Πέμπτη, 22 Ιουλίου 2010

Η Τέχνη του Ψηφιακού πολέμου-Θανατολαγνία και Δραματολαγνία.

Αγαπητοί μου αναγνώστες.
Για να μην μένω μονάχα σε εισαγωγές και προλόγους επιτρέψτε μου να σας προχωρήσω λίγο μπροστά και να θίξω την επίκαιρη θεματολογία της Θανατολαγνίας και της εξίσου συμπαθητικής Δραματολαγνίας, (κοινός κλάψας).

Κάθε φορά που συμβαίνει ένα δυσάρεστο γεγονός, (άσχετα άμα μας αφορά ή όχι), ξεκινάει αμέσως ένας αγώνας κλάψας, που ο νικητής του, (αυτός που κλαίει καλύτερα) όσο να ναι κερδίζει το κατιτίς του.

Το ενδιαφέρον σε αυτό το τόσο διασκεδαστικό γιορτινό αγώνισμα είναι ότι όλοι κερδίζουν από κάτι, (ανάλογα με το πόσο καλά κλαίνε) οπότε η πρόταση μου στους φιλόδοξους κυρίαρχους του διαδικτύου, είναι να ξεκινήσουν να εξασκούν το κλάμα τους, πριν έρθει η επόμενη λυτρωτική για τα στατιστικά τους καταστροφή.

Στην πραγματική ζωή, σε δύσκολες καταστάσεις, νικητής είναι αυτός που παραμένει πιο ψύχραιμος. Αντιθέτως στον πόλεμο των πληροφοριών και των εντυπώσεων, νικητής είναι αυτός που ξέρει να κλαίει πιο μελωδικά, και πιο μελοδραματικά. Οπότε πριν ξεκινήσετε να κάνετε πρόβες ρόλων της Μάρθας Βούρτση, επιτρέψτε μου να αναλύσω λίγο περισσότερο τους ενδιαφέροντες κλάδους της θανατολαγνίας και της Δραματολαγνίας:

Δραματολαγνία: Πέρσι στις καταστροφικές πυρκαγιές της Ανατολικής Αττικής είχα φρικάρει. Τότε είχα ένα δίκτυο  ενημέρωσης ακτιβιστών, και ακολουθώντας το παράδειγμα του ΣΚΑΙ προσπαθούσα να προσφέρω ενημέρωση σε ενδιαφερόμενους ακτιβιστές, για το πως μπορούν να βοηθήσουν. Φυσικά ένα μεγάλο μειονέκτημα ήταν ότι δεν ήμουν ειδικός και αυτό μου το αναγνωρίζω, αλλά και με την περίπτωση της Αιτής που έκανα με την βοήθεια και την καθοδήγηση του φίλου μου του Γιώργου από την ομάδα Help μια πολύ πιο ολοκληρωμένη και όσο το δυνατόν πιο οργανωμένη προσπάθεια ανταπόκρισης, η προσπάθεια μου έπεσε πάλι στο κενό.
Στην προσπάθεια μου ως εμπόδιο συναντούσα συνεχώς ένα πολύ συγκεκριμένο φαινόμενο που τότε με είχε φρικάρει, ενώ με τον καιρό, όσο περισσότερο το γνωρίζω και το μελετώ τόσο περισσότερο με ενδιαφέρει.
θυμάμαι τότε ως θύμα και αδαής που ήμουν, (ακτιβιστής γαρ...), για συνεργασία έτρεχα σε αυτούς που κλαίγανε περισσότερο. θυμάμαι σαν σήμερα την αντίδραση τους όταν τους έλεγα να κάνουμε κάτι. Η πρώτη τους αντίδραση ήταν η εύκολη απάντηση, "Μα δεν βλέπεις πως αγωνιώ; Δεν βλέπεις πόσο κλαίω;". Και εάν τολμούσα να επιμένω στην ιδέα της έμπρακτης δράσης, τότε αντιμετώπιζα ένα φριχτό, απόκοσμο βλέμμα γεμάτο μίσος, (όπως κοιτάζει ένας ψυχασθενής έναν ενοχλητικό πλασιέ), και μου απαντούσαν με μια έκφραση γεμάτη μίσος, "Να βοηθήσω; Εγώ; Μα καλά δεν με βλέπεις πόσο κλαίω; Εξαφανίσου από μπροστά μου ανώμαλε!". Φυσικά υπήρχαν και πιο ευγενικές απαντήσεις του τύπου, "Ε να... είναι και η οικονομική κρίση", "Αυτό το τόσο τραγικό γεγονός μου θύμισε την προγιαγιά μου που πέθανε πριν 20 χρόνια" και άλλα τέτοια χαριτωμένα που γίνονταν ακόμα πιο χαριτωμένα όταν εμπλέκονταν με πατρίδες και ιδεολογίες, ακόμα και με θρησκείες, βλέπεις το κλάμα, είχε από πάντα, έχει, και θα έχει για πάντα πολύ γερές πλάτες, και ακόμα πιο δυνατές δικαιολογίες. η μεγάλη γιορτή της κλάψας βέβαια γινόταν αμέσως μετά... αλλά για την μεθεόρτια κλάψα θα χρειαστεί να ασχοληθούμε σε ξεχωριστή ενότητα.

