Πέμπτη, 15 Οκτωβρίου 2009

Δύναμη μου είναι η θλίψη.

Καταρχήν θα ήθελα να καλώς ορίσω τους 2 φίλους που επισκέφτηκαν την ταπεινή μου τρώγλη, με την ελπίδα ότι θα διαβάσουν εδώ κάτι πνευματώδες. Δυστυχώς όμως... Τα μάτια μου τυφλά, και αδυνατούν να δούν οτιδήποτε δεν περπατάει τις νύχτες, τα αυτιά μου απασχολημένα, στο να κρυφακούν έξω από πόρτες, και η ομιλία μου ακόμα προσπαθώ να μάθω σε τι μου χρησιμεύει
Παρολάυτα κάνω κάτι. Περπατάω Περπατάω πέρα δώθε τους δρόμους ιδίως όταν βρέχει, και με κάθε βήμα μου αφήνω και απο ένα κομμάτι Ψυχής σαν χνάρι. Αδειάζοντας με αυτόν τον τρόπο θα μπορούσα να πώ ότι ζωγραφίζω, αφήνω πινελιές ψυχής στους δρόμους που βαδίζω να φωτίζουν τους διαβάτες.
Όπως γράφω και στο Blog δεν έχω σκοπό να αλλάξω τίποτα στην πλάση. Απλά θέλω να ξέρω, θέλω να μάθω την πραγματική φύση του προβλήματος, ακόμα και εάν χρειαστεί να πληρώσω τίμημα για αυτήν την γνώση, θέλω να ξέρω γιατί απέτυχα, γιατί έχασα, για ποιό λόγο τελικά αφόρισα τον εαυτό μου. Θέλω να κατανοήσω την πραγματική φύση αυτού που ονομάζουμε κακό.
Η Άγνοια είναι σύμπτωμα του καιρού μας, είναι μια ομίχλη. Είναι η γκρίζα καταχνιά που κρύβει τον κόσμο, και επιτρέπει την φαντασία μας να οργιάζει εις βάρος της Αντίληψης μας.
Δεν μπορώ να δω κάτι ποιο θλιβερό, απο το γεγονός ότι όλοι μιλάμε για λύσεις, ενώ ποτέ δεν μπορέσαμε να κατανοήσουμε καν το ποιο είναι το πρόβλημα.
Αυτό είναι τόσο αστείο, όσο και τον δίνεις ένα φάρμακο στον ασθενή χωρίς να ξέρεις καν απο τι πάσχει.
Αυτό περιγράφω και σε αυτό το Blog. Έναν κόσμο άρρωστο, και έναν καταραμένο που μίσησα βαθιά.. τόσο βαθιά που τον διέγραψα απο την ζωή μου.
Ας Γευτούμε την πρωινή ομίχλη λοιπόν.
Καλώς ήλθατε φίλοι μου.
Related Posts with Thumbnails

Αρχειοθήκη ιστολογίου