Τρίτη, 2 Φεβρουαρίου 2010

Σήμερα πίνω.

Ο Δράκος νικήθηκε... ο δράκος που έφραζε τον δρόμο μου προς την γνώση νικήθηκε, και αποχώρησε προσωρινά μέχρι να τον ξανασυναντήσω.
Φαντάζομαι κάπου εδώ δεν με καταλάβατε οπότε μάλλον οφείλω να εξηγηθώ. τον τελευταίο καιρό.
περισσότερο από 6 χρόνια κρατούσα καλά κρυμμένο στον κόρφο μου ένα μυστικό. Το φοβερό μου αυτό μυστικό ήταν όχι μόνο ότι δεν σπούδασα, αλλά και το γεγονός ότι δεν είχα καν το απολυτήριο λυκείου.
Αυτό το μυστικό λοιπόν το κρατούσα και με κρατούσε, χρόνια τώρα, ήταν κρυμμένο μέσα από το σακάκι μου και με μάτωνε, χρόνια τώρα σαν ανοιχτή πληγή.
Με τον καιρό, με την δουλειά μου ως σερβιτόρος. ξεχάστηκα και συνέχισα την ζωή μου, και είχα φτάσει μέχρι και στο σημείο να παραιτηθώ από την προσπάθεια, λέγοντας ότι τελικά εμένα δεν είναι γραφτό μου να σπουδάσω...
Όλα κυλούσαν καλά... έβγαζα το ψωμί μου, κάνοντας όσο καλύτερα μπορούσα την δουλειά μου. Ήμουνα καλό παιδί και άξιο παλικάρι μέχρι την στιγμή που χαλάσαν 2 μπροστινά μου δόντια. Τότε έχασα απλά την δουλειά μου...
Ο άνθρωπος που ποτέ δεν είχε απολυθεί, ξαφνικά έγινε σκουπίδι προς πέταμα.
Έκανα μια γενναία προσπάθεια για να πάρω ξανά την ρεβάνς και για κάποιο καιρό τα κατάφερα... δούλεψα ως μάγειρας. Δυστυχώς η δουλειά του μάγειρα, είναι ανταγωνιστική και με πολύ λιγότερες θέσεις εργασίας, και έτσι όταν από μια περικοπή προσωπικού ξαναβγήκα στην ανεργία, δεν μπόρεσα ξανά να βρω δουλειά, και έτσι έχω κλείσει 1 χρόνο ανεργίας.
Μόνο που δεν κάθισα σε αυτό το διάστημα να κροταλίσω τα δάχτυλα μου. έψαξα έμαθα, προσπάθησα, βοήθησα ανθρώπους, βοήθησα την οικογένειά μου... και έφτιαξα και τα δόντια μου, και πλέον εκεί που παλιότερα φοβόμουν να μιλήσω κρύβοντας την σαπίλα μου, πλέον διαθέτω ένα υπέροχο και λαμπερό χαμόγελο, και σκέφτομαι να το κρατήσω... όσες μαλακίες και να συναντήσω.
Αυτόν τον χρόνο συνέβη και κάτι ακόμα το οποίο με επηρέασε...
Ο Παππούς μου, (ο άνθρωπος που με μεγάλωσε), πέθανε, και πρόλαβε μια μέρα πριν φύγει να αφήσει για εμένα μια τελευταία επιθυμία. Μου ζήτησε να σπουδάσω. Οπότε αυτή η παλιά πληγή ξανάρχισε να με καίει.
Την λύση την ανακάλυψα τυχαία. ανακάλυψα ότι η Γερμανία έχει ποιο εξελιγμένο σύστημα ανοικτού πανεπιστημίου. Έχει ξεπεράσει προ πολλού τα στερεότυπα περί προσευχών παρελάσεων, απουσιολόγου και βαριεστημένων καθηγητών... η Γερμανία έχει την δυνατότητα για μαθήματα δια αλληλογραφίας μέχρι και ενιαίου λυκείου, και με δίδακτρα που άμα τα είχε κάποιος κακομοίρης εδώ στην Ελλάδα θα τον είχαν σφάξει στο γόνατο επειδή τους χαλάει την πιάτσα.
Ποιο συγκεκριμένα πάω για δυο πτυχία, ένα για το απολυτήριο του Γερμανικού ενιαίου λυκείου, και ένα για Ανώτερη σχολή της Γερμανίας πάνω στην δημοσιογραφία. στο σύνολο πληρώνω 90 Ευρώ τον μήνα, και έχω καταφέρει να σπουδάζω στην άνεση του σπιτιού μου για 2 πτυχία.
Αλλά για όλα αυτά υπήρχε μια λεπτομέρεια... έπρεπε να μάθω την γλώσσα.
Την γλώσσα κυρίες και κύριοι την έμαθα, δωρεάν απο την Deutche Welle και για να εξοικειωθώ με την γραφή και την ανάγνωση, αποκωδικοποίησα την γλώσσα με την μέθοδο της αντιγραφής και της μετάφρασης με λεξικό, και σήμερα γεύτηκα τους καρπούς της προσπάθειας μου.
Γι αυτό χαίρομαι...
Γι αυτό γιορτάζω...
Νίκησα την δυσκολία της γλώσσας... άνοιξα τον δρόμο μου προς την γνώση... νίκησα τον χρόνο.
Πλέον μπορώ να πάρω πίσω τα χαμένα μου χρόνια.
Γι αυτό σήμερα θα πιω όλο τον Βόσπορο.
Τα σέβη μου.
Related Posts with Thumbnails