Θανατολαγνία: Μιαμ μιαμ! εξαιρετικό θέμα προς ανάλυση. Η αφρόκρεμα της ενημέρωσης. Το αυγό του κολόμβου για κάθε ΜΜΕ που σέβεται τον εαυτό του. Η απόλυτη εκτόνωση για τον μίζερο και λαίμαργο αναγνώστη. Το πιο σπουδαίο πράγμα στον κόσμο της πληροφορίας... ο Θάνατος!
Ο Θάνατος επειδή αποτελεί και την μοίρα του κάθε ανθρώπου χτυπάει πάντα στους υποσυνείδητους συναγερμούς του κάθε ανθρώπου, και γι αυτό πάντα αποτελεί ένα πολύ δυνατό χαρτί, και πρέπει να εξαντλείται  κάθε δυνατότητα του, για τον πολύ απλό λόγο ότι δεν πεθαίνεις κάθε μέρα. Πιο συγκεκριμένα μια φορά πεθαίνεις, οπότε όταν έρθει εκείνη την στιγμή πρέπει να το εκμεταλλευθείς.
Οι Νεκροί έχουν συνήθως 2 συγκεκριμένες ιδιότητες που πρέπει να τις παίρνουμε πάρα πολύ στα σοβαρά. Η πρώτη ιδιότητα είναι ότι οι νεκροί στα τελευταία τους λόγια συνήθως δεν λένε ψέματα, οπότε ποτέ δεν πρέπει κάποιος να προσπαθεί να διαφωνήσει με τα τελευταία λόγια ενός νεκρού. Ακόμα και δίκιο να έχει ο ζωντανός, το να διαφανείς με έναν νεκρό έχει ανυπολόγιστες συνέπειες για την εικόνα σου απέναντι στους υπόλοιπους. Να σημειωθεί ότι αυτό το σημείο ήταν που χάσανε το παιχνίδι τον Δεκέμβρη του 2008 αυτοί που κάνανε το μεγάλο λάθος να προσπαθήσουν να δαιμονοποιήσουν ένα 16χρονο παιδί. Αυτό το λάθος δεν ήταν μονάχα τερατώδες και ανήθικο (που στην συγκεκριμένη ανάλυση η ηθική δεν αποτελεί κριτήριο) αλλά και εξίσου βλακώδες και τους εξασφάλισε ένα τεράστιο πολιτικό κόστος.

