Παρασκευή, 30 Οκτωβρίου 2009

Μια που ξεκίνησα... πάρτε και κάτι προφήτικο.

Σου φύλαξα μερικές καλημέρες.

Σου φύλαξα μερικές καλημέρες, εάν και ξέρω ότι δεν θα τις λάβεις... πάρα μόνο όταν θα είναι αργά για να ανταποδώσεις.

Καλημέρα.





Το αστείο είναι... ωχ βρε κουτό... όλο και κάτι θα βρούμε αστείο. Ακόμα και όταν δεν υπάρχει...



Ακόμα και η καλημέρα ακούγετε αστεία, όταν την λες στον τοίχο.

Πέμπτη, 29 Οκτωβρίου 2009

Τρομοκράτες Γουρούνια Δολοφόνοι

Μια καλή αναδημοσίευση για να μην ξεχνιόμαστε:



Είσαστε φασίστες και αυτό δεν είναι σχήμα λόγου. Η ιδεολογική σας καραμέλα δεν διαφέρει από αυτή της Χρυσής Αυγής όταν επιτίθεται τυφλά σε μετανάστες και αλλοδαπούς. Ούτε καν οι προκηρύξεις σας. Αυτοί απειλούν τους μετανάστες να προσέχουν, εσείς λέτε να προσέχουν οι μπάτσοι. Αυτοί μισούν το χρώμα του δέρματος, εσείς το χρώμα της στολής.

Πικρή η αλήθεια αλλά δεν πολεμάτε το σύστημα. Σφάζετε απλώς τα όργανα. Κόβετε τα κεφαλάκια της Λερναίας Ύδρας και αυτά ξαναβγάινουν διπλά και τριπλά.Και αυτό μόνο φτάνει για να συνεχίζετε ένα βλακώδη πόλεμο με την ΕΛ.ΑΣ. δημιουργώντας θύματα αθώους και άσχετους μπάτσους από τη μία, ενώ η ΕΛ.ΑΣ. στην προσπάθεια της να σας βρει θα δημιουργήσει τα δικά της αθώα και άσχετα θύματα.
Τί περιμένετε δηλαδή; Ποιος είναι στόχος σας; Τι καταφέρνετε; Γιατί όπως ενεργείτε, φτάνουμε εκεί με μαθηματική ακρίβεια στο αντίθετο αποτέλεσμα απ' αυτό που θέλετε. Να γίνουν ακόμα χειρότεροι οι μπάτσοι, να έχουμε χειρότερη αστυνόμευση.

Δεν υπερασπίζομαι ξαφνικά τους μπάτσους. Κατά καιρούς έχουνε κάνει κι αυτοί χοντρές μαλακίες, και έχουνε φάει κοσμάκη. Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι θα ακολουθήσω την στραβή μέθοδο που ακολουθούν αυτοί. Αντίθετα από αυτούς γνωρίζω πώς πίσω από μία κουκούλα κρύβεται ένας άνθρωπος καλός ή κακός που θα κάποια στιγμή κριθεί. Και αντίθετα από εσάς το ίδιο θα κρίνω για κάτω από το καπέλο ενός μπάτσου. Κι όσο μου τη βαράει η αστυνομική ασυδοσία που προστατεύεται από μία στολή, τόσο και η δική σας πίσω από ένα Καλάσνικοφ. Μόνο που όσες διαφορες και να έχουμε ένα τέτοιο όπλο αρνούμαι να το αγγίξω.

Είναι και το άλλο: Ένας ένοπλος επαναστάτης όπως θέλετε να ονομάζεστε είναι έτοιμος να συλληφθεί, να φυλακιστεί ακόμα και να πεθάνει για τις ιδέες του; Μπορείτε να ζήσετε με αυτό το τίμημα ή έχετε την αυταπάτη πώς θα μείνετε ασύλληπτοι μέχρι τα βαθιά σας γεράματα; Πραγματικά αναρωτιέμαι αν τα σκεφτήκατε αυτά πριν αρχίστε να γαζώνετε με Καλάσνικοφ αστυνομικά τμήματα.

Θέλω να πιστεύω πώς μέσα σε ένα εφηβικό επαναστατικό ενθουσιασμό δεν φανταστήκατε εκείνη την ώρα ότι μπορεί από έναν τυφλό πυροβολισμό να υπάρξουν πραγματικά θύματα. Πώς όπως ένα αφελές παιδί δοκιμάσατε να τρομοκρατήσετε τον μεγάλο σας αδερφό πυροβολώντας τον με το όπλο του μπαμπά σας και έτσι φέρατε το ατύχημα.

Γιατί αν διαφορετικά ενεργήσατε τελείως συνειδητά να σκοτώσετε, δεν έχετε μεγάλες διαφορές από τους Φασίστες ή τους Ναζί, άρα το ίδιο θα σας αντιμετωπίσω.

ΑΚ-47 ή Καλάσνικοφ.


Άκουσα κάτι πάντογνώστες τρομολάγνους να λένε ότι τα καλάσνικοφ τα πουλάνε στην Ομόνοια(οπότε θα πρέπει να σώσει ο Λατρεμένος μου και εκείνη την περιοχή)... η αλήθεια είναι ότι την σήμερον ημέρα μπορείς να αγοράσεις όπλα ακόμα και από το μπακάλικο αρκεί να γνωρίζεις τον μπακάλη, και φυσικά να έχει μπεί στην διαδικάσια να εμπορέυεται κάτι περισσότερο απο χαρτί υγείας και λεμονοχυμούς. Αλλά αφού ξεκινήσαμε να μιλάμε αυτές τις ημέρες για αυτό το συμπαθές όπλο, ας πούμε δυο λογάκια για το καλάσνικοφ (ΑΚ-47) για όσους παίζουν Counter Strike:

Το κείμενο για την ιστορία του Καλάσνικόφ το αναδημοσιέυω απο το Madata.gr:

Αν ρωτήσεις σε γκάλοπ τι είναι το AK47, οι περισσότεροι θα απαντήσουν «δεν ξέρω». Αν το πεις με το όνομά του, το γνωρίζουν όλοι! Καλάσνικοφ! Το πλέον πετυχημένο όπλο στη σύγχρονη ιστορία είναι τόσο γνωστό όσο και η ίδια η λέξη όπλο. Σε κάποιες χρονικές περιόδους μάλιστα, σε συγκεκριμένο χώρο και χρόνο οι λέξεις αυτές ταυτίστηκαν. Απέκτησαν την ίδια ακριβώς σημασία: το να κρατάει κάποιος όπλο σήμαινε να κρατά καλάσνικοφ. Η αναγόρευσή του σε πλέον πετυχημένο εργαλείο πολέμου έγινε με μακάβρια κριτήρια. Είναι το όπλο που έχει αιματοκυλήσει περισσότερο από κάθε άλλο την ανθρώπινη ιστορία με μια πορεία στον χρόνο που μετρά εξήντα δύο χρόνια ζωής (και... θανάτου). Την αιματηρή ιστορία τού πιο διάσημου όπλου επιχείρησε να χωρέσει στις σελίδες του βιβλίου του «Kαλάσνικοφ, το όπλο του λαού» ο Βρετανός πολεμικός ανταποκριτής Μάικλ Χότζις. Το καλάσνικοφ είναι ο κοινός παρανομαστής όλων των πολεμικών σκηνικών που στήθηκαν στο δεύτερο μισό του 20ού αιώνα και παραμένει πρωταγωνιστής στις ζώνες του πυρός που μαίνεται στον πλανήτη.


Ο λοχίας Καλάσνικοφ
Τον Οκτώβριο του 1941, ο Ρώσος τραυματίας λοχίας Καλάσνικοφ που υπηρετούσε στα Τεθωρακισμένα αναρρώνει στο νοσοκομείο μετά τη μάχη του Μπριάνσκ. Η ιδέα ενός βελτιωμένου ημιαυτόματου όπλου στα πρότυπα του γερμανικού STG44 του φαίνεται πολύ καλή. Υστερα από έναν χρόνο, μόλις η υγεία του το επιτρέπει, ο λοχίας «δουλεύει» την ιδέα του στο Ινστιτούτο Αεροπλοΐας της Μόσχας. Η πρώτη εικόνα που είχε στο μυαλό του είναι η βάση. Πάνω σε αυτήν γίνονται βελτιώσεις και πειράματα, τα οποία παίρνουν αρκετό καιρό. Το 1947 το αυτόματο Kalashnikov είναι έτοιμο. Ετοιμος να το υποδεχθεί είναι και ο ρωσικός στρατός, ο οποίος, αν και το χρησιμοποίησε άμεσα μετά την κατασκευή του, το παρέλαβε επισήμωςς το 1949. Για την προσφορά του ο Καλάσνικοφ παρασημοφορήθηκε πολλές φορές και το 1969 του δόθηκε ο βαθμός του συνταγματάρχη. Οπως θα πει αργότερα ο στρατηγός Μιχαήλ Καλάσνικοφ, το όπλο αυτό το σχεδίασε για να βοηθήσει τους Ρώσους στρατιώτες να έχουν ένα μικρού μεγέθους αυτόματο όπλο, όπως είχαν οι Γερμανοί. Οι Ρώσοι στρατιώτες δίνουν στο μοντέρνο για την εποχή αυτόματο τυφέκιο το χαϊδευτικό «καλάς».

Αυτοί... ξέρουν

Οταν ένα προϊόν γίνεται συνώνυμο με την κατηγορία του, τότε μιλάμε για την απόλυτη εμπορική επιτυχία. Το καλάσνικοφ είναι μια τέτοια περίπτωση. Στα χρόνια που ακολούθησαν, το εύκολο στη χρήση όπλο βγαίνει από τα ρωσικά σύνορα. Γίνεται το απόλυτο εργαλείο στα χέρια κάθε επαναστάτη, στασιαστή, παράνομου, μαχητή που σέβεται τον εαυτό του και κάθε υπερασπιστή της πατρίδας του. Δηλαδή, όλων! Το όπλο-σύμβολο ξεπερνά σε χρόνο ρεκόρ τα ρωσικά σύνορα... Από το Αφγανιστάν ώς το Κοσσυφοπέδιο και από τις φτωχογειτονιές του Λος Αντζελες ώς τις φαβέλες του Σάο Πάολο, το καλάσνικοφ «ρίχνει» για λογαριασμό όλων, αδιακρίτως φυλής, σκοπού, ηθικής. Εξοπλίζει συμμορίες, παραστρατιωτικούς, εξεγερμένους, ληστές και ομάδες καταστολής. Τους πάντες. Με αυτό πολεμούν τους Αμερικανούς οι Βιετκόνγκ στον πόλεμο του Βιετνάμ. Γίνεται σύμβολο των ανταρτών στην Αγκόλα και την Αλγερία. Είναι το πολεμικό εργαλείο των Ταλιμπάν και των τρομοκρατών της Αλ Κάιντα, οι οποίοι «ντύνουν» με πατριωτικά τραγούδια τα βίντεο της εκπαίδευσής τους, που τους παριστάνουν σαν ήρωες και απελευθερωτές με ένα καλάσνικοφ στο χέρι. Ο ίδιος ο Μπιν Λάντεν στα μαγνητοσκοπημένα μηνύματα που κατά καιρούς «στέλνει» στο Internet έχει πίσω του ή πλάι του τον διάσημο συνεργό του! Μόνο το καλάσνικοφ άλλωστε μπορεί να τον ανταγωνιστεί σε δημοτικότητα! Οι Παλαιστίνιοι το χρησιμοποιούν ως σύμβολο του αγώνα τους και στις πορείες διαμαρτυρίας περπατάνε κρατώντας ψηλά το σύμβολο της Τζιχάντ! Το όπλο-μύθος φιγουράρει ακόμα και στη σημαία της Μοζαμβίκης, εκεί όπου οι κάτοικοι ονομάζουν τα παιδιά τους «καλάς» ως φόρο τιμής στο όπλο! Στο ισλαμικό φλάμπουρο της λιβανέζικης Χεσμπολάχ το καλάσνικοφ σχηματικά ολοκληρώνει το όνομα του Θεού.

Το μέλλον
«Το τουφέκι ΑΚ47 καλάσνικοφ θα παραμείνει η συσκευή θανάτου που θα χρησιμοποιείται περισσότερο στις εμπόλεμες ζώνες του κόσμου για άλλα τουλάχιστον είκοσι χρόνια, επειδή η παραγωγή του είναι σχεδόν ελεύθερη» αναφέρεται σε έκθεση του συνασπισμού «Ελέγξτε τα όπλα», η οποία δημοσιεύτηκε τον Ιούνιο του 2006 με την ευκαιρία μιας διάσκεψης του ΟΗΕ για τον αγώνα κατά του λαθρεμπορίου των όπλων. Τον Νοέμβριο του 2004 στο Ιζεβσκ, στα Ουράλια όρη, ανοίγει το Μουσείο Καλάσνικοφ. Είναι ένα από τα πλέον δημοφιλή στη Ρωσία και από τα μουσεία με τη μεγαλύτερη επισκεψιμότητα.

