαΐ, εκείνος έσπευσε να τον απελευθερώσει, λέγοντας ότι ο τρόπος σύλληψης θύμιζε την περίοδο της σοβιετικής κατοχής και δημιουργούσε την εικόνα «αστυνομικού κράτους» για την κυβέρνησή του.
Το πρόβλημα της διαφθοράς επιδεινώνεται σπό την τακτοποίηση των ημετέρων, όπως εκ νέου αποδείχθηκε στην ιστορία της Καμπούλ Μπανκ, μίας από τις μεγαλύτερες τράπεζες της χώρας, που βρίσκεται στα όρια της κατάρρευσης. Βασικοί μέτοχοί της είναι ο αδερφός του Καρζαΐ, Μαχμούντ, και ο αδερφός του αντιπροέδρου της κυβέρνησης, Χασάν Φαχίμ. Βασική λειτουργία της να χαρίζει κεφάλαια σε συνεργάτες του αφγανού προέδρου, να χρηματοδοτεί τις προεκλογικές εκστρατείες του και να διαχειρίζεται τις μισθοδοσίες των κυβερνητικών υπαλλήλων – κάτι που αποτελεί εξαιρετικά κερδοφόρα επιχείρηση.
Ωστόσο, ελλείψει οποιαδήποτε εναλλακτικής πρότασης, οι ΗΠΑ συνεχίζουν να στηρίζουν τον άνθρωπό τους στην Καμπούλ. Στην πρόσφατη συνάντηση του Καρζαΐ με τον Μπάρακ Ομπάμα, ο αμερικανός πρόεδρος προσπάθησε να υποβαθμίσει τόσο τη δυσφορία για τον ομόλογό του, όσο και τις μεταξύ τους τριβές.
Παγιδευμένοι στο φαύλο κύκλο τους, οι Αμερικανοί δεν έχουν άλλη επιλογή απ’ το να χάσουν.


Εφημερίδα ΠΡΙΝ 5/9/2010

To Σύμπαν που αγάπησα.

Εδώ σας παρουσιάζω σε μια λίστα Αναπαραγωγής τα πρώτα 8 και πλέον συλλεκτικά, (για τα δεδομένα της Ελληνικής Τηλεόρασης), επεισόδια της εκπομπής "Το σύμπαν που αγάπησα". Τα πρώτα 8 επεισόδια που προτίμησα να σας παρουσιάσω εκθέτουν ζητήματα Κβαντικής φυσικής, λύνοντας μας αρκετές απορίες γι αυτόν τον άγνωστο κλάδο της Επιστήμης. Απολαύστε υπεύθυνα:




Δεδομένα της Φυσικής επιστήμης, με προεκτάσεις στην Ιστορία, τη Φιλοσοφία και τη Θεολογία, εξακολουθεί να φωτίζει η σειρά της ΕΤ3 «Το Σύμπαν που Αγάπησα», δίνοντας με απλά λόγια εξηγήσεις σε ερωτήματα που μπορεί να φαίνονται «αναπάντητα», χωρίς να είναι.
Με τα νέα επεισόδια της σειράς, ο τηλεθεατής κατανοεί ότι αυτό που έως σήμερα αντιλαμβανόμαστε σαν απτή και εξατομικευμένη ύλη για τη σύγχρονη φυσική δεν είναι παρά ένα ψευδές κατασκεύασμα των αισθήσεων...


Σκηνοθέτης: Κώστας Χαραλάμπους
Επιστ.επιμέλεια: Στράτος Θεοδοσίου και Μάνος Δανέζης
Σκηνοθεσία:Κώστας Χαραλάμπους
Διεύθυνση παραγωγής: Άντρεϊ Ντούτινα
Παρουσιαστής: Στράτος Θεοδοσίου, Μάνος Δανέζης

Δευτέρα, 6 Σεπτεμβρίου 2010

Σημειώσεις-Ένα ενδιαφέρον πείραμα.