Η δεύτερη ιδιότητα που έχουν οι νεκροί, (η οποία κάνει την διαφορά), είναι ότι άπαξ και πουν τα τελευταία τους λόγια, μετά όπως είναι και λογικό άλλωστε δεν έχουν τίποτα άλλο να πουν και σωπαίνουν. και εκεί είναι που ξεκινάει το παιχνίδι... Σε γενικές γραμμές όταν κάποιος δεν μπορεί να διαφωνήσει μαζί σου μπορείς να αφηγήσε ιστορίες τις οποίες εζησες μαζί του, ή το πόσο σε θαύμαζε και σε θεωρούσε καλύτερο του φίλο, μπορείς να τον κλάψεις σαν να ήταν αδερφός σου και ας μην τον ήξερες καθόλου, και εκτός αυτού μπορείς να διαδίδεις παντού το πόσο βαθιά τον αγάπησες, και ας τον μισούσες, (διαβεβαιώνω προσωπικά ότι ο νεκρός δεν θα διαφωνήσει... εκτός βέβαια άμα ξεφύγει η υπόθεση και φανούμε μάρτυρες κάποιου μεταφυσικού φαινομένου).
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτού του θανατολαγνικού φαινόμενου είναι με τον θάνατο ενός διάσημου. Εάν και έχουμε ένα πιο πρόσφατο παράδειγμα θανάτου celebrity, θα προτιμήσω κάτι πιο παλιό και λίγο μεγαλύτερης κλίμακας.
Να σας θυμίσω τον θάνατο του Μαικλ Τζακσον, που όταν είχε πεθάνει είχε γονατίσει η μηχανή αναζήτησης της google. Είχε εξελιχθεί σε παγκόσμιο ζήτημα και είχε βγει μέχρι και η κουτσή Μαρία στα τηλεοπτικά (και όχι μόνο) παράθυρα για να τον κλάψει. Ειδικοί μιλούσαν για ανακάλυψη του φαντάσματος του Μαικλ Τζακσον, ενώ τα προσωπικά του αντικείμενα βγήκαν αμέσως σε δημοπρασία, και το χαρακτηριστικότερο όλων ήταν ότι στην κηδεία του κόβονταν εισιτήριο εισόδου. Από την άλλη υπήρχε και η αντίθετη πλευρά. Υπήρξαν και αυτοί που ανοίγανε σαμπάνιες και ρίχνανε κατάρες εναντίων του νεκρού, και φυσικά υπήρχαν έντονοι καβγάδες με αυτούς που ερχόντουσαν να υπερασπιστούν την μνήμη του νεκρού που δεν γνώρισαν ποτέ, μόνο και μόνο επειδή ήταν ένας celebrity. Υπάρχει μια λέξη που περιγράφει ακριβώς αυτό το φαινόμενο... λέγεται Κανιβαλισμός.
Άκομψη λέξη, δεν αντιλέγω, αλλά θεωρώ ότι αυτοί που το κάνουν δεν χρειάζεται να ντρέπονται για τον χαρακτηρισμό. Εξάλλου μέσα στην ζωή είναι όλα... και ο κανιβαλισμός επίσης.

Όταν κάποιος προσκυνάει τα κλικς αναγκαστικά πρέπει να ενδώσει και σε αυτόν τον κανιβαλισμό. Οπότε ας περάσουμε στην πρακτική εφαρμογή του κανιβαλισμού στον κόσμο της πληροφορίας:

1)Ένας τρόπος για να δείτε την θετική μεριά του κανιβαλισμού. Σκεφτείτε ότι το κάνουν και όλοι υπόλοιποι, και ακόμα περισσότερο αυτοί που το κατακρίνουν, οπότε φανταστείτε ότι είστε κάτοικος ενός χωριού κανιβάλων, και ο μέγας κανίβαλος και καρνάβαλος, είναι μάγος γιατρός του χωριού. για να κερδίσετε την συμπάθεια του πρέπει να κανιβαλισετε και εσείς, με τον πιο δημιουργικό τρόπο που μπορείτε.

2)Άμα πέσει στην αντίληψη σας θάνατος κάποιου celebrity, εν ονόματι των ιερών κλικ που λαχταράτε πρέπει να εκμεταλλευτείτε την λαμπρή αυτή ευκαιρία. Η κλάψτε τον ή βρίστε τον, αλλά για όνομα των κλικς κάντε κάτι... μην αφήνετε την ευκαιρία να πάει χαμένη.