Τα προσόντα και η τιμή ενός φονιά
Ποια μαγική συνταγή έκανε αυτό το εργαλείο θανάτου αναντικατάστατο; Είναι σχετικά εύκολο στη χρήση, ελαφρύ, ευθύβολο, με μεγάλη επιτυχία στις βολές ακριβείας και στη διάτριση του στόχου. Δεν χαλάει εύκολα. Μπορεί να ρίξει ακόμα κι αν από πάνω του περάσει άρμα... επειδή η κάννη του δεν στραβώνει εύκολα. Το πιο σημαντικό απ’ όλα, είναι φθηνό. Η τιμή παίζει ανάλογα με τη χώρα προέλευσης. Η μαμά-Ρωσία βγάζει τα... καλύτερα. Η παραγωγή τέτοιων όπλων όμως γίνεται και σε άλλες χώρες του Πρώην Ανατολικού Μπλοκ, όπως και στην Κίνα! Τα κινεζικά εννοείται ότι είναι τα πιο φθηνά! Στη μαύρη αγορά στην Ελλάδα η τιμή ξεκινά από τα 800 και φτάνει στα 1.500 ευρώ και εξαρτάται φυσικά από τη χώρα προέλευσης. Σε κάποιες χώρες της Αφρικής το καλάσνικοφ στοιχίζει το πολύ 30 δολάρια. Στην Ουγκάντα κοστίζει πάνω κάτω όσο ένα κοτόπουλο, ενώ στην Κένυα όσο μία κατσίκα!

Στο Β΄μέρος θα προσθέσω και εγώ μερικά πραγματάκια σχετικά με το καλάσνικοφ...

Βy the Way... εδώ είναι η απάντηση στην ερώτηση του τρωκτικού:
  • Ένα καλάσνικοφ σε σύνεχη πυρά αδειάζει τον γεμιστήρα του σε περίπου 20 δευτερολεπτα...

  • Άμα ο χειρηστής του είναι προαιτημασμένος ο Γεμιστήρας μπορει να αλλάξει σε 5 με 10 δευτερολεπτα.
Οπότε άμα θεώρησουμε ότι ήταν 2 και γνωρίζαν να το χειρήζονται καλά το καλάσνικοφ, υποθέτω ότι τους πήρε περίπου 40 με 50 δευτερόλεπτα.

και ως δωράκι για το τέλος πάρτε και μια γέυση αυτού του όπλου:



Τα σέβη μου.

Οι Bloggers οφείλουν μόνο στον εαυτό τους.

O κος Καραμήτσας είναι ο Αντιπρόεδρος του Νέου ΙΝΚΑ, (σε αυτό το σημείο να δηλώσω ότι συμπαθώ και το ΙΝΚΑ και το Νεο ΙΝΚΑ, και ας βρίσκονται σε αντιπαράθεση), και αποτελεί έναν ικανότατο Δικηγόρο με ένα βάθος σκέψης (πολύ πάνω από το μέσο όρο) που ώρες αναρωτιέμαι γιατί ελπίζει στην ακόμα στην μεγάλη αλλαγή του ΠΑΣΟΚ. παρόλαυτα είναι πάντα χαρά μου να αναδημοσιεύω τις σκέψεις του, όπως θα κάνω και με το τελευταίο κείμενο που βρήκα στον συνταξιδιώτη μου τον Νάσο (ΣΤΟΧΑΣΜΟΣ-ΠΟΛΙΤΙΚΗ). Απολαύστε υπεύθυνα:

Οι Bloggers οφείλουν μόνο στον εαυτό τους.


Άρθρο του δικηγόρου, Δημήτρη Καραμήτσα,
Αντιπροέδρου του Ν.ΙΝΚΑ

Μεγάλη η συζήτηση για τα blogs και την «δεοντολογία» τους και ακόμα μεγαλύτερες οι διαμάχες μεταξύ τους. Οι αλληλοκατηγορίες πάνε και έρχονται σε ένα ανταγωνισμό πολύ πιο άγριο, σκληρό και ωμό από αυτό του «τύπου».

Bloggers δημοσιογράφοι, Bloggers απλοί, μη επαγγελματίες πολίτες, Bloggers επώνυμοι και Bloggers ανώνυμοι …, ο καθένας σε ένα χώρο τεράστιο, που τους χωράει όλους και όλα.

Όμως τελικά πίσω από τους χώρους αυτούς, τις διαδικτυακές επισκέψεις και τις αναγνωσιμότητες βρίσκονται και πάλι άνθρωποι, που αναζητούν το δικαίωμα στην έκφραση, στην δημοσιοποίηση των θέσεών τους, στην συμβολή τους στην ενημέρωση και στην ανάδειξη θεμάτων που οι ίδιοι θεωρούν σημαντικά.

Αυτονόητο είναι το παραπάνω, θα σκεφτούν οι σκεπτόμενοι αναγνώστες.

Αυτονόητο μα και απόμακρο για πολλούς θα απαντήσω.

Καθώς άρχισαν οι «μετρήσεις» και οι ανταγωνισμοί, κάποιοι μεταβλήθηκαν σε επαγγελματίες bloggers με ιστοχώρους που λειτουργούν επί 24ωρης βάσης, χάθηκε ο αρχικός σκοπός, αυτός της ελεύθερης έκφρασης και αντικαταστάθηκε από τον ανταγωνισμό για τις «πρωτιές» στα site των μετρήσεων … και όπως κάθε «ανταγωνισμός» διεξάγεται και αυτός με απίθανα βρώμικα μέσα.

Το ίδιο το λερό σύστημα του τύπου μεταφέρεται με ασφάλεια στα blogs για να θιγούν οι «ανταγωνιζόμενοι». Ανέξοδοι προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, σπόντες και υπόνοιες πλέκονται σε ένα κουβάρι, που τελικά απαξιώνει ανθρώπους και δυνατότητες, που μεταστρέφει τον χαρακτήρα των blogs από δυνατότητα και χώρο έκφρασης προσωπικών θέσεων και πεποιθήσεων σε χώρο επαγγελματικής αυτοπροβολής και επιχειρηματικότητας.

Ομως το blog είναι μια καθαρά προσωπική υπόθεση, ένας καθαρά υποκειμενικός χώρος, ένας χώρος αυτοέκφρασης και προσωπικών επιλογών.

Εξυπηρετεί τον «άνθρωπο» δίνοντάς του το δικαίωμα έκφρασης, χωρίς να στρογγυλεύονται οι γωνίες και οι απόψεις, όπως στον τύπο. Πίσω από τον τύπο βρίσκονται επιχειρηματίες και επενδύσεις, αφεντικά και εργαζόμενοι. Όμως, πίσω από τα blogs απλά βρίσκονται άνθρωποι που θέλουν να εκφραστούν δημόσια.

Για αυτό και δεν χωρούν στον χώρο των blogs κατηγόριες, όπως δεξιά blogs, κεντρώα blogs, αριστερά blogs. Tα blogs ανήκουν στους bloggers, στους ίδιους και υπάρχουν για να εκφράζουν αυτοί την προσωπική τους άποψη, όποια και εάν είναι και πέρα και έξω από σκοπιμότητες και επιχειρηματικότητες.

Τα blogs δεν είναι επιχειρήσεις του τύπου και όποιοι τα βλέπουν επιχειρηματικά καλό για όλους θα είναι, να στραφούν σε άλλες μορφές επιχειρηματικότητας, γιατί «λερώνουν» με την παρουσία τους και εκμεταλλεύονται για προσωπικό όφελος, τους χώρους της προσωπικής ατομικής έκφρασης των άλλων.

Όχι κύριοι επαγγελματίες, όχι κύριοι κερδολάγνοι, ο χώρος των blogs δεν είναι για εσάς. Ψάξτε αλλού να αναπτύξετε την αυτιστική επιχειρηματικότητά σας, σε άλλες μορφές επιχειρηματικής δράσης και, εάν θέλετε να σας ανεχτούμε, μην ασχολείστε στο ελάχιστο με το τι είναι ο καθένας μας και τι εκφράζει.

Τιμητές για την προσωπικότητά μας δεν χρειαζόμαστε και δεν πρόκειται να ανεχθούμε.

Γράμμα σε έναν κακομαθημένο δολοφόνο

Αφού είπα και εγώ την γνώμη μου, επιτρέψτε μου να μοιράστω και την άλλη άποψη που απευθήνετε στου Δολοφόνους, σαν να το κάνανε όντος λόγω ιδεολογίας:

Του Κώστα Βαξεβάνη
Τώρα που γκρεμίσατε το σύστημα μπορείτε να είσαστε ήσυχοι. Δεν θα παράγει άλλους δειλούς όπως εσείς. Δεν ξέρω πού πάτε; Πού θέλετε να πάτε. Ξέρω όμως από πού έρχεστε. Ξέρω τι έθρεψε τη βία σας. Δεν είναι κανένα σύστημα. Δεν είναι οι μπάτσοι. Δεν είναι οι ρουφιάνοι. Είναι ο εαυτός σας. Βολεμένος στην άνεση της χαζοεπαναστατικής ρητορείας, που ζητά απλώς μια περιπέτεια για να δικαιώνεται. Αρνούμαι να σας κρίνω με όρους ιδεολογίας. Και σίγουρα επανάστασης. Μόνο με ψυχολογικούς. Και μπορώ να κατανοήσω μόνο, εκείνο το σκοτεινό έρεβος που υπάρχει μέσα σας. Γιατί δεν γίνατε αυτό που ήθελε η μαμά, και πρέπει να πληρώσει η κοινωνία.
Τι σχέση έχετε με ιδεολογία; Μόνο μία. Είναι η κουβέρτα, ο μπερντές για να κρύβετε πόσο κακομαθημένοι είσαστε. Κομπλεξικοί, εκδικητικοί,δειλοί ξεκομμένοι από ό,τι παράγει η κοινωνία και ό,τι έχει ανάγκη για να αλλάξει. Αμφιβάλω αν έχετε κάνει ένα μεροκάματο στη ζωή σας. Αν πονέσατε ποτέ με τον πόνο της ανάγκης, και όχι του εγωισμού σας. Αν πεινάσατε. Αν καταλάβατε πως η ζωή γύρω, δεν είναι το reality της βεντέτας με τους μπάτσους. Αμφιβάλω αν σηκωθήκατε ποτέ 7 η ώρα το πρωί για να πάτε στη δουλειά σας.
Αμφιβάλω αν ξέρετε τι θέλετε. Αν είχατε στόχο, όραμα, αγάπη για κάτι. Δεν μισείτε τους μπάτσους. Δεν μισείτε τον 20 χρονο που πυροβολήσατε. Μισείτε τους πάντες γιατί όχι μόνο δεν σας μοιάζουν, αλλά είναι εκεί για να σας θυμίζουν πως αποτύχατε σε όλα. Πως είσαστε κοινοί ληστές, ποινικοί, εραστές της επανάστασης του αντιβιοτικού. Τρεις ημερεισίως μετά το φαγητό. Όταν η γκόμενά σας έχει βγει με τις φίλες σας και εσείς πλήξετε. Επαναστάτες του play station. Μισείτε τον ίδιο σας τον εαυτό. Μισείτε και αγαπάτε με σφαίρες. Είσαστε τραγικοί…


Πανδωρικώς

Τετάρτη, 28 Οκτωβρίου 2009

Προστατευμένη Φωτογραφία.


Αυτή η Φωτογραφία έχει κάνει τον γύρο του κόσμου 5-6 φορές. Είναι λογικό άλλωστε εμπνέει ασφάλεια... εκτός αυτού εστιάζει στην σπάνια ομορφιά του συγκεκριμένου αστυνομικού, και τον Επαγγελματισμό που τον διακρίνει. Από την μία τον ζηλεύω τον Φωτογράφο που κατάφερε να βγάλει ένα τέτοιο έργο τέχνης... από την άλλη πονάω μόνο που σκέφτομαι την συνέχεια...

Η Τέχνη άλλωστε θέλει θυσίες...

Εξάλλου το μοντέλο πόζαρε δωρεάν.

Βλέποντας & Λέγοντας-«Εργασιακά: η πραγματικότητα της δουλειάς» Πα 30/10/09-22:00

Δείτε την Παρασκευή στις 10:00μμ ζωντανά την εκπομπή «Βλέποντας & Λέγοντας» με θέμα συζήτησης:

«Εργασιακά: η πραγματικότητα της δουλειάς»


* Ωράρια - αμοιβές - συνθήκες
* Σχέσεις εργοδότη-προϊσταμένου-υφισταμένου
* Συνδικαλιστική οργάνωση
* Ο ρόλος της δουλειάς στη σημερινή κοινωνία



Τρομοκράτες που μιμούντε Μαφιόζους...

... ή μαφιόζοι που παριστάνουν τους Τρομοκράτες.


