Πέμπτη, 22 Ιουλίου 2010

Η Τέχνη του Ψηφιακού πολέμου-Θανατολαγνία και Δραματολαγνία.

Αγαπητοί μου αναγνώστες.
Για να μην μένω μονάχα σε εισαγωγές και προλόγους επιτρέψτε μου να σας προχωρήσω λίγο μπροστά και να θίξω την επίκαιρη θεματολογία της Θανατολαγνίας και της εξίσου συμπαθητικής Δραματολαγνίας, (κοινός κλάψας).

Κάθε φορά που συμβαίνει ένα δυσάρεστο γεγονός, (άσχετα άμα μας αφορά ή όχι), ξεκινάει αμέσως ένας αγώνας κλάψας, που ο νικητής του, (αυτός που κλαίει καλύτερα) όσο να ναι κερδίζει το κατιτίς του.

Το ενδιαφέρον σε αυτό το τόσο διασκεδαστικό γιορτινό αγώνισμα είναι ότι όλοι κερδίζουν από κάτι, (ανάλογα με το πόσο καλά κλαίνε) οπότε η πρόταση μου στους φιλόδοξους κυρίαρχους του διαδικτύου, είναι να ξεκινήσουν να εξασκούν το κλάμα τους, πριν έρθει η επόμενη λυτρωτική για τα στατιστικά τους καταστροφή.

Στην πραγματική ζωή, σε δύσκολες καταστάσεις, νικητής είναι αυτός που παραμένει πιο ψύχραιμος. Αντιθέτως στον πόλεμο των πληροφοριών και των εντυπώσεων, νικητής είναι αυτός που ξέρει να κλαίει πιο μελωδικά, και πιο μελοδραματικά. Οπότε πριν ξεκινήσετε να κάνετε πρόβες ρόλων της Μάρθας Βούρτση, επιτρέψτε μου να αναλύσω λίγο περισσότερο τους ενδιαφέροντες κλάδους της θανατολαγνίας και της Δραματολαγνίας:

Δραματολαγνία: Πέρσι στις καταστροφικές πυρκαγιές της Ανατολικής Αττικής είχα φρικάρει. Τότε είχα ένα δίκτυο  ενημέρωσης ακτιβιστών, και ακολουθώντας το παράδειγμα του ΣΚΑΙ προσπαθούσα να προσφέρω ενημέρωση σε ενδιαφερόμενους ακτιβιστές, για το πως μπορούν να βοηθήσουν. Φυσικά ένα μεγάλο μειονέκτημα ήταν ότι δεν ήμουν ειδικός και αυτό μου το αναγνωρίζω, αλλά και με την περίπτωση της Αιτής που έκανα με την βοήθεια και την καθοδήγηση του φίλου μου του Γιώργου από την ομάδα Help μια πολύ πιο ολοκληρωμένη και όσο το δυνατόν πιο οργανωμένη προσπάθεια ανταπόκρισης, η προσπάθεια μου έπεσε πάλι στο κενό.
Στην προσπάθεια μου ως εμπόδιο συναντούσα συνεχώς ένα πολύ συγκεκριμένο φαινόμενο που τότε με είχε φρικάρει, ενώ με τον καιρό, όσο περισσότερο το γνωρίζω και το μελετώ τόσο περισσότερο με ενδιαφέρει.
θυμάμαι τότε ως θύμα και αδαής που ήμουν, (ακτιβιστής γαρ...), για συνεργασία έτρεχα σε αυτούς που κλαίγανε περισσότερο. θυμάμαι σαν σήμερα την αντίδραση τους όταν τους έλεγα να κάνουμε κάτι. Η πρώτη τους αντίδραση ήταν η εύκολη απάντηση, "Μα δεν βλέπεις πως αγωνιώ; Δεν βλέπεις πόσο κλαίω;". Και εάν τολμούσα να επιμένω στην ιδέα της έμπρακτης δράσης, τότε αντιμετώπιζα ένα φριχτό, απόκοσμο βλέμμα γεμάτο μίσος, (όπως κοιτάζει ένας ψυχασθενής έναν ενοχλητικό πλασιέ), και μου απαντούσαν με μια έκφραση γεμάτη μίσος, "Να βοηθήσω; Εγώ; Μα καλά δεν με βλέπεις πόσο κλαίω; Εξαφανίσου από μπροστά μου ανώμαλε!". Φυσικά υπήρχαν και πιο ευγενικές απαντήσεις του τύπου, "Ε να... είναι και η οικονομική κρίση", "Αυτό το τόσο τραγικό γεγονός μου θύμισε την προγιαγιά μου που πέθανε πριν 20 χρόνια" και άλλα τέτοια χαριτωμένα που γίνονταν ακόμα πιο χαριτωμένα όταν εμπλέκονταν με πατρίδες και ιδεολογίες, ακόμα και με θρησκείες, βλέπεις το κλάμα, είχε από πάντα, έχει, και θα έχει για πάντα πολύ γερές πλάτες, και ακόμα πιο δυνατές δικαιολογίες. η μεγάλη γιορτή της κλάψας βέβαια γινόταν αμέσως μετά... αλλά για την μεθεόρτια κλάψα θα χρειαστεί να ασχοληθούμε σε ξεχωριστή ενότητα.