3)Άμα δεν έχει πεθάνει κάποιος πρόσφατα ώστε να εκμεταλλευτείτε τον θάνατο του, υπάρχει η δυνατότητα πάντα να εμπνευστείτε κάποια κηδεία. Μπορείτε να εμπνευστήτε τον θάνατο ενός ανύπαρκτου φίλου από τα παλιά, (γι αυτούς που δεν έχουν γυναίκα μπορούν να εμπνευστούν τον θάνατο μια παλιάς ανύπαρκτης αγαπημένης, που τους αγάπησε βαθιά...), ή κάποιου τρίτου ή τέταρτου συγγενή, ή να θυμηθείτε την παλιά κηδεία ενός πραγματικού ανθρώπου, εξάλλου στον κόσμο των κλικς το timing δεν παίζει ρόλο στις κηδείες. Προσοχή όμως, προσέξτε την αληθοφάνεια της συγκεκριμένης fake κηδείας, γιατί άμα αποκαλυφθεί το ψέμα της υπόθεσης, η κατάσταση θα γυρήσει εναντίων σας.

Να θυμάστε πάντα... οι αναγνώστες ποτέ δεν ενδιαφέρθηκαν για πραγματικά γεγονότα. Οι αναγνώστες ενδιαφέρονται για sex, βία, κλάμα και θάνατο, (ότι χορταίνει το πεινασμένο τους μάτι anyway), και εσείς άμα θέλετε να σας χαρίσουν τα περίφημα κλικς που τα μαζεύετε άπληστα σαν να είναι κουπόνια super market, δεν πρέπει να τους χαλάσετε το χατήρι...
Με εκτίμηση.
Χρήστος.

Η Τέχνη του Ψηφιακού πολέμου-Εισαγωγή.

Το δυνατότερο όπλο στον κόσμο.
Αυτή είναι μια καινούρια τελείως διαφορετική σειρά αναρτήσεων από αυτές που σας είχα συνηθίσει μέχρι σήμερα. Αυτή η σειρά αναρτήσεων αποτελεί ένα εγχειρίδιο ψηφιακού πολέμου, ή για να το πω καλύτερα... πολέμου πληροφοριών.

Πριν πω οτιδήποτε άλλο θα πρέπει να τονίσω ότι αυτό το μοίρασμα οδηγιών και Πληροφοριών που αφορούν την τέχνη της διασποράς της Πληροφοριών, δεν έχει να κάνει καθόλου με αλτρουιστικά κίνητρα. Είναι κάτι 100% ιδιοτελές, με συγκεκριμένους στόχους, και έχει ως απώτερο σκοπό την εξυπηρέτηση δικών μου συμφερόντων που δεν νομίζω ότι είναι απαραίτητο να αναφέρω. Ας πούμε ότι με συμφέρει να μοιραστώ μαζί σας κάποια μυστηκά, και κάποιες τεχνικές, που θα σας δώσουν ένα προβάδισμα στον πόλεμο της πληροφορίας του διαδικτύου.

Τους τελευταίους μήνες, στην ζωή μου συμβαίνει κάτι το παράδοξο. Το παράδοξο αυτό έχει να κάνει με τις τακτικές μου. Πρέπει οι ικανότητες μου για κάποιο λόγο να ανεβάσανε level και πλέον οι κοινωνικοί μηχανισμοί που στήνω για κάποιον περίεργο λόγο που αδυνατώ να περιγράψω... λειτουργούν.

Εάν υπάρχει θεός... αυτή είναι η πιο γλυκιά του έκδοση. 
Αυτό είναι πράγματι πρωτότυπο και αξιοπερίεργο για τα δικά μου δεδομένα, γιατί εδώ και κάτι κάτι χρόνια που σαν ακτιβιστής προσπαθούσα να αλλάξω κάτι στον κόσμο κυριολεκτικά έκανα μια τρύπα στο νερό.