Επίθεση δέχθηκαν αστυνομικοί, από κουκουλοφόρους με πολυβόλα, και εμπνευσμένος απο αυτό έγραψα το "Αδελφός σκοτώνει αδερφό;" εμπνευσμένος απο κάτι ανάλογο που έγραψε ο Alterego. Παρόλαυτα εγώ το έγραψα περίσσοτερο για αιμοδιψεις ευκολόπιστους που ορέγονται έναν καινούριο εμφύλιο.
Θα παρακαλούσα οι κύριοι μαφιόζοι που ίσως διαβάζουν κατά τύχη την ταπείνη μου ανάρτηση να μην θυμώσουν αφού δεν είναι στις προθέσεις μου να μπλεχτώ στις δουλειές τους, (προφανώς άμα με βρήτε σε κανένα χαντάκι άυριο αυτό θα σημένει ότι δεν έγινε δεκτή η συγνώμη μου), απλά όταν μιλάει ο κος Χρυσοχοίδης και λέει για εστίες ανομίας και κράτος δικαίου, με πιάνει ένας ακατάσχετος Βερμπαλισμός και θέλω να μιλάω... να μιλάω... για τον πολυαγαπημένο μου κύριο Χρυσοχοίδη.

Χώρις να υπάρχει προκύρηξη (ακόμα...) ο κύριος Χρυσοχοίδης έκανε λόγο για τρομοκράτες. Φυσικά η προκύρηξη θα βγεί και αυτή και θα είναι μάλλον απο την ΣΕΧΤΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΩΝ, και μάλλον θα είναι μια προκύρηξη σκληρή σαν την προήγούμενη, ολίγον τι ποιο μπερδεμένη, και κατά πάσα πιθανότητα θα μιλάει για ελευθερία στα Εξάρχεια, θα βάζει στόχο επιφανείς πολίτες... ίδίως όσους θέλουν την συμπαράσταση των πολιτών, και τέλος μπορεί να τους πέσει (τυχαία πάντα) κάποιο αποδειχτηκό στοιχείο που να εμπλέκει τους πυρίνες της φωτιάς (ναι... αυτούς με την κατσαρόλα). Και φυσικά θα κληθεί ο κος Χρυσοχοίδης να έρθει να μας σώσει από τους τρομοκράτες και από τον εαυτό μας, όπως κάνει τόσο δραστικά εδώ και έναν μήνα.

Δεν έχω και πολλά να προσθέσω σε αυτό το δράμα, και μάλιστα θα χειροκτροτούσα και όλας για την επικείμενη σωτήρια απο τον Γεναίο κο Χρυσοχοίδη... εάν δεν με προβλημάτιζε λίγο η μεθοδολογία αυτού του καινούριο τύπου Τρομοκρατών.
Μέχρι τώρα τα πράγματα ήταν απλά. Άλλη μέθοδο χρησιμοποιούσε η μαφία, (μάλιστα άλλη η Αμερικάνική, και άλλη η ρώσική), και άλλη οι τρομοκράτες, και πάνω που όλα ήταν τακτοποιήμένα και ήσυχα... εμφανίστηκε η Σεχτα.
Αυτοί οι τρομοκράτες... ή αόρατοί είναι, ή ατρόμητοι, γιατί οι τρομοκράτες που θυμάμαι, σχέδιαζαν τόσο λεπτόλογα την επιθεσή τους και χρησιμοποιούσαν τόσο ευρεσυτεχνία, και έρχοντε ξαφνικά οι καινούριοι και παριστάνουν τους Rambo. Επείδη με βλέπω να ξεφέυγω σιγά σιγά ας αναλύσουμε τις μεθοδολογίες και ας δούμε τις διαφορές.

Μαφιόζικη Επίθεση: Οι Μπράβοι οπλοφορούν... αυτό είναι ένα γεγονός. 2 στους 3 μπράβους δέν έχει άδεια οπλοφορίας, (ούτε καν καθαρό όπλο). Το δέυτερο γεγονός είναι ότι ποτέ δεν τους πιάνουν... απλά δεν τους συλλαμβάνουν ποτέ. συνήθως ανήκουν στα "καλά παιδιά", και γι αυτό το λόγο, εάν κατά λάθος τους σταματήσουν, δεν τους ψάχνουν καν, τους ζητάνε ένα συγνώμη και τους αφήνουν ήσυχους να συνεχίσουν το έργο τους. Οι μοναδικοί που είχαν πρόβλημα για την δραστηριότητα τους αυτή την στιγμη βρίσκονται στο άγιο όρος, ή σε κάποια άλλη μονή, με τις ιδιες λίγο πολύ αρμοδιότητες που είχαν και στην προηγούμενη τους ζωή, (Θα πω την φύλαξη, για να μην παρεξηγήθω δυσάρεστα). Αυτή η άνεση τους να κουβάλανε ότι γουστάρουν και να οδηγούν ότι γουστάρουν τους κάνει να κατάφευγουν για χάρην ευκολίας και απλότητας στις μαφιόζικου τύπου επιθέσεις.
Ουσιαστικά μαφιόζικου τύπου επίθεση έχει το εξής μοτίβο. απομάκρυνση των οπλοφόρων μαρτύρων (αστυνομικων) από τον στόχο, με σκοπό την απομόνωση του απο κάθε είδους βοήθεια, και η εφνιδιαστική υπερφαλλάγκιση του στόχου που συνήθως δεν του δίνει και πολλές ελπίδες να αμύνθει, ίδιώς άμα είναι μόνος του ή άοπλος.

Οι Τρομοκράτες ιδίως αυτοί που είναι ιδιώτες και όχι κρατικοδίαιτοι, έχουν περισσότερο το στύλ του Επαγγελματία δολοφόνου, με μικρές εξαιρέσεις αναλόγος το μήνυμα που έχουν να περάσουν. σύνηθως σχέδιάζουν το χτύπημά τους καιρό, και αυτό που τους χαρακτήριζει είναι η ευρεσυτεχνία, (θύμηθήτε λίγο την 17Ν πως εκτελούσε τους στόχους...)

ΣΕΧΤΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΩΝ: Ουσιαστικά είναι αυτοί που περάσανε την τακτική της Μαφιόζικης επίθεσης στο ρεμπερτόριο τους. Πίστέυω σε γενικές γραμμές ότι είναι έυκολος και ο εντοπισμός τους.
  • Απομονόνουν στόχους: οπότε για να βρούμε τους συνεργάτες τους δεν χρειάζεται και πολλά παρά μόνο να ρωτήσουμε ποιος έδωσε την διατάγη στους αστυνομικούς (στόχους) να κάνουν περιπολία μόνοι τους, ή ποιος συνάδελφός τους θύμηθηκε να πάει τουάλετα εκείνη την στιγμή.
  • Απο την στιγμή που είναι πιστολέρο... σημαίνει ότι έχουν το σουλούπι του μπράβου(σώματώδεις, άσχημος, και εμφανισιάκα άλλα και υπαρξιάκα ανεγκέφαλος, με το κλασσίκο πρόσωπο του ουισκάκια) οπότε με μια περιήγηση στα νυχτερινά μαγαζιά της Αθήνας (και όχι μόνο των Εξαρχείων) Ο μάρτυράς θα μπορούσε να τους εντοπίσει σε κάποιο μαγαζί αρκεί να κοιτάζει α)εκει που κάθετε το αφεντικό, β)στα πρώτα τραπέζια, Γ)στο Bar και στους prive χώρους. φύσικά την ημέρα της Επίθεσης, το βράδυ μετά λογικά θα πρέπει να βρίσκονται σε κάποιο στριπτιτζάδικο για να διώξουν την τεστοστερόνη που προσφέρουν οι πυροβολισμοί εντός της πόλης.
Τέλος επείδη μάλλον θα νομίζετε ότι λέω αρλούμπες δείτε πως σκοτώθηκε ένα παλικάρι μπροστά από το στέκι μεταναστών, και πως έγινε η χθεσινή επίθεση και πως είχε γίνει η επίθεση εναντίον του κου. Νίκου Σάββα.
Τα σέβη μου.

Αδερφός σκοτώνει αδερφό;

Μετά τις σκέψεις του Altrerego αποφάσησα να αφήσω και εγώ ένα μηνυμα σε αυτούς που διψάνε για αίμα. Όλοι οι αιμοδιψεις θέλω να ξέρουν ότι τους αφιέρώνω την θέση μου για τον πόλεμο, ασχέτως ότι θα πολέμουσα σε έναν πόλεμο άλλα για πολύ διαφορετικούς λόγους απο αυτούς που τους ξεκινάνε:

Ἀδερφέ μου, σκοπέ
ἀδερφέ μου, σκοπέ
σ᾽ἀκούω να περπατᾶς πάνω στο χιόνι
σ᾽ἀκούω ποὺ βήχεις μὲς στὴν παγωνιὰ
σὲ γνωρίζω, ἀδερφέ μου
καὶ μὲ γνωρίζεις.
Στοιχηματίζω ὅτι ἔχεις μιὰ κοριτσίστικη φωτογραφία στὴν
τσέπη σου.
Στοιχηματίζω ἀριστερὰ μέσα στο στῆθος σου πὼς ἔχεις μιὰ
καρδιά.


θυμᾶσαι;
Εἶχες κάποτε ἕνα τετράδιο ζωγραφισμένο χελιδόνια
είχα κάποτε ονειρευτεί να περπατήσουμε κοντά - κοντά
στο κούτελό σου ένα μικρό σημάδι απ᾽την σφεντόνα μου
στο μαντήλι μου φυλάω διπλωμένα τα δακρυά σου
στην άκρη της αυλής μας έχουν ξεμείνει τα σχολιανά παπού -
τσια σου
στον τοίχο του παλιού σπιτιού φέγγουν ακόμα
με κιμωλία γραμμένα τα παιδικά μας όνειρα.
Γέρασε η μάνα σου σφουγγαρίζοντας τις σκάλες των
υπουργείων
το βράδι σταματάει στη γωνιά
κι αγοράζει λίγα κάρβουνα απ᾽το καρότσι του πατέρα μου
κοιτάζονται μια στιγμή και χαμογελάνε
την ώρα που εσύ γεμίζεις το όπλο σου
κ᾽ετοιμάζεσαι να με σκοτώσεις.


Βασίλεψαν τα πρωινά σου μάτια πίσω απο ένα κράνος
άλλαξες τα παιδικά σου χέρια με ένα σκληρό ντουφέκι
πεινάμε κ᾽ οι δυό για ένα χαμόγελο
και μια μπουκιά ήσυχο ύπνο.


Ακούω τώρα τις αρβύλες σου στο χιόνι
σε λίγο θα πάς να κοιμηθείς
καληνύχτα, λυπημένε αδερφέ μου
άν τύχει να δείς ένα μεγάλο αστέρι είναι που θα σε συλ -
λογίζομαι
καθώς θ᾽ ακουμπήσεις τ᾽ όπλο σου στη γωνιά θα ξαναγίνεις
ένα σπουργίτι.


Κι όταν σου πούν να με πυροβολήσεις
χτύπα με αλλού
μη σημαδέψεις την καρδιά μου.
Κάπου βαθιά της ζεί το παιδικό σου πρόσωπο.
Δε θάθελα να το λαβώσεις.


Λειβαδίτης Τάσος

Αλήθεια τι πόλεμος είναι αυτός που ο αδελφός σκοτώνει τον αδερφό του;



Αφού αγαπάτε τόσο πολύ τον Θάνατο, αγαπήστε τον δικό σας...

Σήμερα είναι μέρα γιορτής.

Σήμερα είναι μέρα γιορτής... έτσι λίγο χιούμορ επιτρέπετε... Γιορτή Γαρ.


ΕΚΘΕΣΗ ΕΝΟΣ ΜΑΘΗΤΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΓΙΟΡΤΗ ΤΗΣ 28ης ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ

Η 28η Οκτωβρίου είναι μια πάρα πολύ σπουδαία μέρα.Η 27η Οκτωβρίου και η 29η Οκτωβρίου δεν λένε και πάρα πολλά πράγματα. Η 26η Οκτωβρίου κάτι λέει άμα σε λένε Δημήτρη. Ο Δημήτρης Καλπακλής που τον λένε Δημήτρη και πάει Δευτέρα, χαίρεται πάρα πολύ που τον λένε Δημήτρη γιατί γιορτάζει και παίρνει πάρα πολλά παιχνίδια και είναι πάρα πολύ τυχερός.


Ενώ άμα σε λένε Νεκτάριο δεν είσαι και πολύ τυχερός, γιατί κανένας δεν ξέρει πότε γιορτάζουν οι Νεκτάριοι. Κάποτε πρέπει να γιορτάζουν οι Νεκτάριοι, γιατί ένα παιδί που το λένε Νεκτάριο μού είπε ότι κάποτε γιορτάζουν ακόμα και οι Νεκτάριοι, αλλά επειδή κανένας άνθρωπος στον κόσμο δεν ξέρει πότε γιορτάζουν οι Νεκτάριοι, αυτό το παιδί είναι πολύ στενοχωρημένο και τρέχουν και οι μύξες του.