Θανατολαγνία: Μιαμ μιαμ! εξαιρετικό θέμα προς ανάλυση. Η αφρόκρεμα της ενημέρωσης. Το αυγό του κολόμβου για κάθε ΜΜΕ που σέβεται τον εαυτό του. Η απόλυτη εκτόνωση για τον μίζερο και λαίμαργο αναγνώστη. Το πιο σπουδαίο πράγμα στον κόσμο της πληροφορίας... ο Θάνατος!
Ο Θάνατος επειδή αποτελεί και την μοίρα του κάθε ανθρώπου χτυπάει πάντα στους υποσυνείδητους συναγερμούς του κάθε ανθρώπου, και γι αυτό πάντα αποτελεί ένα πολύ δυνατό χαρτί, και πρέπει να εξαντλείται  κάθε δυνατότητα του, για τον πολύ απλό λόγο ότι δεν πεθαίνεις κάθε μέρα. Πιο συγκεκριμένα μια φορά πεθαίνεις, οπότε όταν έρθει εκείνη την στιγμή πρέπει να το εκμεταλλευθείς.
Οι Νεκροί έχουν συνήθως 2 συγκεκριμένες ιδιότητες που πρέπει να τις παίρνουμε πάρα πολύ στα σοβαρά. Η πρώτη ιδιότητα είναι ότι οι νεκροί στα τελευταία τους λόγια συνήθως δεν λένε ψέματα, οπότε ποτέ δεν πρέπει κάποιος να προσπαθεί να διαφωνήσει με τα τελευταία λόγια ενός νεκρού. Ακόμα και δίκιο να έχει ο ζωντανός, το να διαφανείς με έναν νεκρό έχει ανυπολόγιστες συνέπειες για την εικόνα σου απέναντι στους υπόλοιπους. Να σημειωθεί ότι αυτό το σημείο ήταν που χάσανε το παιχνίδι τον Δεκέμβρη του 2008 αυτοί που κάνανε το μεγάλο λάθος να προσπαθήσουν να δαιμονοποιήσουν ένα 16χρονο παιδί. Αυτό το λάθος δεν ήταν μονάχα τερατώδες και ανήθικο (που στην συγκεκριμένη ανάλυση η ηθική δεν αποτελεί κριτήριο) αλλά και εξίσου βλακώδες και τους εξασφάλισε ένα τεράστιο πολιτικό κόστος.