Τον τελευταίο καιρό με προβληματίζει το θέμα των σημειώσεων. Στα ράφια της βιβλιοθήκης μου έχω μια τεράστια συλλογή από παλιά γεμάτα σημειωματάρια. Δεν ήταν τόσο πολύ προσωπικά ημερολόγια μου, (εάν και έχω αποδείξει περίτρανα ότι δεν έχω κανένα πρόβλημα να μοιράζομαι τις σκέψεις μου με άλλους ανθρώπους), αλλά σημειωματάρια για πρακτικά θέματα της καθημερινότητας μου, και γενικότερα για τα θέματα που είχα ασχοληθεί κατά καιρούς.
Τα σημειωματάρια μου αυτά, περιμένουν μέσα στην σιωπή και στην σκόνη μάταια κάποιον να τα διαβάσει. Εκτός αυτού στην διάρκεια της αναμονής τους αυτής μπορούν να καούν, να σκιστούν, να βραχούν ή να χαθούν, καταστρέφοντας με την καταστροφή τους τις όσες σκέψεις κουβαλάνε.
Δεύτερο πρόβλημα είναι ότι πλέον είμαι κομπιουτεράκιας... όλα όσα κάνω τα κάνω μπροστά στην οθόνη ενός υπολογιστή. Οπότε αναλογιζόμενος αυτά κατανοώ ότι είναι αναγκαίο να κάνω ένα μεγάλο βήμα στην ζωή μου και να περάσω τις σημειώσεις μου στο μεγάλο κοινόχρηστο σημειοματάριο του internet.
Σε άλλες εποχές μπορεί να φοβόμουν να το κάνω. Είναι πάντα δύσκολο να δημοσιέυεις σε δημόσια θέα τα προσωπικά σου. Αλλά στην συγκεκριμένη περίπτωση, δεν θα μπορούσα να πω ότι πρόκειται για προσωπικά μου, ή ότι αυτό που κάνω είναι ακριβώς δημοσίευση.
Θεωρώ ότι το blog μου δεν είναι μεγάλης αναγνωσιμότητας και ότι αυτοί που με διαβάζουν  ή με γνωρίζουν είδη, ή τα όσα έχουν διαβάσει μέχρι σήμερα εδώ τους έχουν δώσει μια εικόνα για το ποιος είμαι και με το τι ασχολούμαι... οπότε θέλω να πιστεύω ότι δεν θα υπάρξει πρόβλημα.
Εξάλλου είναι τεχνικές σημειώσεις και σημειώσεις αντίληψης του κόσμου, και τέτοιου είδους δεδομένα αξίζει να κοινοποιούνται, και να κουβεντιάζονται άλλωστε.
Θεωρώ ότι αυτή είναι η σωστή προσέγγιση... θα δείξει. Το πείραμα ξεκίνησε, και τα αποτελέσματα, (καλά ή άσχημα) θα φανούν.
Με εκτίμηση.
Χρήστος.

ΥΓ.Για το συγκεκριμένο project πήρα έμπνευση από το γυρίστε τον "Γαλαξία με Οτοστόπ".

Όταν ήρθαν να πάρουν τους Ρομά δεν αντέδρασα. Δεν ήμουν Ρομά.

Αναδημοσίευση από την προσωπική ιστοσελίδα του κου Άρη Χατζηστεφάνου:


 
Picture
Βαθιά μαχαιριά στην καρδιά της πέμπτης γαλλικής δημοκρατίας αποτελούν οι πρόσφατες κινήσεις του Νικολά Σαρκοζί εναντίον των Ρομά. Κινήσεις με τις οποίες ελπίζει να κλέψει και πάλι την ψήφο της Άκρας Δεξιάς από την παράταξη του Ζαν Μαρί Λεπέν και να συγκαλύψει τον ταξικό χαρακτήρα των επερχόμενων κοινωνικών συγκρούσεων πίσω από ένα μανδύα εθνικών και φυλετικών στοιχείων.
Με τη δημοτικότητά του να βρίσκεται σε ελεύθερη πτώση και ενώ ετοιμάζεται να αντιμετωπίσει τη «μητέρα όλων των μαχών» για το ασφαλιστικό, ο γάλλος πρόεδρος διαφημίζει τις ομαδικές απελάσεις των Ρομά με το βλέμμα στραμμένο στις προεδρικές εκλογές του 2012. Μέσα σε λίγες ημέρες σχεδόν 700 άτομα αναγκάστηκαν να επιβιβαστούν σε ειδικά ναυλωμένα αεροπλάνα που τους μετέφεραν σε αεροδρόμια της Ρουμανίας και της Βουλγαρίας. Οι απελάσεις, που θύμισαν σε αρκετούς τις διώξεις των Εβραίων από την κατοχική κυβέρνηση του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, προκάλεσαν την αντίδραση του ΟΗΕ, της ΕΕ ακόμη και του Βατικανού. Παρόλα αυτά έγιναν δεκτές σαν μια «μάλλον καλή ιδέα» από κυβερνήσεις σε ολόκληρη την Ευρώπη που αναζητούν αποδιοπομπαίους τράγους εν όψει επερχόμενων κοινωνικών συγκρούσεων.