Η 28η Οκτωβρίου είναι μια πάρα πολύ σπουδαία μέρα άμα πέφτει Δευτέρα, γιατί έχουμε τριήμερο και πάμε εκδρομή στο χωριό του μπαμπά μου. Εκτός αν δεν πάμε, γιατί η μαμά μου δεν χωνεύει τη μαμά του μπαμπά μου, ενώ χωνεύει πάρα πολύ τη δική της μαμά που δεν τη χωνεύει ο μπαμπάς μου, οπότε μπορεί να μείνουμε και σπίτι.

Εμείς τα παιδιά είμαστε πάρα πολύ περήφανα που έχουμε την 28η Οκτωβρίου. Γιατί πριν γίνει η 28η Οκτωβρίου, είχανε να γιορτάζουνε μόνο την 25η Μαρτίου. Την 28η Οκτωβρίου πηγαίνανε σχολείο κανονικά γιατί δεν υπήρχε 28η Οκτωβρίου. Δηλαδή υπήρχε 28η Οκτωβρίου, αλλά κανένας δεν το έκανε θέμα γιατί δεν είχανε μπει οι Γερμανοί. Έπρεπε πρώτα να μπουν οι Γερμανοί και μετά να γίνει μια μέρα της προκοπής.

Εγώ είμαι πολύ περήφανη Ελληνοπούλα. Νιώθω ένα ρίγος. Και μόλις το είπα στη μαμά μου μού έβαλε θερμόμετρο και είχα 37,4 και μου έδωσε σιρόπι και μου πέρασε το ρίγος. Η γιαγιά μου νιώθει ένα ρίγος από μόνη της, γιατί εκείνη την έζησε την 28η Οκτωβρίου και πρέπει να την πέρασε πάρα πολύ ωραία.

Η κυρία Χρυσάνθη, η δασκάλα μας, μας είπε ότι την 28η Οκτωβρίου ήρθε ο Ιταλός πρέσβης στο σπίτι του Ιωάννη Μεταξά, νύχτα, χωρίς να τηλεφωνήσει πρώτα και τον ρώτησε αν μπορούν να πάρουνε την Ελλάδα και να την έχουνε για δικιά τους σ' όλη του τη ζωή. Και ο Ιωάννης
Μεταξάς τσαντίστηκε που τον ξυπνήσανε και είπε «ΟΧΙ». Κι αυτό το «ΟΧΙ» το είπε πολύ ηρωικά γι' αυτό κι εμείς το λέμε «το ηρωικό ΟΧΙ».

Κι εμένα όταν ήρθε η Χαρούλα σπίτι μου, μου ζήτησε όλες μου τις Μπάρμπι και τη Σίντι αστροναύτη, της είπα ηρωικά «ΟΧΙ» γιατί δεν είναι καθόλου ευγενικό αυτό που έκανε ο
Ιταλός πρέσβης και η Χαρούλα. Αμα θέλεις να χαρίσεις κάτι το κάνεις από μόνος σου. Κι ο κύριος Μεταξάς δεν ήθελε να χαρίσει την Ελλάδα ούτε εγώ τη Σίντι αστροναύτη.

Και μετά τους πολεμήσαμε τους Ιταλούς. Δηλαδή, εγώ δεν τους πολέμησα γιατί δεν είχα γεννηθεί ακόμα. Ούτε ο μπαμπάς ούτε η μαμά. Η μαμά δεν ξέρω πότε γεννήθηκε γιατί όποτε τη ρωτάω «μαμά, πόσων χρόνων είσαι;» μου απαντάει «μήπως είδες το Βετέξ της κουζίνας;».

Και μετά πέρασε η 28η Οκτωβρίου και μπήκανε άλλοι μήνες άσχετοι και διώξαμε τους Ιταλούς και μπήκανε οι Τούρκοι. Όχι, λάθος, Θάνο, μου δίνεις τη γόμα σου; Μπήκανε οι Γερμανοί. Μπήκανε οι Γερμανοί και η γιαγιά μου έκλεισε τα παντζούρια για να μην τους βλέπει και τους έβλεπε κρυφά από τις γρίλιες και την έπιασε η μαμά της και την έδειρε. Κι άλλοι άνθρωποι κλείσανε τα παντζούρια γιατί τους σιχαίνονταν. Κι εγώ σιχαίνομαι το γάλα άμα κάνει πέτσα.

Και όλοι οι Γερμανοί ήτανε χάλια, αλλά ο πιο χάλια απ' όλους ήτανε ο Παλαιών Πατρών Γερμανός. Αυτός ήτανε από μητέρα Πατρινιά, πατέρα Γερμανό και το μικρό του όνομα ήταν «Παλαιών» και δεν ξέρω πότε γιορτάζει ούτε αν του φέρνανε δώρα. Αυτός πήγαινε μπροστά μπροστά και είχε μια ελληνική σημαία και την έσκισε και την πέταξε και την πάτησε και την έφτυσε. Και μετά πήρε μια γερμανικιά, πιο σιδερωμένη και μετά πήγε στην Ακρόπολη και την έβαλε στην Ακρόπολη. Και ένα παιδί θύμωσε πάρα πολύ και πήγε με ένα φίλο του και την έβγαλε και την πέταξε στο κεφάλι ενός περαστικού. Και τον φίλο του τον λέγανε Σάντσο και το παιδί Απόστολο Γκλέτσο και μετά επειδή ήτανε τόσο γενναίος, οι άνθρωποι θέλανε να τον κάνουνε υπερνομάρχη, αλλά κάνανε μια κυρία Φώφη.

Και μετά δεν ήτανε πια 28η Οκτωβρίου και όλοι πεινάγανε και τρώγανε γάτες. Εμείς έχουμε μια γάτα τη Λουλού, αλλά δεν την τρώμε γιατί την αγαπάμε, αλλά γιατί είναι πολύ νευρικιά και τη φοβόμαστε. Κι εκτός από γάτες σκοτώσανε και τον αδελφό της γιαγιάς μου πάνω σε ένα βουνό που νομίζω ότι ήτανε ο Παρνασσός χωρίς τις πίστες. Και μετά περάσανε τα χρόνια και οι Γερμανοί δεν θυμάμαι πώς φύγανε. Ή τους διώξαμε ή μας βαρέθηκαν.

Και τότε όλοι οι Έλληνες βγήκανε έξω και φιλιόντουσαν κι εμένα δεν μου αρέσει να με φιλάνε οι φίλες της μαμάς μου γιατί έχουνε σάλια. Αλλά εκείνη η μέρα ήτανε πολύ σπουδαία και δεν τους ένοιαζε τους ηρωικούς Έλληνες που σαλιώνανε ο ένας τον άλλον.

Και τώρα, από τη χαρά μας βάζουμε την ελληνική σημαία στο μπαλκόνι. Όμως εμείς δεν βάζουμε την ελληνική σημαία, γιατί όταν μετακομίσαμε τη χάσαμε. Και κάθε 28 Οκτωβρίου ντρεπόμαστε πάρα πολύ, αλλά τον υπόλοιπο χρόνο το ξεχνάμε και δεν πάμε να αγοράσουμε μια καινούργια. Αυτά και ελπίζω να μην ξανάρθουν οι Γερμανοί. Ελπίζω επίσης η έκθεση να είναι τρεις σελίδες και ελπίζω μετά να πάμε στο Βίλατζ Σέντερ, γιατί δεν έχω δει ακόμα το Σκούμπι Ντου.

Ζήτω η 28η Οκτωβρίου!


blackhumor

από http://enimerwsi-gr.blogspot.com/2009/10/28_28.html

Τρίτη, 27 Οκτωβρίου 2009

Ανώνυμη ανάλυση της Πολιτικής Κατάστασης

Σε πολιτικές κουβέντες τις περισσότερες φορές οι ανώνυμοι επιδίδονται σε άνεφ όρων μπουρδολογία. Μερικές φορές όμως μέσα στα ανώνυμα σχόλια βρίσκονται διαμάντια. στην ανάρτηση του συνταξιδιότη μου Σίβυλλα βρήκα σχετικά με τα αποσιωπημένα σκάνδαλα, βρήκα αυτό από έναν ανώνυμο σχολιαστή:


Τα κόμματα βρίσκονται σε κρίση. Η ΝΔ έχασε ένα εκατομμύριο ψήφους. Το ΠΑΣΟΚ δεν κέρδισε νέους ψηφοφόρους, έμεινε στάσιμο. Το ΚΚΕ μειώθηκε και ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ απλώς διασώθηκε. Ο ΛΑΟΣ είδε τις μεγάλες του προσδοκίες να διαψεύδονται. Και το χειρότερο, τα κόμματα έχουν απωλέσει την εμπιστοσύνη του κόσμου, των ίδιων των οπαδών τους.
Είναι κυριολεκτικά πρωτοφανές (για όλη την Ευρώπη) ότι ένα εκατομμύριο ψηφοφόροι προτίμησαν να χάσουν την εξουσία αντί να ψηφίσουν αυτούς που τους απογοήτευσαν. Αυτό αμφισβητεί τη διαδεδομένη άποψη ότι ο κάθε ψηφοφόρος βάζει πάνω από όλα το βόλεμά του, το ρουσφέτι, την τακτοποίηση των προσωπικών του υποθέσεων.
Κάτι αλλάζει σε βάθος στο σύνολο της ελληνικής κοινωνίας αφού, όπως είδαμε, τα άλλα κόμματα δεν απορρόφησαν τη δυσαρέσκεια. Ο δικομματισμός φαινομενικά διατηρεί την ισχύ του αλλά τα ποσοστά απατούν. Η ιδέα «να πάρουμε την κυβέρνηση» δεν ασκεί την παλιά ακαταμάχητη γοητεία της, όχι σε όλους. Ίσως το φαινόμενο είναι προσωρινό αλλά αν τα κόμματα δεν «πάρουν το μήνυμα» θα εκπλαγούν δυσάρεστα.
Πρώτος έκανε την επανάστασή του ο κόσμος της συντηρητικής παράταξης και προκάλεσε την ήττα της ΝΔ. Η διαφθορά και η οικονομική πολιτική (κατά τις δημοσκοπήσεις) ήταν τα κίνητρα αυτής της επανάστασης. Οι θεωρούμενοι συντηρητικοί πολίτες έδειξαν έμπρακτα ότι διαθέτουν υγιή ανακλαστικά και ριζοσπαστισμό. Καταγράφηκε ότι η ηθική εξακολουθεί για ορισμένους να είναι μέρος της πολιτικής. Ιδίως όταν η οικονομική πολιτική είναι μονομερής, εναντίον των μικρών και μεσαίων εισοδημάτων. Στο πρόβλημα θα προσκρούσει σύντομα και το ΠΑΣΟΚ. Η οποιαδήποτε συναίνεση με στόχο να συνεχιστεί ή ίδια οικονομική πολιτική θα έχει το ίδιο αποτέλεσμα με θύμα, πλέον, τη σημερινή κυβέρνηση. Συνυπεύθυνα για την κρίση και τα δυο κόμματα, θα πληρώσουν, το ένα μετά το άλλο, την αδυναμία τους να οδηγήσουν στην έξοδο.
Η αποστασιοποίηση των «συντηρητικών» από τη ΝΔ συνοδεύτηκε από την άρνηση των «προοδευτικών» να συνταχθούν και να διογκώσουν, αριθμητικά, το ΠΑΣΟΚ. Η συμπεριφορά είναι κοινή και οφθαλμοφανώς ξεπερνάει τους κομματικούς διαχωρισμούς.

Καταγγελία με ονοματεπώνυμο για τα ΜΑΤ στα Εξάρχεια.

Αναδημοσιέυω από το Λιμέρι.


