Κυριακή, 4 Ιουλίου 2010

Γιατί δεν με βοηθάς;

Αλλάζω. Μέρα με την μέρα. Μια τριβή του φωτεινού μου, και του σκοτεινού μου εαυτού, με την ένταση ρωσικής ρουλέτας.

Ήμασταν μαζί στην μάχη. Με είδες, με ξέρεις, νιώθεις και εσύ την αλλαγή, και όμως δεν νοιώθω ότι είσαι εδώ να κρατηθώ για να μην με παρασύρει το ρεύμα που με χτυπάει. Δεν είσαι εδώ. Αυτό με χαλάει. Αυτό με αρρωσταίνει. Αυτό κάνει τις λέξεις μου να χάνουν το νόημά τους. Πόσες λέξεις με νόημα να μπορέσω να πω σε μια γυρισμένη πλάτη; Πως να σου εξηγήσω;

Συναντιόμαστε και σε βλέπω. Ένα σύντομο διάλειμμα ηλιοφάνειας μέσα στην καταιγίδα. Μια όαση μέσα στην έρημο. και όλα αυτά για τόσο λίγο που τόσο λίγη νοιώθω και την ίδια μου την ύπαρξη.

Μετά ο αποχαιρετισμός. Γυρίζεις στην ζωή σου, και εγώ στο χαρούμενο μου τίποτα. Γυρίζω στο μαρτύριο της αλλαγής μου. Αλλάζω και δεν μου αρέσει. Γίνομαι κάτι φριχτό, απόμακρο και αλλιώτικο από αυτό που γνώρισες. φυσική πορεία πάνω στην ροή που με τραβάει, η λογική εξέλιξη ενός τίποτα που κατρακυλάει στην κατηφόρα.

Το παλεύω όμως. Δεν μου επιτρέπω να αφήσω την διαφθορά να με ελέγξει. Ίσως για αυτό η αλλαγή μου αυτή να είναι τόσο επώδυνη. Εάν αφηνόμουν να βυθιστώ σε αυτό τα πράγματα θα ήταν πιο εύκολα. Μέσα σε μια μέρα θα είχα βρει τον δρόμο μου. Εάν το έκανα όμως μέσα σε μια μέρα θα έχανα την ψυχή μου, και εσένα από συνοδοιπόρο.

Προτού έρθει εκείνη η μέρα που θα μετράμε τα λάθη μας, και θα μιλάμε με φωτογραφίες, να σου θυμίσω ότι η πόρτα μου είναι ανοιχτή.


Υ.Γ. Τρόμαξες;
Related Posts with Thumbnails