Οι αντιδράσεις εντός και εκτός του «Εξαγώνου», όπως αποκαλούν οι Γάλλοι τη χώρα τους, είναι προφανώς δικαιολογημένες. Αρκετά από τα δάκρυα που χύνονται όμως τις τελευταίες ημέρες είναι κροκοδείλια. Στην πραγματικότητα οι απελάσεις των Ρομά ενδέχεται να μην αυξήθηκαν καν τις τελευταίες εβδομάδες αφού πραγματοποιούνται συστηματικά εδώ και χρόνια με τη σιωπηρή ανοχή των σοσιαλιστών και ενός μεγάλου τμήματος του πολιτικού σκηνικού της Γαλλίας. Μόνο μέσα στο 2009 οι γαλλικές αρχές απέλασαν συνολικά 12.000 άτομα, μεταξύ των οποίων συμπεριλαμβάνονται και αυτοί που ακολούθησαν το λεγόμενο πρόγραμμα «εθελουσίας εξόδου» – δέχτηκαν δηλαδή να «νομιμοποιήσουν» την απέλασή τους λαμβάνοντας το εξευτελιστικό ποσό των 100 ή των 300 ευρώ. Πρόκειται για μια τραγελαφική ρύθμιση που απλώς επιτρέπει στους Ρομά να επιλέξουν αν θέλουν να φύγουν από τη χώρα με ή χωρίς το «χαρτζιλίκι» του Σαρκοζί.

Η πραγματική αλλαγή των τελευταίων ημερών λοιπόν δεν αφορά τις ίδιες τις απελάσεις αλλά το ιδεολογικό επίχρισμα που τους έδωσε ο γάλλος πρόεδρος αμφισβητώντας παγιωμένες αξίες που επικράτησαν στη Γαλλία από το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Ουσιαστικά η γαλλική κυβέρνηση επανακαθορίζει την ίδια την έννοια της εθνικής ταυτότητας στερώντας την υπηκοότητα από ανθρώπους που θεωρούνταν γάλλοι πολίτες. Όπως παρατηρούσε ο μέχρι πρότινος σύμμαχος του Σαρκοζί, Μπερνάρ-Ενρί Λεβί, ο γάλλος πρόεδρος παραβιάζει το αξίωμα ότι «όλοι είναι ίσοι απέναντι στο νόμο» όπως αυτό ορίζεται στα ιδρυτικά κείμενα της σύγχρονης γαλλικής δημοκρατίας: το πρόγραμμα του Εθνικού Συμβουλίου της Αντίστασης της 15ης Μαρτίου 1944, τη Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου του 1948 και το Σύνταγμα του 1958. Αμφισβητώντας το δικαίωμα των παιδιών των μεταναστών που γεννιούνται στη Γαλλία να λαμβάνουν άμεσα τη γαλλική υπηκοότητα, όπως συνέβαινε μέχρι σήμερα, ο Σαρκοζί δημιουργεί γάλλους διαφορετικών ταχυτήτων, («λιγότερο ή περισσότερο Γάλλους», όπως αναφέρει ο Ενρί Λεβί) οι οποίοι θα έχουν διαφορετική αντιμετώπιση από το κράτος. Για μια χώρα μεταναστών όπως η Γαλλία αυτό πρακτικά σημαίνει ότι η παροχή υπηκοότητας συνδέεται όχι μόνο με την καταγωγή αλλά και με την υποταγή του πολίτη στους μηχανισμούς ελέγχου του κράτους. Δεν είναι τυχαίο ότι ύστερα από πρόσφατη εξέγερση στα προάστια της Γκρενόμπλ ο Σαρκοζί ανακοίνωσε ότι πολίτες «ξένης καταγωγής» που απειλούν τη ζωή αστυνομικού θα χάνουν την υπηκοότητά τους. Το ίδιο θα ισχύει, όπως είπε, και για ανήλικους που κατηγορούνται για παραβατική συμπεριφορά.