Καταγγελία με ονοματεπώνυμο

Η καλή μέρα για την «αποκατάσταση του νόμου και της τάξης» φαίνεται από το πρωί - ειδικά αν προκύπτει από ένα εφιαλτικό επεισόδιο που συνέβη μέσα στα μαύρα μεσάνυχτα.
Τα όσα συνέβησαν ξημερώματα της 9ης Οκτωβρίου ζωντανεύουν εμπρός μας μέσα από την έγγραφη καταγγελία της φιλολόγου-σχολικού συμβούλου Ζωής Μπέλλα-Αρμάου, παντρεμένης, με παιδιά, που κατοικεί τριάντα χρόνια στα Εξάρχεια και το σπίτι της είναι στην οδό Μεσολογγίου, ελάχιστα μέτρα από το σημείο της δολοφονίας του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου:
«Ξημερώματα Παρασκευής 09/10/2009, ώρα 12.45 π.μ., μια διμοιρία των ΜΑΤ έχει σταματήσει στη διασταύρωση Μεσολογγίου και Α. Μεταξά, στα Εξάρχεια, ακριβώς κάτω από το σπίτι μου. Ακούγονται ύβρεις και χυδαιολογίες που ανταλλάσσονται ανάμεσα σε τρεις νεαρούς που βρίσκονται στον πεζόδρομο της Μεσολογγίου, στην πολυκατοικία απέναντι και στους άνδρες των ΜΑΤ. Το φραστικό επεισόδιο συνεχίζεται επί ώρα. Βγαίνω στο μπαλκόνι και βλέπω τους άνδρες των ΜΑΤ να συνοδεύουν τα λόγια τους με αντίστοιχες χειρονομίες σεξιστικού περιεχομένου (πιάνοντας με τα χέρια τους τα γεννητικά τους όργανα κ.ά.). Μιλούν δυνατά και προκλητικά, προχωρώντας κατά διαστήματα επιθετικά προς τους νεαρούς. Κόσμος βγαίνει στα παράθυρα και στα μπαλκόνια. Εμείς, οι κάτοικοι των Εξαρχείων, έχουμε ζήσει πολλές φορές παρόμοιες καταστάσεις. Αυτή τη φορά, όμως, η χυδαιότητα και η πρόκληση των ανδρών των ΜΑΤ απέναντι σε 3 μόνο νεαρούς ξεπερνούν κάθε όριο.
Οργανα της τάξης
Τους λέω ότι είναι "όργανα της τάξης και δεν επιτρέπεται να απαντούν με χυδαιολογίες και προκλητικό τρόπο". Τότε κάποιοι μου απαντούν: "Αντε πήγαινε μέσα να βάλεις κάνα πλυντήριο", "μπες μέσα, κυρά μου", "άι, παράτα μας" και άλλα παρόμοια, γελώντας ειρωνικά. Τους λέω ότι η συμπεριφορά τους είναι ανάρμοστη προς μια κυρία και προς την ιδιότητά τους, αυτοί συνεχίζουν τις λοιδορίες και προς εμένα και προς τους νεαρούς, κάποιος στρέφει προς το μέρος μου έναν φακό. Τους λέω ότι με προσβάλλουν ως πολίτη και τους ζητώ να μου δώσουν τον αριθμό τους. Τότε είναι που υπερβαίνουν κάθε όριο κοσμιότητας. Κάποιος μου απαντά: "Κατέβα να μου τον πάρεις", γελούν, και κάποιος άλλος συμπληρώνει "ναι, και να μου τον μετρήσεις", και κάποιος άλλος "ναι, με το στόμα", προσθέτοντας και άλλα κοροϊδευτικά σχόλια.
Ως πολίτης και ως γυναίκα ένιωσα ότι είχα θιγεί αφάνταστα και ότι η συμπεριφορά τους συνιστούσε δημόσια προσβολή και υπέρβαση εξουσίας. Κατεβαίνω στον πεζόδρομο της Μεσολογγίου. Η διμοιρία έχει προχωρήσει λίγο πιο πέρα από την είσοδο της πολυκατοικίας μου και στέκεται μπροστά από την πολυκατοικία στον αρ. 17, όπου μέσα έχουν κλειστεί οι 3 νεαροί (δύο αγόρια και μία κοπέλα, με τους οποίους διαπληκτίζονταν προηγουμένως). Βλέπω ότι λίγο πιο πέρα στέκονται αρκετοί ειδικοί φρουροί, οι οποίοι πλησιάζουν. Ζητώ από τους άνδρες των ΜΑΤ να μου δώσουν τους αριθμούς τους. Κανείς δεν έχει διακριτικά, ούτε μου δίνουν τα στοιχεία τους. Αντιθέτως, κάποια στιγμή, ένας απ' όλους, μετρίου αναστήματος, στρέφει το κεφάλι (οι άλλοι δεν τον βλέπουν) και μου κάνει με το στόμα έναν μορφασμό με σεξιστικό υπονοούμενο. Στο μεταξύ κατεβαίνουν από τα σπίτια τους και άλλοι κάτοικοι, μαζεύονται και περαστικοί. Επιμένω να μου δώσουν τα στοιχεία τους, δεν μου τα δίνουν· απευθύνομαι σε κάποιον που λόγω ηλικίας υποθέτω ότι είναι ο επικεφαλής τους. Μου λέει, με τρόπο απαξιωτικό, να απευθυνθώ στην αστυνομία. Πράγματι, αυτό κάνω. Η ώρα είναι 1.17 π.μ. Τηλεφωνώ από το κινητό μου. Μου απαντά μια αστυνομικός. Της λέω επώνυμα ότι έχω δεχθεί λοιδορίες και προπηλακισμούς από τη διμοιρία των ΜΑΤ που εκείνη την ώρα εκτελούσε υπηρεσία στην οδό Μεσολογγίου και Μεταξά και ζητώ την προστασία της αστυνομίας. Με αφήνει να περιμένω στο τηλέφωνο, το οποίο κάποια στιγμή κλείνει. Ξαναπαίρνω σε 3', απαντά κάποια άλλη αστυνομικός, η οποία ζητά να της διηγηθώ εκ νέου τι συμβαίνει, πράγμα το οποίο έκανα, αλλά η Αμεση Δράση δεν προσήλθε.
Παράλληλα, ανοίγει η εξώπορτα της πολυκατοικίας στον αρ. 17 και βγαίνει ένας από τους κατοίκους. Εκείνη τη στιγμή βρίσκουν ευκαιρία 3-4 ειδικοί φρουροί, εισβάλλουν στην είσοδο της πολυκατοικίας και επιτίθενται σε έναν νεαρό που βρίσκεται μέσα· τον ρίχνουν κάτω, τον χτυπούν και τον τραβούν βίαια προς τα έξω. Οι κάτοικοι φωνάζουν ότι η είσοδός τους στην πολυκατοικία τους χωρίς ένταλμα είναι παράνομη και κάποιοι προσπαθούν να προστατεύσουν τον νεαρό από τα χτυπήματα. Στη συνέχεια οι ειδικοί φρουροί μετακινούνται προς τη διασταύρωση Μεσολογγίου και Τζαβέλλα, ενώ οι δυνάμεις των ΜΑΤ και πάλι προς τη διασταύρωση Μεσολογγίου και Μεταξά, δηλαδή κάτω από το σπίτι μου. Ο κόσμος διαλύεται, επιστρέφω κι εγώ στο διαμέρισμά μου. Τους ακούω και πάλι να απαντούν κοροϊδευτικά στις ύβρεις κάποιων νεαρών και να μιμούνται με ειρωνικό τρόπο τις φωνές τους.
Εν κατακλείδι,
1. επειδή θεωρώ ότι οι άνδρες των ΜΑΤ, που την ανωτέρω ημερομηνία και ώρα εκτελούσαν υπηρεσία στη διασταύρωση των οδών Μεσολογγίου και Μεταξά, εντελώς απρόκλητα, προσέβαλαν δημοσίως και ενώπιον τρίτων την τιμή και την υπόληψή μου με σεξιστικές εκφράσεις και χειρονομίες, υπερβαίνοντας τα καθήκοντά τους και προσβάλλοντάς με βάναυσα ως γυναίκα και ως πολίτη,
2. επειδή θεωρώ ότι οι ειδικοί φρουροί που εκτελούσαν υπηρεσία στον πεζόδρομο της Μεσολογγίου και Τζαβέλλα την ίδια ώρα υπερέβησαν τα καθήκοντά τους με την είσοδό τους χωρίς ένταλμα στην πολυκατοικία επί της οδού Μεσολογγίου 17 και επιτέθηκαν απρόκλητα και με βάναυσο τρόπο σε έναν νεαρό,
3. επειδή ως πολίτης ένιωσα απροστάτευτη (σημειώνω ότι την Παρασκευή, 9/10/2009, το απόγευμα, τηλεφωνικά ενημέρωσα για το επεισόδιο και το προσωπικό Γραφείο του υπουργού Προστασίας του Πολίτη, από το οποίο απλώς μου απάντησαν ότι θα ενημερώσουν τον υπουργό),
4. κι επειδή θεωρώ ότι η συγκεκριμένη συμπεριφορά των ανδρών των ΜΑΤ και των ειδικών φρουρών εκθέτει το σώμα της αστυνομίας, καταθέτω τη συγκεκριμένη καταγγελία και παρακαλώ να μεριμνήσετε για τα δέοντα. Εφόσον κριθεί αναγκαίο, μπορώ να σας καταθέσω και ονόματα μαρτύρων, που ήταν παρόντες στα επεισόδια».

Οι διαδικασίες συμμετοχής, οι προειλημμένες αποφάσεις και η κοινή γνώμη

Να αναδημοσιέυσω και μια ανάρτηση από αυτές που μου αρέσουν:



Ο όρος «κοινή γνώμη» δεν θα μπορούσε ποτέ να είναι πιό πρόστυχος παρά κατά την περίοδο που διανύουμε. Οι άνθρωποι έχουμε πιά τόσο πολύ ομογενοποιηθεί στο μόρφωμα το ονομαζόμενο «λαός» ώστε η γνώμη, η ιδιότητα αυτή του πολίτη, έχει γίνει πιά «κοινή»· με την έννοια της εκπόρνευσης, όχι του μοιράσματος.
Μη έχοντας πιά ιδίαν γνώμη, αλλά μόνον ιδιωτική, κατευθυνόμενη από την κοντόφθαλμη συμφεροντολογία της ατομικής εξασφάλισης, εύκολα αναγόμαστε σε διαχειρίσιμο μέγεθος για εκείνους των οποίων τα συμφέροντα είναι λίγο ή πολύ μεγαλύτερα από τα δικά μας.

Η αγοραστική συμπεριφορά μας είναι προβλέψιμη και διαχειρίσιμη, γιά παράδειγμα, από τον υπεύθυνο πωλήσεων ενός καταστήματος. Η επικοινωνιακή συμπεριφορά μας είναι επίσης εύκολα προβλέψιμη και διαχειρίσιμη από τον μάνατζερ μιας εταιρείας τηλεπικοινωνιών. Οι ψυχολογικές μας αντιδράσεις, ακόμα, είναι προβλέψιμες και διαχειρίσιμες από ένα διαφημιστή. Τέλος, οι πολιτικές μας συμπεριφορές – κι εδώ εννοώ από την ψήφο μέχρι την συμμετοχή σε διαδικασίες ανοικτών διαβουλεύσεων – είναι μελετημένες, προβλέψιμες και διαχειρίσιμες από επικοινωνιολόγους και λοιπούς συμβούλους του πολιτικού προσωπικού το οποίο δεν είναι παρά οι υπάλληλοι των μεγαλύτερων συμφερόντων στην κοινωνία που ζούμε.
Η προτυποποίηση των συμπεριφορών αποτελεί ένα πολύτιμο εργαλείο στα χέρια αυτών που ασκούν εξουσία. Κάθε μη προτυποποιημένη ενέργεια, σκέψη ή άποψη δημιουργεί προβλήματα διαχείρισης στην τεράστια μηχανή συντήρησης των συμφερόντων. Γι' αυτό κινητοποιείται χωρίς δισταγμό ένας τεράστιος μηχανισμός καταστολής όποτε παρουσιάζεται οτιδήποτε «μη κανονικό»· δηλαδή μη προβλέψιμο και άρα μη διαχειρίσιμο. Το είδαμε αυτό τον Δεκέμβρη, συνεχίζουμε να το βλέπουμε μέχρι τώρα με προοπτικές να γίνει ακόμα χειρότερο.
Διότι γελιέται όποιος νομίζει ότι το σημαντικότερο κομμάτι καταστολής είναι η διά των όπλων. Πιό άγρια αλλά και πιό λυσιτελής για το σύστημα είναι η καταστολή διά του λόγου· εκείνη που ασκείται με ιδέες που εμφυτεύονται στο μυαλό του υπηκόου λαού, με την χρήση αλλεπάλληλων εγκεφαλικών χτυπημάτων, σαν κλομπ που κραδαίνεται με τέχνη από τους επαγγελματίες του είδους: δημοσιογράφους, επικοινωνιολόγους, διανοούμενους.
Όλο το περιεχόμενο αυτής της καταστολής ιδεών στοχεύει στο να καταστήσει ένα πράγμα σαφές και κατανοητό: ότι την εξουσία σε κάθε τομέα δεν μπορεί παρά να την έχει ο ειδικός· ότι αυτός έχει την σωστή άποψη για το θέμα· ότι, τέλος, ο υπήκοος – ο «μέσος άνθρωπος» – δεν μπορεί παρά να έχει μια γενική, διαμορφωμένη από άλλους και, τελικά, κοινή γνώμη. Είναι αδιανόητη η παρέκκλιση, η αποστασιοποίηση, η διαμόρφωση ιδίας άποψης. Μέσα σε αυτά τα πλαίσια, η πολιτική θεωρείται αυτονόητο να ασκείται αποκλειστικά μέσω ήδη διαμορφωμένων – από τους ειδικούς – θεσμών. Κάθε απόκλιση της συμπεριφοράς των υπηκόων από αυτό το πρότυπο χτυπάει συναγερμούς στα κλιμάκια των εξουσιαστών. Μάνατζερ, επικοινωνιολόγοι, πολιτικοί αναλυτές, διανοούμενοι, όλο το επιτελείο των ειδικών της πολιτικής ενεργοποιείται για να επαναφέρει στην κανονικότητα το ξεστρατισμένο κομμάτι των υπηκόων. Και χρησιμοποιούν ένα δοκιμασμένο εργαλείο με καλά αποτελέσματα. Την «συμμετοχή».
Η συμμετοχή των υπηκόων μέχρι έναν ακίνδυνο βαθμό στην άσκηση εξουσίας ήταν πάντα ένα χρήσιμο όπλο επιβολής. Ο λαός νιώθει ότι τον υπολογίζουν, ότι έχει δύναμη. Έτσι αποφεύγονται αντιδράσεις, αυτονομήσεις στη σκέψη και οι επικίνδυνες συνέπειές τους για την πολιτική και οικονομική εξουσία. Οι μηχανισμοί επιβολής, όπως τα κόμματα και οι λοιποί θεσμοί του κοινοβουλευτισμού, κάνουν κινήσεις εντυπωσιασμού για να «αγκαλιάσουν την κοινωνία» όπως λένε – μόνο που αυτό το αγκάλιασμα μοιάζει με το σφίξιμο του βόα γύρω από το θύμα του. Εγκαινιάζονται διαδικασίες «διαλόγου», «συμμετοχής», «ανοιχτών διαβουλεύσεων»· απευθύνεται ανοιχτή πρόσκληση συμμετοχής σε θέσεις εξουσίας· δημιουργούνται διαδικασίες ανοιχτής διαβούλευσης πάνω σε νομοθετήματα· προσκαλείται η πλατειά βάση να συμμετάσχει στην εκλογή αρχηγού ενός κόμματος. Ωραία ακούγονται όλα αυτά, αλλά το παιχνίδι είναι στημένο.
Καλούν τον λαό να δράσει ως πολίτες, αλλά ξέρουν καλά ότι οι ανθρώπινες συνειδήσεις είναι ήδη παροπλισμένες χάρη στη σκληρή προεργασία που έχει γίνει. Δεν καλείται κανείς να πάρει αποφάσεις, αλλά να συμφωνήσει με τις Α ή Β ήδη διατυπωμένες απόψεις. Να επιλέξει, αλλά μόνο από τις ήδη διαμορφωμένες λύσεις. Η αυτόνομη σκέψη έχει ήδη καπελωθεί, ούτως ή άλλως, από τους ειδήμονες των απόψεων που βομβαρδίζουν με τις «σωστές θέσεις» τον λαό, από το πρωΐ ως το βράδυ. Ο μόνος σκοπός αυτών των προσκλήσεων για συμμετοχή είναι η επιστροφή των πεπλανημένων προβάτων στο μαντρί.
Βλέπετε, δεκέμβρηδες και αποχές του 50 και 30 τοις εκατό είναι ανησυχητικές.
Αλλά μόνο γι' αυτούς που πρέπει, ως πολίτες, να ξεφορτωθούμε.