Η δεύτερη ιδιότητα που έχουν οι νεκροί, (η οποία κάνει την διαφορά), είναι ότι άπαξ και πουν τα τελευταία τους λόγια, μετά όπως είναι και λογικό άλλωστε δεν έχουν τίποτα άλλο να πουν και σωπαίνουν. και εκεί είναι που ξεκινάει το παιχνίδι... Σε γενικές γραμμές όταν κάποιος δεν μπορεί να διαφωνήσει μαζί σου μπορείς να αφηγήσε ιστορίες τις οποίες εζησες μαζί του, ή το πόσο σε θαύμαζε και σε θεωρούσε καλύτερο του φίλο, μπορείς να τον κλάψεις σαν να ήταν αδερφός σου και ας μην τον ήξερες καθόλου, και εκτός αυτού μπορείς να διαδίδεις παντού το πόσο βαθιά τον αγάπησες, και ας τον μισούσες, (διαβεβαιώνω προσωπικά ότι ο νεκρός δεν θα διαφωνήσει... εκτός βέβαια άμα ξεφύγει η υπόθεση και φανούμε μάρτυρες κάποιου μεταφυσικού φαινομένου).
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτού του θανατολαγνικού φαινόμενου είναι με τον θάνατο ενός διάσημου. Εάν και έχουμε ένα πιο πρόσφατο παράδειγμα θανάτου celebrity, θα προτιμήσω κάτι πιο παλιό και λίγο μεγαλύτερης κλίμακας.
Να σας θυμίσω τον θάνατο του Μαικλ Τζακσον, που όταν είχε πεθάνει είχε γονατίσει η μηχανή αναζήτησης της google. Είχε εξελιχθεί σε παγκόσμιο ζήτημα και είχε βγει μέχρι και η κουτσή Μαρία στα τηλεοπτικά (και όχι μόνο) παράθυρα για να τον κλάψει. Ειδικοί μιλούσαν για ανακάλυψη του φαντάσματος του Μαικλ Τζακσον, ενώ τα προσωπικά του αντικείμενα βγήκαν αμέσως σε δημοπρασία, και το χαρακτηριστικότερο όλων ήταν ότι στην κηδεία του κόβονταν εισιτήριο εισόδου. Από την άλλη υπήρχε και η αντίθετη πλευρά. Υπήρξαν και αυτοί που ανοίγανε σαμπάνιες και ρίχνανε κατάρες εναντίων του νεκρού, και φυσικά υπήρχαν έντονοι καβγάδες με αυτούς που ερχόντουσαν να υπερασπιστούν την μνήμη του νεκρού που δεν γνώρισαν ποτέ, μόνο και μόνο επειδή ήταν ένας celebrity. Υπάρχει μια λέξη που περιγράφει ακριβώς αυτό το φαινόμενο... λέγεται Κανιβαλισμός.
Άκομψη λέξη, δεν αντιλέγω, αλλά θεωρώ ότι αυτοί που το κάνουν δεν χρειάζεται να ντρέπονται για τον χαρακτηρισμό. Εξάλλου μέσα στην ζωή είναι όλα... και ο κανιβαλισμός επίσης.

Όταν κάποιος προσκυνάει τα κλικς αναγκαστικά πρέπει να ενδώσει και σε αυτόν τον κανιβαλισμό. Οπότε ας περάσουμε στην πρακτική εφαρμογή του κανιβαλισμού στον κόσμο της πληροφορίας:

1)Ένας τρόπος για να δείτε την θετική μεριά του κανιβαλισμού. Σκεφτείτε ότι το κάνουν και όλοι υπόλοιποι, και ακόμα περισσότερο αυτοί που το κατακρίνουν, οπότε φανταστείτε ότι είστε κάτοικος ενός χωριού κανιβάλων, και ο μέγας κανίβαλος και καρνάβαλος, είναι μάγος γιατρός του χωριού. για να κερδίσετε την συμπάθεια του πρέπει να κανιβαλισετε και εσείς, με τον πιο δημιουργικό τρόπο που μπορείτε.

2)Άμα πέσει στην αντίληψη σας θάνατος κάποιου celebrity, εν ονόματι των ιερών κλικ που λαχταράτε πρέπει να εκμεταλλευτείτε την λαμπρή αυτή ευκαιρία. Η κλάψτε τον ή βρίστε τον, αλλά για όνομα των κλικς κάντε κάτι... μην αφήνετε την ευκαιρία να πάει χαμένη.

3)Άμα δεν έχει πεθάνει κάποιος πρόσφατα ώστε να εκμεταλλευτείτε τον θάνατο του, υπάρχει η δυνατότητα πάντα να εμπνευστείτε κάποια κηδεία. Μπορείτε να εμπνευστήτε τον θάνατο ενός ανύπαρκτου φίλου από τα παλιά, (γι αυτούς που δεν έχουν γυναίκα μπορούν να εμπνευστούν τον θάνατο μια παλιάς ανύπαρκτης αγαπημένης, που τους αγάπησε βαθιά...), ή κάποιου τρίτου ή τέταρτου συγγενή, ή να θυμηθείτε την παλιά κηδεία ενός πραγματικού ανθρώπου, εξάλλου στον κόσμο των κλικς το timing δεν παίζει ρόλο στις κηδείες. Προσοχή όμως, προσέξτε την αληθοφάνεια της συγκεκριμένης fake κηδείας, γιατί άμα αποκαλυφθεί το ψέμα της υπόθεσης, η κατάσταση θα γυρήσει εναντίων σας.

Να θυμάστε πάντα... οι αναγνώστες ποτέ δεν ενδιαφέρθηκαν για πραγματικά γεγονότα. Οι αναγνώστες ενδιαφέρονται για sex, βία, κλάμα και θάνατο, (ότι χορταίνει το πεινασμένο τους μάτι anyway), και εσείς άμα θέλετε να σας χαρίσουν τα περίφημα κλικς που τα μαζεύετε άπληστα σαν να είναι κουπόνια super market, δεν πρέπει να τους χαλάσετε το χατήρι...
Με εκτίμηση.
Χρήστος.
Related Posts with Thumbnails