Για να μην κοροϊδευόμαστε βέβαια αυτή η αλλαγή δεν έχει να κάνει με τον καλό θεούλη που αποφάσισε να με βοηθήσει, αλλά ούτε με μια θεία πρόνοια του στίλ "Το καλό θα νικήσει...", ας έχουμε την πολυτέλεια τουλάχιστον να είμαστε ειλικρινής με τον εαυτό μας. Οι δυνάμεις που ελέγχουν την επιτυχία ή την αποτυχία στον πόλεμο της πληροφορίας, είναι πιο σκοτεινές από την νύχτα, και πηγάζουν από την θαυμάσια, ακόρεστη, και πολυποίκιλη ανθρώπινη βλακεία, τους καρπούς της οποίας θα αντλήσουμε  και θα απολαύσουμε παρέα μέχρι την τελευταία τους σταγόνα.

Προτού με θεωρήσετε κάθαρμα και κακό άνθρωπο σας προτρέπω να ρίξετε μια ματιά στον καθρέπτη σας, και προτού ξεκινήσετε να διαβάζετε, αυτά που θέλω να μοιραστώ μαζί σας, επιστρατεύστε την κυνικότητα, το χιούμορ σας, και την ειλικρίνεια με τον εαυτό σας, και σας υπόσχομαι, ότι παρεούλα θα διασκεδάσουμε αφάνταστα.
Με εκτίμηση.
Χρήστος.

Παρασκευή, 9 Ιουλίου 2010

ΖΗΤΗΜΑ ΖΩΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ 4ΧΡΟΝΗ ΓΕΩΡΓΙΑ

Αναδημοσίευση από την ομάδα Help:


Αγαπητοί φίλοι.

Σήμερα κατ΄εξαίρεση , και μόνο για αυτή τη φορά σας ζητώ να στηρίξετε την ομάδα που προσπαθεί να βοηθήσει την 4χρονη Γεωργία από τον Εβρο , που αντιμετωπίζει σοβαρότατο πρόβλημα υγείας και πρέπει να πάει στο εξωτερικό.
Αφού το κράτος μας είναι ανίκανο να προστατέψει και να βοηθήσει τους πολίτες του άς το κάνουμε εμείς.

Για όσους θέλουν να βοηθήσουν την μικρή Γεωργία,
έχουν ανοίξει οι παρακάτω λογαριασμοί: ΤΡΑΠΕΖΑ ΠΕΙΡΑΙΩΣ Αρ.Λογ/μου:
5351-047116-941 , IBAN GR09 0172 3510 0053 5104 7116 941 ΑΓΡΟΤΙΚΗ
ΤΡΑΠΕΖΑ Αρ.Λογ/μου:185 01 026731 72 , IBAN GR47 0430 1120 0018 5010 2673
172 BIC: ΑΒGRGRAA


Γραφτείτε και άν μπορείτε βοηθήστε.
Είναι πραγματική η ανάγκη εξεκριβωμένη από εμένα προσωπικά.

Η Ομάδα είναι η πιο κάτω

http://www.facebook.com/group.php?gid=116466868375938&ref=mf


Πρόσωπα.

Μια ζωή βλέπω πελαγομένα πρόσωπα να φωνάζουν μπαμ μπαμ, έχοντας την εντύπωση ότι έτσι θα κινηθούν τα πράγματα πιο γρήγορα. Βλέπω επίσης αλαζονικά πρόσωπα να λένε εγώ 100 φορές την ημέρα. Πρόσωπα άπληστα να σε κοιτάζουν σαν θήραμα.


Πρόσωπα με το βλέμμα της αγελάδας που κοιτά τα τρένα, να αναρωτιούνται άμα είσαι πλασιέ και τι πουλάς μόνο και μόνο επειδή τους είπες καλημέρα.


πρόσωπα άσχημα να μιλούν για μίσος, και κάτι άλλα που προσπαθούν να σου εξηγήσουν ότι η μοναδική αλήθεια είναι αυτή που κουβαλάνε μέσα στα κεφάλια τους.

Με κούρασαν όλα αυτά τα πρόσωπα... δεν θέλω άλλο να τα βλέπω.

Μάλλον είναι καλή εποχή για αποχαιρετισμούς...