Από το Έξω από την Βουλή

Στην Μνύμη του Νίκου Καζαντζάκη

Χαίρομαι που και που να ταξιδέυω και να κάνω άναφορες σε ανθρώπους που φύγανε απο αυτόν το κόσμο αφήνοντας την Θλίψη τους για να μας κάνει παρέα, μαζί με την σπάνια κληρονομιά των λέξεων και των πράξεων τους. Σήμερα ας κάνουμε μια μικρή βόλτα στην Ζωή του συγραφέα Νίκου Καζαντζάκη.

Καζαντζάκης Νίκος

Καζαντζάκης Νίκος

Ο συγγραφέας Νίκος Καζαντζάκη γεννήθηκε το 1883 στο Ηράκλειο της Κρήτης. Τα πρώτα του γράμματα τα έμαθε στην ιδιαίτερη πατρίδα του και τη Νάξο, οπού η οικογένεια του εγκαταστάθηκε το 1897. Το 1901 τελείωσε το γυμνάσιο με χίλιες στερήσεις λόγω της φτώχειας του. Στην τελευταία τάξη του γυμνασίου γνώρισε την Γαλάτεια Αλεξίου, με την οποία συνδέθηκε και το 1911 παντρεύτηκε. Το 1924 χώρισαν και δύο χρόνια αργότερα παντρεύτηκε την Ελένη Σαμίου. Παιδιά δεν απόκτησε.

Μετά την αποφοίτηση του από το γυμνάσιο ήλθε στην Αθήνα και γράφτηκε στη Νομική Σχολή του πανεπιστημίου, από όπου πήρε το δίπλωμα του το 1906. Η οικονομική του κατάσταση ήταν τέτοια που τον υποχρέωσε να εργάζεται και να μελετά παράλληλα. Παρ’ όλες όμως αυτές τις δυσκολίες κατάφερε να αποκτήσει μια αξιόλογη μόρφωση. Μετά τις νομικές του σπουδές πήγε στο Παρίσι, οπού για τρία χρόνια (1907-1909) παρακολούθησε μαθήματα φιλοσοφίας. Εκεί είχε την ευκαιρία να έρθει σε επαφή με τις φιλοσοφικές ιδέες του Μπερξόν και του Νίτσε.

Ο Νίκος Καζαντζάκης σε νεαρή ηλικίαΟ Καζαντζάκης ήταν ένας ιδιόρρυθμος τύπος, που του άρεσαν τα ταξίδια και έτσι επισκέφτηκε πολλά μέρη της Ευρώπης και της Ασίας. Το 1919 πήγε στην Ελβετία και τη Ρωσία, αργότερα στη Βιέννη, το Βερολίνο, τη Γαλλία, την Ισπανία, την Ιαπωνία, την Κίνα, την Αγγλία τη Γερμανία κ.α. Πολλές από τις ταξιδιωτικές του εμπειρίες τις κατέγραψε αργότερα σε βιβλία. Καρπός των ταξιδιών του ήταν τα έργα του "Αγγλία" (1941), "Ρουσία" (1956), "Ιαπωνία - Κίνα" (1956), "Ισπανία" (1957), "Ιταλία" (1965). Το 1948 πήγε στην πόλη Αντίμπ της Γαλλίας οπού εκεί αφοσιώθηκε ολοκληρωτικά με τη λογοτεχνία και την περίοδο εκείνη έγραψε τα πιο σπουδαία έργα του.

Ο Νίκος Καζαντζάκης εμφανίσθηκε στα γράμματα το 1906 με το μυθιστόρημα "Όφις και Κρίνος", ένα βιβλίο ηδονής και θανάτου όπως το χαρακτήρισαν τότε οι λογοτεχνικοί κύκλοι. Τον ίδιο χρόνο δημοσίευσε το δοκίμιο "Η αρρώστια του αιώνος", καθώς και μερικά ποιήματα με το ψευδώνυμο "Κάρμα Νιρβάμη". Το 1910 ήταν πια ώριμος λογοτεχνικά και γράφει το έμμετρο δράμα "Πρωτομάστορας".
Με το έργο αυτό ο Νίκος Καζαντζάκης άρχισε ουσιαστικά τη λογοτεχνική του πορεία . Τότε χρησιμοποίησε για πρώτη φορά το ψευδώνυμο "Πέτρος Ψηλορείτης". Ξεπερνούν τα δέκα τα μυθιστορήματα του Καζαντζάκη και απ’ άυτά τα σπουδαιότερα είναι τα "Οι αδερφοφάδες" (1964), "Τόντα Ράμπα" (1956), "Ο φτωχούλης του Θεού" (1956), "Βίος και πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά" (1946), "Ο καπετάν Μιχάλης" (1953) "Ο Χριστός ξανασταυρώνεται" (1954), "Αναφορά στον Γκρέκο" (1961) που εκδόθηκε μετά τον θάνατο του.

Ως ποιητής έδωσε δύο μεγάλα έργα : την "Οδύσσεια" (1938), για το οποίο διέθεσε 13 χρόνια δουλειάς και αποτελείται από 33.333 στοίχους, και τις "Τερτσίνες" (1960).
Όμως το έργο του Νίκου Καζαντζάκη δεν περιορίζεται μόνο σε λογοτεχνικά βιβλία και μυθιστορήματα αλλά και σε θεατρικά , σχολικά , και φιλοσοφικά βιβλία. Το 1957 ο Νίκος Καζαντζάκης ετοιμάστηκε να επισκεφτεί την Κίνα, μετά από πρόσκληση της κινεζικής κυβέρνησης. Δεν πρόλαβε όμως Ο τάφος του Νίκου Καζανζτάκηγιατί αρρώστησε βαριά και τον Οκτώβρη του ίδιου χρόνου πέθανε σε κάποια κλινική της Γερμανίας.

Η σωρός του μεταφέρθηκε και τάφηκε στο βενετσιάνικο κάστρο (στο ύψωμα με ονομασία "Τάπια Μαρτινέγκο") του Ηρακλείου, όπως είχε ζητήσει ο ίδιος. Κηδεύτηκε με όλες τις τιμές που του έπρεπαν και πάνω στο τάφο του γράφτηκε η φράση "Δεν ελπίζω τίποτε, δεν φοβάμαι τίποτε, είμαι ελεύθερος".



πηγή μου: ΤΕΙ Πειραιά.

Δευτέρα, 26 Οκτωβρίου 2009

Ας ρίξουμε μια ματιά στο κο.Σφακιανάκη.

Λοιπόν... ψάχνωντας τα ίχνη του ενδιαφέροντα κύριου Scooterakia, και μετά από την παρανόηση του ονόματος του ιδεολογικού του αντιπάλου κου.Σφακιανάκη, αποφάσησα να ρίξω ένα βιντεάκι με τις απόψεις και το έργο του κου.Σφακιανάκη προκειμένου να μπορέσουμε μετά να ασχολήθούμε λίγο ποιο ζεστά με το θέμα. Απολάυστε υπέυθυνα:



Bloggers, hackers, κορίτσια του facebook, του myspace, νεαρές ιδιοφυίες, παίκτες παιχνιδιών στο Internet, όλοι τους από 15 έως 25 ετών, πρωταγωνιστούν στην εκπομπή με τον Σταύρο Θεοδωράκη που θα προβληθεί την Τρίτη 14 Οκτωβρίου, στις 24:00 από το MEGA. Ακόμη, η κάμερα των «Πρωταγωνιστών» μπαίνει στα γραφεία της Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος.

Ανάμεσά τους:

- ο 16χρονος Στέφανος που εδώ και σχεδόν έναν χρόνο παραμένει κλεισμένος στο δωμάτιό του παίζοντας το αγαπημένο του WoW.

- η Δήμητρα 22 ετών που έχει τους «περισσότερους φίλους» (4.000) στο facebook.

- ο Σεντούο που βαρέθηκε τα παιγνίδια και ασχολείται πλέον μόνο με hacking ενώ μετέχει και στον δικτυακό «ελληνοτουρκικό πόλεμο».

- o Αντώνης, 17 ετών, που διακρίθηκε σε παγκόσμιο διαγωνισμό της Microsoft, με μια μελέτη για τη μείωση της ενέργειας στα κτίρια.

Ακόμη, η κάμερα των «Πρωταγωνιστών» μπαίνει στα γραφεία της Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος. Ο επικεφαλής Μανώλης Σφακιανάκης και η ομάδα του εξηγούν στον Σταύρο Θεοδωράκη με ποιους τρόπους η αστυνομία προστατεύει τους εφήβους που μεγαλώνουν με το ίντερνετ.

«Πρωταγωνιστές» με τον Σταύρο Θεοδωράκη, την Τρίτη 14 Οκτωβρίου στις 24:00 στο MEGA

Το βιντεάκι του πήρα από τον αγαπητό youTubιστα
graikylos

Κυριακή, 25 Οκτωβρίου 2009

Για τον Πέτρο.

Εκεί που ο πόνος κάνει γιορτή... εκεί υπάρχουν ανθρώποι που πολεμάνε. Τον Πέτρο δεν τον γνωρίζω, μα του έυχομαι και εγώ καλή τύχη στην μάχη του. Μια μικρή αναδημοσίευση απο το blog του Alterego:



Αφιερωμενο στον Πετρο μας που αυτην την ωρα δινει την προσωπικη του μαχη ολομοναχος στον κρυο θαλαμο μιας εντατικης

μερικές σκέψεις πριν από το μακροβούτι...

Αγαπητοί αναγνώστες μου.
Σήμερα ο καιρός είναι βροχερός και αυτό σημαίνει ένα πράγμα για ένα φτωχό Φάντασμα σαν εμένα... Αυχενικό.
Και αφού ο ύπνος δεν με πιάνει επιτρέψτε μου να σας ταξιδέψω σε μέρη που όλοι μας έχουμε ξεχάσει μερικές σκέψεις, και πρέπει κάποια στιγμή να τις ζητήσουμε πίσω.
Καταρχήν επιτρέψτε μου να αφήσω έναν ταπεινό χαιρετισμό στους μέχρι σήμερα συνταξιδιώτες μου που δεν δόθηκε η ευκαιρία να ασχοληθώ μαζί τους, παρά την πιστή παρέα που κρατήσανε μέχρι σήμερα στα νυχτερινά μου ταξίδια:

Άνεμος: Ο Άνεμος είναι ο έντιμος Θεματοφύλαξ των Ενωμένων Bloggers και εάν μη τι άλλο, ένας σκεπτόμενος και ενεργός Πολίτης, ένας καλός φίλος, και ένας Φιλόζωος Blogger. Έχει στις λέξεις του αυτό που απουσιάζει από εμένα... πάθος, και όσο να είναι, αξίζει να τον διαβάζετε.

