Τετάρτη, 25 Νοεμβρίου 2009

Φάση Αδράνειας.

Αγαπημένοι μου αναγνώστες.
Να'μαι και πάλι μετά από μια μακρά απουσία λόγω κάποιων υποχρεώσεων που δεν μπορούσα να αποφύγω. Αλλά και πάλι; Για ποιο λόγο απολογούμαι αφού έτσι και αλλιώς δεν υπάρχει συγκεκριμένο πρόγραμμα στην βλακεία που με δέρνει.
Η Βλακεία μου λοιπόν είναι κάτι σαν τις καλοκαιρινές καταιγίδες... χτυπάει μια φορά τον χρόνο, και στο πέρασμα της παρασέρνει χωριά και αγελάδες, (τις ισχνές).
Το θέμα είναι ότι η τελευταία μου λοβοτομή δεν πέτυχε και έτσι σκέφτομαι ακόμα. Είναι ενοχλητική τόση σκέψη. Εκτός αυτού και ένας φίλος μου δημοσιογράφος (της πρωινής ζώνης), μου το είπε ξεκάθαρα, "Αγαπητέ μου η έλλειψη εγκεφάλου είναι η μεγαλύτερη ευλογία για ανθρώπους σαν και εσένα... εκτός αυτού οι ανεγκέφαλοι ζουν περισσότερο από τους άλλους και είναι πάντα ευτυχισμένοι
Και έτσι ξεκίνησα και εγώ την προσπάθεια μου να ξεκάνω οποιοδήποτε ενεργό κομμάτι του σαπισμένου μου εγκεφάλου... αλλά δεν τα έχω καταφέρει ακόμα και έτσι θα πρέπει να ανεχτείτε για λίγο καιρό ακόμα... και εάν δεν πετύχει η ταπεινή μου θεραπεία, πάντα θα υπάρχουν και οι σφαίρες. Τόσες σφαίρες κυκλοφορούν στον κόσμο... όσο να ναι όλο και κάποια θα υπάρξει για να χωθεί μέσα στο κεφάλι μου.
Προς το παρόν περνάω την φάση που ονομάζουμε ως "φάση αναγκαστικής αδράνειας" και έτσι ως που να λυθεί αυτό που μου δένει τα χέρια είμαι υποχρεωμένος να κάνω τα 2 πράγματα που μισώ περισσότερο:
1)Να ελπίζω.
2)και να αναπνέω.
Και έτσι συνεχίζω... ως που να ξεπεράσω την περίοδο αδράνειας μου. Μετά σας έχω μερικές πολύ όμορφες εκπλήξεις.
Τα σέβη μου.

Υ.Γ. Τρέφομαι με σκέψεις... τον τελευταίο καιρό νοιώθω νηστικός...
Related Posts with Thumbnails

Αρχειοθήκη ιστολογίου