Κυριακή, 4 Ιουλίου 2010

Γιατί δεν με βοηθάς;

Αλλάζω. Μέρα με την μέρα. Μια τριβή του φωτεινού μου, και του σκοτεινού μου εαυτού, με την ένταση ρωσικής ρουλέτας.

Ήμασταν μαζί στην μάχη. Με είδες, με ξέρεις, νιώθεις και εσύ την αλλαγή, και όμως δεν νοιώθω ότι είσαι εδώ να κρατηθώ για να μην με παρασύρει το ρεύμα που με χτυπάει. Δεν είσαι εδώ. Αυτό με χαλάει. Αυτό με αρρωσταίνει. Αυτό κάνει τις λέξεις μου να χάνουν το νόημά τους. Πόσες λέξεις με νόημα να μπορέσω να πω σε μια γυρισμένη πλάτη; Πως να σου εξηγήσω;

Συναντιόμαστε και σε βλέπω. Ένα σύντομο διάλειμμα ηλιοφάνειας μέσα στην καταιγίδα. Μια όαση μέσα στην έρημο. και όλα αυτά για τόσο λίγο που τόσο λίγη νοιώθω και την ίδια μου την ύπαρξη.

Μετά ο αποχαιρετισμός. Γυρίζεις στην ζωή σου, και εγώ στο χαρούμενο μου τίποτα. Γυρίζω στο μαρτύριο της αλλαγής μου. Αλλάζω και δεν μου αρέσει. Γίνομαι κάτι φριχτό, απόμακρο και αλλιώτικο από αυτό που γνώρισες. φυσική πορεία πάνω στην ροή που με τραβάει, η λογική εξέλιξη ενός τίποτα που κατρακυλάει στην κατηφόρα.

Το παλεύω όμως. Δεν μου επιτρέπω να αφήσω την διαφθορά να με ελέγξει. Ίσως για αυτό η αλλαγή μου αυτή να είναι τόσο επώδυνη. Εάν αφηνόμουν να βυθιστώ σε αυτό τα πράγματα θα ήταν πιο εύκολα. Μέσα σε μια μέρα θα είχα βρει τον δρόμο μου. Εάν το έκανα όμως μέσα σε μια μέρα θα έχανα την ψυχή μου, και εσένα από συνοδοιπόρο.

Προτού έρθει εκείνη η μέρα που θα μετράμε τα λάθη μας, και θα μιλάμε με φωτογραφίες, να σου θυμίσω ότι η πόρτα μου είναι ανοιχτή.


Υ.Γ. Τρόμαξες;

Στο καβούκι μου και πάλι... ή το αντίθετο.

Αυτό ήταν... άλλαξε ο Μανωλιός και έβαλε τα ρούχα του αλλιώς. Το Φάντασμα των Εξαρχείων έγινε ακατάληπτες λέξεις, και ο Φάντασμας των Εξαρχείων έγινε Alone in the Dark. Και τώρα άλλαξα. ριζική αλλαγή. Τώρα μπορώ να αντικρίσω με θάρρος και περηφάνια το ξημέρωμα της καινούριας μέρας, με το αίσθημα... ότι κάπως κάπου έχω πιαστεί μαλάκας.

Όπως θα προσέξατε κάτι άλλαξε... το blog μου από ιδεοκοινωνικοπολιτικό-και δεν συμμαζεύεται επιστρέφει στην αγνότερη μορφή του blogging και ξαναγίνεται ημερολόγιο. Με άλλα λόγια έκανα ένα μεγάλο κύκλο και επέστρεψα εκεί ακριβώς που ήμουν το 2006. Και για να γίνω ακόμα που γλαφυρός, έκανα απλά ένα πολύ αργό κύκλο μέσα στην γυάλα μου.