Marianna on ice: Φύλακας άγγελος του Άνεμου, και δική μου συνταξιδιώτισσα Αυτό που μου προκαλεί συμπάθεια είναι ότι το Blog της είναι μια μικρή Αγγελία. Είναι μια αναρτημένη αγγελία που χάσκει ακόμα χωρίς να έχει βρεθεί αντίκρυσμα "Ζητείται ελπίδα". Φυσικά αυτό που θα μάθουμε όλοι μας με τον καιρό είναι ότι... Δεν υπάρχει καμία ελπίδα. Πάντως το θετικό με την Μαριάννα μας είναι ότι από μικρή πάντα τα έβλεπε σκούρα τα πράγματα, οπότε θεωρώ ότι βλέπει τον κόσμο με την σωστή οπτική.

Οι δυο τους πολέμησαν σε αρκετούς αγώνες... στο πλευρό του Θοδωρή Τενέζου, ενάντια σε διεφθαρμένους εξουσιαστές, στο πλευρό των κατατρεγμένων, εναντίων των Σαδιστών... μια ζωή γεμάτη αγώνες... δυο συνταξιδιώτες άξιοι να διαβαστούν, και να κατανοηθούν.


Εάν προσέξατε έκανα κάποιες μικρές αλλαγές στο blog μου... συγκεκριμένα επέτρεψα συνδέσμους στις αναρτήσεις μου και τοποθέτησα αντιδράσεις. Όλα αυτά δεν έχουν να κάνουν με τίποτα άλλο παρά μόνο με την κατανόηση, προσπαθώ να έχω την πλήρη εικόνα, και την καλύτερη δυνατή ενημέρωση.

Θα το θέσω λίγο ποιο διαφορετικά. Δεν έχω την διάθεση ούτε τον χρόνο να αλλάξω κάτι στον κόσμο, και αυτό που προσπαθώ να κάνω είναι να λύσω μερικές απορίες στον εαυτό μου, και να ακολουθήσω ήσυχος τον δρόμο που μου αναλογεί.

Οπότε στην αναζήτηση μου, είστε ευπρόσδεκτοι να μου κάνετε παρέα.
Δύναμη μου είναι η Θλίψη.
Τα σέβη μου.

(Video)Έξω από TV Πα 23/10/09-22:00

Η προσωπική μου Φαντασμαγορίκη ΤηλεόΒραση πέρασε από των ΕξωΒουλευτών την όχθη και Ψάρεψε αυτή την ωραιότατη και περιεκτική Εκπομπή με τίτλο "Βλέποντας και Λέγοντας" που παρουσιάστηκε στο Έξω απο TV την Παρασκευή 23/10/09 στις 22:00 και μιλούσα για τους Πρόσφυγες - Μετανάστες: πολιτική, ρατσισμός και καταστολή.


Quantcast

Σάββατο, 24 Οκτωβρίου 2009

Πρώτη Διάψευση στα επιχειρήματα του κου. Χρυσοχοίδη.

Στην συνέντευξη που έδωσε χθες ο κύριος Χρυσοχοίδης στο TVxs είπε πολλά και διάφορα, που μάλιστα πολλά από αυτά ήταν αν μη τι άλλο ενδιαφέροντα, (για να απολαύσετε την συνέντευξη πατήστε ΕΔΩ). Κάθως άκουγα την συνέντευξη του κου.Χρυσόχοίδη παρατήρησα ένα Ψεματάκι και αποφάσισα να το διαψεύσω
Ο κος Χρυσοχοίδης κάποια στιγμή δήλωσε χαρακτηριστικά "Ότι οι Χούλιγκανς των ομάδων είναι τα ίδια άτομα που κάνουν τα επεισόδια ξεκινώντας από τα Εξάρχεια", και από την στιγμή που αυτό είναι ψέμα αποφάσισα να το διαψεύσω..
Το ψέμα του κου Χρυσοχοίδη ουσιαστικά ενώνει 2 εντελώς διαφορετικές ομάδες ανθρώπων. Τους φίλαθλους Χουλιγκάνς που έχουν συνδυάσει τον Αθλητισμό με ένα είδος βίαιου Τοπικισμού, με τους Αντιέξουσιαστές της "Ενεργής Δράσης". Μιλάμε για 2 διαφορετικά σύνολα ανθρώπων με διαφορετικές νοοτροπίες. Προτού εμβαθύνω στην καρδιά αυτού το ψέματος, να μου επιτραπεί να εξηγήσω τι ακριβώς εννοώ ενεργή Δράση. Με τον ορισμό Ενεργή Δράση εννοώ αυτό που σε άλλες περιπτώσεις μπορεί να ονομαστεί και ως "Επιθετικές Διαπραγματεύσεις". Είναι ουσιαστικά η ανάγκη να κάνει κάποιος κάτι επιθετικό ή Εχθρικό για να εκφράσει την αντίθεση του σε ένα καθεστώς. Από τέτοιου είδους εκφράσεις ήρθε η σημερινή εικόνα που έχουμε για την Τρομοκρατία. Σε αυτό το σημείο να σημειωθεί ότι κάθε εδραιωμένη εξουσία, έχει την τάση να ονομάζει Τρομοκρατία την οποιαδήποτε εσωτερική απειλή. Ας μιλήσουμε λοιπόν για αυτά τα δύο σύνολα:

Χουλιγκάνς: Χουλιγκανς είναι καθαρά Αθλητικό φαινόμενο με τοπικιστικές και ρατσιστικές προεκτάσεις Προέρχεται από την ανάγκη για εκτόνωση. Η ύπαρξή τους πάντα σύμφερε την εκάστοτε Εξουσία, αφού μιλάμε για έναν πολυπληθή και ανώνυμο και απροσδιόριστο στρατό, 100% ελεγχόμενο από τις εντολές επιτήδειων. Η σχέση Αθλητικό Θέαμα- Εκτόνωση και Εκτονωση-Πολιτικός έλεγχος ξεκινάει από την εποχή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, που το ποιο δυνατό χαρτί για τον έλεγχο των μαζών ήταν οι αρένες, και από κάποια στιγμή και μετα κολλοσαίο.
Ο Αθλητισμός σαν μέσο Εκτόνωσης και πολιτικού ελέγχου χρησιμοποιήθηκε από την χούντα, και φυσικά παρέμεινε ως όπλο της Δημοκρατίας μετά την μεταπολίτευση
Τεχνικά χαρακτηριστικά Χουλιγκανικού Στρατού: Το σήμα κατατεθέν των χούλιγκανς είναι ότι δεν έχουν στόχο άψυχα αντικείμενα, αλλά ανθρώπινους στόχους απο πρίν καθορισμένους, οι υλικές ζημιές προκαλούνται περισσότερο ως μικρές εκτονώσεις μέχρι να γευτούν την χαρά του σωριασμένου θύματος τους. Τα όπλα τους είναι φτιαγμένα να είναι όσο ποιο θανατηφόρα γίνεται. Ο βασικός τους οπλισμός είναι σουγιάδες, λοστοί, σφεντόνες, ρόπαλα, ασπίδες, αλυσίδες, αεροβόλα, κτλ ενώ δεν αρέσκονται καθόλου σε μολοτοφ αφού προτιμούν τις κροτίδες, την δυναμίτιδα, τις φωτοβολίδες, και δύστυχος τα πιστόλια φωτοβολίδων που χρησιμοποιούν οι Ψαράδες. Συνήθως η μέθη τους χτυπάει κόκκινο, ενώ χαίρουν σε πολλές των περιπτώσεων την ανοχή της αστυνομίας. Το ντύσιμό τους ειναι τέτοιο, γεμάτο Αθλητικά και ρατσιστικά συνθήματα που κάνει την διέλευση τους απο τα Εξάρχεια, αν μη τι άλλο δυσάρεστη. Οπότε το θεωρώ κομματάκι χλωμό να ξεκινάνε ή να καταλήγουν στα Εξάρχεια



Αντιεξουσιαστές "Ενεργής Δράσης": Έδρα τους είναι τα Εξάρχεια. Στόχος τους δεν είναι ανθρώπινος αφού την σωματική βία την θεωρούν ως μια μορφή εξουσίας, αλλά οτιδήποτε εξυμνεί την έννοια του πλούτου και της ιεραρχίας οπλισμός τους είναι πέτρες και μολότοφ και ενδυμασία τους είναι με απλά ρούχα μαυροκόκκινου χρώματος, και φυσικά με την πολυσυζητημένη κουκούλα. τον οπλισμό τους τον διαθέτουν περισσότερο ως Βuffer zone για την καθυστέρηση και απώθηση των δυνάμεων καταστολής. Ιδεολογικά είναι κατά του ρατσισμού, ενώ η ιδέα ενός ένοπλου αγώνα αφορά μια μικρή μειονότητα του συνόλου τους. Ουσιαστικά είναι μια κοινωνική έκρηξη απαξίωσης του πολιτικού συστήματος, και η αναζήτηση Ελπίδας σε ένα σύνολο ανθρώπων που νοιώθει ότι πνίγετε.



Ελπίζω να είναι φανερή η διαφορά μεταξύ των δύο αυτών συνόλων, και να μην χρειαστεί να αναλύσω περαιτέρω αυτό το ψεματάκι του κου.Χρυσοχοίδη.

Σύντομα θα ασχοληθώ λίγο ποιο ζεστά με το έργο του κου.Χρυσοχοίδη.
Τα σέβη μου.

Υ.Γ. Για όσους δεν το κατάλαβαν δεν συμπαθω ιδιαίτερα κανέναν από ολους αυτούς που προανέφερα... απλα δεν συμπάθω ούτε τους Ψέυτες Πολιτικούς.

Μπάτσοι.

Αυτό το κείμενο του TVxs είναι ένα έργο τέχνης...





Μεγαλωμένος μέσα στη δικτατορία, κληρονόμησα ένα σύνδρομο. Για χρόνια, όταν έβλεπα στολή στο δρόμο με έπιανε ταχυπαλμία και άλλαζα κατεύθυνση. Γενικότερα, κληρονόμησα μία οργανική αλλεργία για κάθε είδους «Αρχή» που ανά πάσα στιγμή μπορεί να επέμβει στη ζωή σου για λόγους που μόνο η ίδια ξέρει. Του συνεργάτη μας στην Κύπρο Γιώργου Πήττα.

Αυτό το σύνδρομο (και άλλα αρκετά υποθέτω) δεν έχει φύγει ακόμα από μέσα μου αν και, γνωρίζω πως δεν είναι δυνατόν να υπάρξει κοινωνία χωρίς δημόσια τάξη και αστυνομία.

Από την αρχαιότητα μέχρι και σήμερα, κάποιοι, πρέπει να κάνουν αυτή τη δουλειά.

Οι μπάτσοι.

Σε όλον τον κόσμο, είναι περίπου ίδιοι.

Συνέχεια στο TV χωρίς σύνορα.

ΣΤΟΧΑΣΜΟΣ-ΠΟΛΙΤΙΚΗ

 aw2

" . . .Δεν λυπάμαι τους ποιητές που μείνανε χωρίς κοινό... Λυπάμαι το κοινό που έμεινε χωρίς ποιητές. . ."(Ελύτης)

Κράτησα τη ζωή μου

ταξιδεύοντας ανάμεσα σε κίτρινα δέντρα,
κατά το πλάγιασμα της βροχής
σε σιωπηλές πλαγιές φορτωμένες
με τα φύλλα της οξιάς
καμιά φωτιά
στην κορυφή τους. βραδιάζει.




Σύντομα κοντά σας ...

... αν και (* από παλιότερη ανάρτηση)

*... η Ελλάδα με πληγώνει..." Με πληγώνει, όπως πληγώνει κι εσένα, και τον καθένα, και όλους...

Σεμινάριο του καλού Πολίτη.

Η ύπαρξη του ακτιβισμού γεννιέται, όταν οι πολίτες δεν νοιώθουν σωστή την λειτουργία του Κρατικού μηχανισμού. Στην περίπτωση που ο προβληματικός μηχανισμός είναι η αστυνομία, τότε το καθήκον του καλού πολίτη είναι να είναι σε θέση να υπερασπιστεί τον εαυτό του, και τους υπόλοιπους από τα ελαττωματικά εξαρτήματα του μηχανισμού αυτού. Σήμερα είχα την διάθεση να κάνω μια μικρή ανάλυση για το πρόσωπο και το έργο του κου. Χρυσοχόιδη, (μπορεί και να το κάνω), αλλά θεώρησα ως επιτακτική ανάγκη να σας προσφέρω ένα μικρό σεμινάριο, αφού η ατμόσφαιρα βρωμάει λίγο μπαρούτι, και πολύ από εμάς είμαστε καπνιστές.