Προκειμένου να εξασφαλίσει την ψήφο της γαλλικής ακροδεξιάς ο Σαρκοζί δεν διστάζει να παίξει με την έννοια της εθνικής ταυτότητας την οποία συνδέει άμεσα με το πνεύμα της γαλλικής επανάστασης. Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο, άλλωστε, επέλεξε να περάσει από την εθνοσυνέλευση την απαγόρευση της μουσουλμανικής ενδυμασίας σε δημόσιους χώρους στις 13 Ιουλίου, δηλαδή μια ημέρα πριν από την εθνική επέτειο για την επανάσταση του 1789. Ήταν πλέον προφανές ότι ο σχετικός νόμος δεν αποσκοπούσε στην προστασία των δικαιωμάτων της γυναίκας, όπως ισχυρίζονταν οι συντάκτες του, αλλά στην επίτευξη εθνικής καθαρότητας – σχεδόν όπως την οραματίζονταν τα φασιστικά καθεστώτα του 20ού αιώνα. Δεν είναι τυχαίο ότι ακόμη και συντηρητικοί σχολιαστές στη Γαλλία δεν δίστασαν να συγκρίνουν τον Σαρκοζί με το καθεστώς της κυβέρνησης του Βισί, που συνεργάστηκε με τους Γερμανούς στα χρόνια της ναζιστικής κατοχής.

Φαινομενικά ο γάλλος πρόεδρος παίζει το χαρτί της αυτοεκπληρούμενης προφητείας περί της σύγκρουσης πολιτισμών. Επαναλαμβάνει έτσι τη δοκιμασμένη συνταγή που είχε ακολουθήσει ως υπουργός Εσωτερικών μετά τις μεγάλες εξεγέρσεις των προαστίων του Παρισιού. Στην πραγματικότητα, όμως, εύκολα μπορεί να διακρίνει κάποιος και τα ταξικά χαρακτηριστικά αυτής της επίθεσης. Ο μηχανισμός δημιουργίας «απάτριδων», για τον οποίο μιλούν πλέον αρκετοί γάλλοι στοχαστές, αφορά τα χαμηλότερα εισοδηματικά στρώματα που συνωστίζονταν στα προάστια των γαλλικών πόλεων. Οι κινήσεις του Σαρκοζί λοιπόν, πέρα από τα μικροπολιτικά οφέλη που προσφέρουν στον ίδιο, προετοιμάζουν τη Γαλλία για έναν εσωτερικό πόλεμο και επιχειρούν να αποπροσανατολίσουν την κοινή γνώμη από τα αληθινά στρατόπεδα που στήνονται μπροστά στα μάτια της.

Φυσικά οι κινήσεις του γάλλου προέδρου, αν και προκαλούν δακρύβρεχτες αντιδράσεις σε όλη την Ευρώπη, είναι απόλυτα «σύννομες» με το πνεύμα της Ευρώπης - φρούριο που οικοδομούν τα τελευταία χρόνια όλες οι κυβερνήσεις της ΕΕ. Το γεγονός ότι η Γαλλία μπορεί να απελαύνει ανά πάσα στιγμή από το έδαφός της πολίτες άλλων χωρών - μελών της ΕΕ (οι περισσότεροι ρομά επαναπατρίζονται στη Ρουμανία και τη Βουλγαρία) δείχνει και τα πραγματικά όρια της «αγίας» ευρωπαϊκής οικογένειας. Μιας ένωσης κρατών που επιτρέπει την ελεύθερη κίνηση κεφαλαίων αλλά απαγορεύει την ελεύθερη κίνηση των πολιτών. Τουλάχιστον των πολιτών ενός κατώτερου θεού.