Έχω πολλά να πω... ή μάλλον να γράψω. Αλλά αυτό θα το κάνω με τον δικό μου τρόπο, τον δικό μου τρόπο έκφρασης, και στον δικό μου χρόνο.
και επειδή ως ημερολόγιο, ένας θεός ξέρει τι ακριβώς θα γράφω μέσα, για να έχω το κεφάλι μου ήσυχο, έβαλα και την επισήμανση για περιεχόμενο μόνο για ενηλίκους.
Το στήσιμο του blog αυτού, η θεματολογία, και η εικονογράφηση έγκειται στην κρίση του ιδιοκτήτη του, και γι αυτό... ζητώ προκαταβολικά την κατανόηση σας.
Με εκτίμηση.
Χρήστος

Σάββατο, 3 Ιουλίου 2010

UNDER CONSTRUCTION.

Eπεξεργασία επιδιορθωσης του διαδικτυακού μου προφίλ... παρακαλώ αναμεινατε στο ακουστικό σας.

Παρασκευή, 2 Ιουλίου 2010

Ας συστηθουμε ακόμα μια φορα.

Καλησπέρα.
Ονομάζομαι Χρήστος Αλμ, και αυτή είναι μια μικρή επεξήγηση, για το ποιος είμαι, τι κάνω και το ποιες ακριβώς είναι οι εμμονές μου.
Καταρχήν να σας αναφέρω ότι είμαι φοιτητής Δημοσιογραφίας στην Γερμανία, και ότι κάποια στιγμή θέλω να θυμηθώ να προνοήσω να βγάλω και την κάρτα Δημοσιογραφίας μου. Δεν νομίζω ότι θα την πολυχρησιμοποιήσω, αλλά όσο να' ναι, μερικές φορές ξεκουνιέμαι από τον υπολογιστή μου, και βγαίνω για κανένα ρεπορτάζ σε real life, και μια κάρτα Δημοσιογραφίας αν μη τι άλλο σου λύνει τα χέρια.
Αρκετά από τα άρθρα μου ως Blogger, βρίσκονται στην ευγενική φιλοξενία του ελληνικού portal TheInsider.gr το οποίο μέχρι σήμερα με υπομονή φιλοξενεί το ταμπεραμέντο μου, κάνοντας την απαραίτητη υπομονή για τα γνωστά και μη εξαιρετέα καπρίτσια μου.
Εάν πάλι θέλετε να νιώσετε την καθαρόαιμη ανοησία που με διακρίνει, και την υπερβολή που ξεπερνάει κάθε όριο της σύνεσης, σας προτρέπω να πάρετε μια βαθιά ανάσα, κανένα μαλοξ για το στομάχι, και να επισκεφτείτε το προσωπικό μου Blog Exarchiasghost.blogspot.com.

Επειδή το στομάχι δυστυχώς δεν γεμίζει με ιδέες στην πραγματική ζωή, εργάζομαι ως  Web Developer, (εάν και εγώ θα το έλεγα πολυτεχνίτης και ερημοσπίτης), και δραστηριοποιούμαι σε ότι μπορώ περισσότερο σε θέματα Ιστοσελίδων, Blog, Facebook, και Twitter και ίσως με ένα βασικότατο trouble shouting ως τεχνικός υπολογιστών.

Από ακτιβιστικής άποψης κάνω ότι μπορώ. πολλές φορές ξεχνιέμαι με το να βοηθάω καλούς σκοπούς, και ελπίζω να έχω εξασφαλίσει μια θεσούλα στον παράδεισο, (παρά την ακράδαντη και γνήσιοτατη πίστη μου στο Ιπτάμενο Μακαρονοτέρας, Την καρμπονάρα με μανιτάρια, και φυσικά τον μεγάλο και τρανό Κθούλου, που παρά τις πολλαπλές μου εκκλήσεις ακόμα δεν έχει ξυπνήσει ο υπναράς για να πάμε για καφέ.

Αρκετά με τον παραλογισμό μου.
Καλώς ήλθατε στην κακόμοιρη και μίζερη ζωή μου.

Συνδεσμοι
Το κανάλι μου στο Youtube.
Το portal που με φιλοξενεί ανα καιρούς:




και φυσικά το email μου για όποιον το χρειάστει: Exarchiasghost@gmail.com
Με εκτίμηση.
Χρήστος Άλμ.
Related Posts with Thumbnails