Αρχικά μερικές οδηγίες... ας πούμε ακτιβιστικού χαρακτήρα.
  1. Τα παράσημα: Όταν ένας άνθρωπος έχει να αντιμετωπίσει την εξουσία, καλό είναι να μαζεύει σαν κουπόνια, χαρτιά που θα του δίνουν ένα "χαρτί" παραπάνω στην αντιμετώπιση της ανθρωποφάγας Εξουσίας. Χαρτιά αποκτάς όταν είσαι εγγεγραμμένος Όταν είσαι σε ακτιβιστικές οργανώσεις, Προσκοπισμό, Δασοπροστασία, Ενωμένους Bloggers κτλ κτλ. Ουσιαστικά είναι ένας συνδυασμός του βαθιά Ελληνικού "Ξέρεις ποιος είμαι εγώ;" με το διεθνές "η Ισχύς εν την ενώσει". Just for the record... τα ποιο δυνατά χαρτιά απέναντι στην εξουσία τα έχουν οι Δημοσιογράφοι, και οι Δικηγόροι, (η απόκτηση της κάρτας Δημοσιογραφίας είναι σχετικά ποιο απλή απο αυτή της Δικηγορικής ιδιότητας η οποία ως γνωστών απαιτεί πολυετή σπουδές).
  2. Οι Μπαχαλάκιδες: Η Διαφορά που έχουμε με τους Μετανάστες, και δεν έχουμε πέσει μέχρι σήμερα θύματα δουλεμπορίου, εμπορίου Οργάνων, φόνων, ή βιασμών (περισσότερο για τις γυναίκες το τελευταίο), από τους κάποιους (πολλούς) εξουσιάζοντες δεν είναι επειδή είμαστε καλά παιδιά, ούτε επειδή έχουμε ωραίο χαμόγελο αλλά επειδή στην περίπτωση που πάθουμε κάτι, έχουμε το συγγενολόι, τους φίλους, τους Γείτονες, τους συναδέλφους μας, τους συμπαίκτες μας στο κουν καν, και έναν δικηγόρο, που άμα πάθουμε κάτι, μπορούν τουλάχιστον να κάνουν ένα καλό μπάχαλο. Παραδείγματος χάριν άμα δεχθεί κάποιος επίθεση από κάποιον αστυνομικό, και βρεθούν 2-3 γριούλες (από αυτές τις μαυροφορεμένες) να πουν μετά... "Αααα το Φάγανε το παλικάαααριιι... και ήταν καλό παιδι και μπεσαλήήήήήηηης", το ποιο σίγουρο είναι ότι την επόμενη μέρα θα ξεσπάσει επανάσταση.
  3. Φωτογραφική και internet: Η Κατάσταση είναι απλή... από την στιγμή που όλοι τους (ΜΜΕ και Πολιτικοί) λένε ψέμματα, και δεν διστάζουν να σε πουν ψεύτη, με την πρώτη ευκαιρία, τότε είναι επιτακτική ανάγκη, να διαθέτεις πάντα, ετοιμοπόλεμη Φωτογραφική μηχανή και πρόσβαση στο internet. Συγκεκριμένα ξέρω μια περίπτωση που κάποιος με κάμερα και internet τα είχε βάλει με θεούς και δαίμονες.
  4. Γνώση: Καλό είναι να ξέρουμε όλοι τα Δικαιώματα μας απέναντι στην δικαιοσύνη, και φυσικά τον κώδικα δεοντολογίας των Αστυνομικών. Τέλος Χρήσιμες γνώσεις είναι ο Καταστατικός Χάρτης των Ανθρωπίνων δικαιωμάτων του ΟΗΕ, Το Ελληνικό Σύνταγμα, και πάντα... και για οποιοδήποτε λόγο... η όσο μεγαλύτερη γνώση του τι συμβαίνει στην Επιτροπή Ανταγωνισμού... Στην περίπωση που σας αρέσει η διαδικτυακή ανταλλάγη απόψεων και πληροφόριων μέσω Blogging, τότε καλό είναι να γνωρίζετε και τις Νομοθετικές διατάξεις που κατοχυρώνουν το δικαίωμα μας στο Blogging

Kαλή τύχη.
Τα σέβη μου.

Νίκος Μαβίδης-Εκφράζει πολλούς.

Θα σχολιαστεί... απολάυστε το:

 aw2

Κι όλα αυτά συμβαίνουν κατά σύμπτωση (;) λίγες ημέρες πριν από την επέτειο δολοφονίας ενός 15χρονου από «αστυνομικούς»…

Μια υπενθύμηση.

Κατεχόμενα Εξάρχεια και ελεύθερο Κολονάκι με ελεύθερους και προστατευμένους εμπόρους της άσπρης σκόνης…

Παρασκευή, 23 Οκτωβρίου 2009

Χρυσοχοΐδης: «Έλεγχοι μόνο με υπηρεσιακή ταυτότητα»

Σήμερα στον χρόνο που μου δίνετε, θα κάνω κάτι παράλογο, έτσι ώστε να εξασφαλίσω την αντιπάθεια και της αντιπαλης πλευρας, (αυτό το λέω μεταξύ τύρου και αχλαδίου, εάν και όντος υπάρχουν κάποια παραπονάκια και προς τις δυο κατευθήνσεις). Σήμερα σκέφτομαι να αναλύσω και τα θετικά στοιχεία στον κο. Χρυσοχοίδη, (που παρολάυτα δεν συμπαθώ καθόλου), ώστε να δούμε και την άλλη όψη του νομίσματος. Στο Βίντεο που θα παρακολουθήσετε ο κος Χρυσοχοίδης είπε και ενα ψέμα. Είπε ότι αυτοί που κάνουν ζημειές ξεκινόντας από τα εξάρχεια και αυτοί που κάνουν ζημειά για τα όμορφά μάτια κάποιας Ομάδας, είναι το ίδιο σύνολο ατόμων. Θα ασχολήθώ και με την διαψευση αυτού του Ψέμματος. Προς το παρόν απολάυστε την συνέντευξη του από το TVxs:

Παρασκευή, 23-10-2009, 10:00μμ: Βλέποντας & Λέγοντας

Σήμερα Ραντεβού στων Εξωβουλευτών την όχθη:


Το αποψινό μας θέμα:

Stage... Τι ακριβώς δεν καταλάβατε;

Η ΝΔ μοίραζε δουλειές με Stage επείδη ήθελε να δείξει ότι καταπολεμάει την Ανεργία
Το ΠΑΣΟΚ αφαιρεί τα Stage γιατί θέλει να δείξει σοβαρό πρόσωπο στην ΕΕ, και χαμηλό Έλλειμμα στους Έλληνες Ψηφοφόρους, αφού τα ΜΜΕ έχουν αποσιωπήσει όλα τα άλλα και ασχολούνται με το Έλλειμμα
Και εάν δεν σας καλύπτει αυτό θα το θέσω διαφορετικά. Ρουσφετάκια. Τα Stage σε πολλές των περιπτώσεων ήταν Γαλάζια Ρουσφετάκια, που με την σειρά του το ΠΑΣΟΚ δεν είχε καμία πρόθεση να κρατήσει... εξάλλου τι να τα κάνει τα γαλάζια παιδιά. Σειρά έχουν τα πράσινα.
Τα ποιο εγγυημένα Stage είναι αυτά που μοιράζει ο ΣΕΒ... 500 ευρουλάκια, ένσημα εργάτη, απαξίωση της ανθρώπινης Αξιοπρέπειας, και κοιλαράδες Βιομήχανοι.

Ξέρω... είναι τερατώδες... αλλά αυτά είπανε... αυτά κάνανε...

οι Καλοί λογαριασμοί κάνουν τους καλούς Πολιτικάντηδες
Τα σέβη μου.

Ποτάκι στα Εξάρχεια...




Παρασκευή σήμερα και ο κύριος Μπιντού είπε να το ρίξει και λίγο έξω! Ποτάκι στα Εξάρχεια με τον Βολπίκιο, χαβαλές, κουβεντούλα και μετά για ένα after στο club "Clouva", το πιο hot κλαμπάκι της περιοχής! Αν είστε fan των σαδομαζοχιστικών καταστάσεων και της hard rock μουσικής σίγουρα θα ενθουσιαστείτε!

Ο κύριος Μπιντού πάντως κερνάει black russian στο http://stef000.blogspot.com/ Νέο παράθυρο

Η Ζωή είναι ωραία-Καλλιόπη Βέτα

Τό είχα δεί πριν καιρό αυτό στο Χαμομηλάκι και ήθελα να το μοιραστώ σαν σκέψη. Δικό σας.

Δες πιο πέρα κι απ' το φως.
Δες, δεν είσαι μοναχός.
Δες πιο πέρα κι απ' τον πόνο,
τη νύχτα που περνά,
σα γέλιο μάνας, μάνας που γεννά.
Μουσική: Nicola Piovanni

Πρώτη εκτέλεση: Καλλιόπη Βέτα
Δες στου χρόνου τη φωτιά.
Δες, πώς άντεξε η καρδιά.
Δες το ξάφνιασμα της λύπης,
σα χαίρεται η ψυχή και βγαίνει
βόλτα, βόλτα στη βροχή.
Δες μ'ένα βλέμμα πόσα λες.
Δεν ξοφλήσαμε, μη κλαίς
και πιάσε πάλι το χορό.
Δες με τι πάθος τραγουδώ,
όσο πιο ψηλά πετώ,
μου φτάνει μόνο να είσαι εδώ.
Δες του ανέμου την οργή.
Δες πώς παίζει σαν παιδί.
Δες το λίκνισμα της μέρας,
σα χαίρεται η καρδιά κι αλλάζει
χρώμα, χρώμα και τροχιά.

Επισκεφθείτε Το χαμομηλάκι

Εν κατακλείδι-Πάυλος Σίδηρόπουλος.

Εάν ξυπνούσα ένα πρωι και ήξερα την στιγμή του Θανάτου μου θα έλεγα ευχαριστώ.
Εάν ξυπνούσα ένα πρωί και είχα λίγο ελπίδα στην τσέπη μου θα έλεγα ευχαριστώ.
Εάν ξυπνούσα ένα πρωί και είχα μια ζεστή αγκαλιά να με περιμένει θα έλεγα ευχαριστώ.

Ίσως αυτό που περιμένω είναι το να πώ ένα ευχαριστώ... ίσως πάλι να περιμένω να το ακούσω.
Ίσως απλά...



Εν κατακλείδι

Και τώρα φίλοι μου είν' αργά
μια καληνύχτα στη μαμά
και λίγη στάχτη στα μαλλιά
καιρός να πούμε αντίο

Σκεπάσαμε όλους τους νεκρούς
με αρρωστιάρικους ψαλμούς
κλόουν με σοβαρούς σκοπούς
γυμνοί μέσα στο κρύο

Κατά τ' άλλα εσείς
που 'σαστε υγιείς και αξιοπρεπείς
βοηθήστε μας και λίγο
δώστε μας πνοή, στέγη και τροφή
μια ιδέα στεγανή
που να μη μπάζει κρύο

Πουλάμε σώμα και ψυχή
δώστε μας λίγη προσοχή
στα υπόγεια μαύροι ποντικοί
λουφάζουνε δύο δύο

Παίρνουμε σβάρνα τους γιατρούς
αδύνατοι μπροστά στους δυνατούς
και συναντάμε ξέμπαρκους θεούς
που χάσανε το πλοίο

Κατά τ' άλλα εσείς
που 'σαστε υγιείς και αξιοπρεπείς
βοηθήστε μας και λίγο
δώστε μας πνοή στέγη και τροφή
μια ιδέα στεγανή
που να μη μπάζει κρύο

Πέμπτη, 22 Οκτωβρίου 2009

Θλίψη.

Μεγάλα λόγια και μεγάλες ιδέες Υφάκια και σπασμωδικές ενέργειες. Όλοι ανυπομονούν να πιάσουν όπλο... είτε πιστόλι, είτε γκλοπ, είτε ρόπαλο, είτε Μολότοφ
Λες και μπορεί ένα όπλο να χτίσει, να σκάψει, να σκαλίσει το χώμα, να ζωγραφίσει, να κάνει κάτι χρήσιμο anyway...
Όλοι λαχταρούν για όπλο...
...και η ελπίδα πουθενά.

Το μόνο που μένει τελικά είναι η θλίψη και η ενοχή.
Τα σέβη μου.

Φλοράλ-Συνέντευξη (TVxs)

Εκτεταμένα αποσπάσματα από τη σημερινή συνέντευξη Τύπου στο καφε-βιβλιοπωλείο Floral για τα γεγονότα της Τετάρτης. Μιλούν κατά σειρά ο γιατρός και αντιστασιακός Νίκος Μανιός, οι προσαχθέντες δημοσιογράφοι Σωτήρης Δαματόπουλος και Στέλιος Ελληνιάδης, ο συγγραφέας Χριστόφορος Κάσδαγλης, ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Θοδωρής Δρίτσας και ο πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας.



Από το TVxs
Related Posts with Thumbnails

Αρχειοθήκη ιστολογίου