Πέμπτη, 2 Σεπτεμβρίου 2010

Αντικαπνιστική εκστρατεία: Eγχείρημα ελέγχου συνειδήσεων;

Αναδημοσίευση από την Καθημερινή:




dbrn596lτου Μιχάλη Πιτσιλίδη*
Είναι εύκολο να κόψεις το τσιγάρο. Εγώ το έχω κάνει δεκάδες φορές μέχρι σήμερα, διαβεβαιώνει κάθε θεριακλής. Από αύριο οι Ελληνες (ξανα)σβήνουν το τσιγάρο. Ολοι εκτός από τους θαμώνες των κέντρων με ζωντανή μουσική και εμβαδόν πάνω από 300 τ.μ. και των πελατών των καζίνο που παίρνουν παράταση.
Η κ. Μ. Ξενογιαννακοπούλου επέλεξε το χειρότερο για την οικονομία και την κοινωνία φθινόπωρο, για να καταγράψει μια ακόμα βέβαιη πολιτική αποτυχία. Οι πνευμονολόγοι είναι και πάλι έτοιμοι για τα τηλεοπτικά παράθυρα, ύστερα από μακρά περίοδο φρονίμου απουσίας μετά το φιάσκο τής δήθεν πανδημίας γρίπης. Εκστρατεύουν και πάλι υπέρ της δημόσιας υγείας...
Οι αντικαπνισματικές εκστρατείες είναι υποκριτικές, αφού κανείς δεν μπορεί να ελέγξει το κάπνισμα στο αυτοκίνητο, στο σπίτι, στις μικρές επιχειρήσεις, στα καφενεία συναινούντων καπνιστών κ.ο.κ. Στους χώρους αυτούς συνυπάρχουν και θα συνυπάρχουν καπνιστές με μη καπνιστές. Επομένως, τα οφέλη για τους παθητικούς καπνιστές είναι εξαρχής μειωμένα.
smoking-banΤο λεγόμενο «παθητικό κάπνισμα» αποτέλεσε, ιστορικά, την πιο αποφασιστική ιδέα της αντικαπνισματικής πολιτικής. Αφού γίνεται αποδεκτό ότι το κάπνισμα βλάπτει και το διπλανό μη καπνιστή, νομιμοποιείται η πολιτεία να προστατεύσει το «θύμα», διώκοντας τον «θύτη». Αλλά τι είναι και πώς μετριέται το «παθητικό κάπνισμα»; Πώς ποσοτικοποιείται; Δεν υπάρχει τρόπος. Γι' αυτό και η ιατρική κατέφυγε στο γνωστό τρόπο με τον οποίο χρησιμοποιεί τη στατιστική. Βρέθηκε π.χ. από επιδημιολογικές μελέτες, ότι οι μη καπνιστές, σύντροφοι καπνιστών, διατρέχουν 30% αυξημένο κίνδυνο για καρκίνο του πνεύμονα. Ο αδαής πανικοβάλλεται, θεωρώντας ότι 30 στους 100 συντρόφους καπνιστών θα πάθουν καρκίνο. Φυσικά δεν πρόκειται περί αυτού. Πρόκειται για αύξηση της πιθανότητας. Και πόση είναι αυτή η πιθανότητα; Μόνον 6 στους 100.000 μη καπνιστές παθαίνουν καρκίνο στον πνεύμονα. Επομένως, η αύξηση κατά 30% αντιστοιχεί σε 1,8 ακόμα περιπτώσεις στις 100.000 ή 0,9 στις 50.000. Με άλλα λόγια, σε κάθε 55.000 μη καπνιστές, συντρόφους καπνιστών, μόνο 1 θα πάθει καρκίνο στον πνεύμονα εξαιτίας (;) του καπνιστή συντρόφου. Η πιθανότητα να πεθάνει, ο ίδιος άνθρωπος, σε τροχαίο είναι, στην Ελλάδα, 10 φορές μεγαλύτερη, αλλά δεν απαγορεύουμε γι' αυτό την κυκλοφορία των αυτοκινήτων. Με την ίδια λογική, άλλωστε, δεν θα έπρεπε να πωλούνται γλυκά σε παχύσαρκους ή διαβητικούς.
Για τον καπνιστή, ασφαλώς το κάπνισμα είναι μια κακή συνήθεια που υποσκάπτει μακροπρόθεσμα την υγεία του. Οπως και άλλες συνήθειες ή ουσίες, με πρώτο το οινόπνευμα. Κι όμως, η πολιτεία επέτρεψε να πωλούνται σκληρά ποτά ακόμα και στα περίπτερα, ώστε να αρχίζει ο εθισμός ήδη από τα δέκα-δώδεκα χρόνια. Κι όχι μόνον αυτό. Στις τηλεοπτικές σειρές όλοι και όλες πίνουν ασταμάτητα, ενώ οι εταιρείες αναγράφουν στις διαφημίσεις ποτών εκείνο το ανεκδιήγητο «απολαύστε υπεύθυνα», κλείνοντας πονηρά το μάτι: το οινόπνευμα είναι απόλαυση!
Τότε γιατί να μην αναγράφεται στα πακέτα των τσιγάρων η φράση «επικίνδυνη απόλαυση» που θα ήταν, άλλωστε, πολύ πιο κοντά στην πραγματικότητα; Κι αν ληφθεί υπόψη ότι το οινόπνευμα εμπλέκεται περίπου στα μισά από τα τροχαία και στα περιστατικά οικογενειακής και άλλης βίας, εύλογη φαίνεται η απορία για την ανοχή που δείχνουν οι οπαδοί των απαγορεύσεων απέναντί του...
Σήμερα, το πογκρόμ εναντίον του καπνίσματος έχει λάβει τέτοιες διαστάσεις, ώστε να είναι αδύνατη η διατύπωση αντίθετης άποψης, σχετικά με τις συνέπειές του. Εργασίες που υποστηρίζουν ότι το παθητικό κάπνισμα δεν βλάπτει είτε δεν πραγματοποιούνται είτε δεν δημοσιεύονται. Επιπλέον, η έρευνα για τη βελτίωση της ποιότητας των τσιγάρων έχει σταματήσει, στερώντας τα εκατομμύρια των καπνιστών από τη δυνατότητα να χρησιμοποιούν ένα ασφαλέστερο προϊόν.
Και πώς αντιδρούν οι καπνοβιομηχανίες; Θετικά έως αδιάφορα. Πολλοί καπνιστές κόβουν το τσιγάρο μετά από 2-4 δεκαετίες καπνίσματος, συχνά για λόγους υγείας. Υπάρχουν γιατροί που συστήνουν διακοπή του καπνίσματος ακόμα και σε ογδοντάχρονους! Στα αυτιά των νέων, όμως, τα μελλοντικά προβλήματα υγείας από το τσιγάρο φαντάζουν πολύ μακρινά και δεν ασχολούνται με αυτά. Ετσι, η βιομηχανία χάνει τους μεγάλους σε ηλικία και επισφαλούς υγείας πελάτες, αλλά εστιάζει στους νέους, οι οποίοι θα παραμείνουν πελάτες για πολλές δεκαετίες. Δεν υπάρχει, άλλωστε, μεγαλύτερο κίνητρο για να δοκιμάσει κάτι ένας έφηβος, από την απαγόρευση που επιβάλλουν οι καθωσπρέπει ενήλικοι...
Ας μη γελιόμαστε. Στην πραγματικότητα, η αντικαπνισματική εκστρατεία αποτελεί το μεγαλύτερο εγχείρημα ελέγχου συνειδήσεων στην ιστορία της ανθρωπότητας. Ο πειθαρχημένος άνθρωπος που δεν καπνίζει, δεν πίνει, γυμνάζεται τακτικά, διατρέφεται υγιεινά, έχει προσεκτική ερωτική συμπεριφορά και ακολουθεί πιστά τις εντολές της λεγόμενης «προληπτικής ιατρικής», αποτελεί σήμερα το πρότυπο του επιθυμητού πολίτη-καταναλωτή. Μεταξύ των άλλων και γιατί δεν διαθέτει χρόνο να ασχοληθεί με τίποτα άλλο, εκτός από τον μέχρι θανάτου υγιή εαυτό του...
* Ο κ. Μιχάλης Πιτσιλίδης είναι διευθυντής του περιοδικού «Popular Medicine», Αναδημοσίευση από την Καθημερινή
Related Posts with Thumbnails

Αρχειοθήκη ιστολογίου